Het is officieel: Muziek word steeds eentoniger.

[mcdjan007]

Ooit in het verre verleden muziek gemaakt voor een P*rn*-film, in opdracht. Was vooral ritmisch met sequences, want er moest goed op bewogen kunnen worden.

Heet tegenwoordig een hybride workflow. Zodra je een zolderkamer met een hardware setup binnenkomt met een monitor erbij weet je hoe laat het is.

 

[vinnieq]

Ik kocht ooit eens 'On An Island' van David Gilmour ('the voice and guitar of Pink Floyd!' ronkte de cover) en vond het een van de meest tergende, dreinende albums die ik ooit hoorde.

Ja, de Floyd solo albums zijn geen toppers. Als Floydfanboy kocht ik begin jaren 80 alles blind en was nooit echt onder de indruk. Laatst draaide ik Wet Dream van Richard Wright weer eens. Lachwekkend slecht gewoon, kwa compositie en teksten. Sounds op die platen zijn wel heerlijk Floyd. Het doet vooral denken aan hun laatste werk (Animals, The Wall), veel themas zijn schaamteloos zelfplagiaat.
De enige leuke is Fictitious Sports van de drummer Nick Mason, maar die is dan ook helemaal door Carla Bley gemaakt. Mason mocht meedrummen en z'n naam op de hoes zetten. Zo kan het ook.

 

[Nicolas 2000]

Amused To Death heeft wel een paar knallers erop staan. Natuurlijk is het thematisch weer datzelfde Waters preekje.