Ik lees telkens (terecht) dat alles z'n eigen plek in de mix moet krijgen, contrast is belangrijk, en dat je het beste zoveel mogelijk de geluiden kan differentieren (door EQ/compressie/effecten)
Maar ik kan me voorstellen dat er ook gevallen zijn, waarbij je verschillende geluiden juist
niet differentieert van elkaar, dus dat je ze juist hetzelfde behandeld, in dezelfde EQ range zet, en hetzelfde volume, etc.
In welke gevallen zou dat voor kunnen komen denken jullie?
Ik heb er nl. zelf weleens last van dat geluiden te ver uit elkaar liggen, en dat ik ze juist dichter bij elkaar wil hebben voor de samenhang.
Natuurlijk is er maar één echte leading melodielijn, maar het gaat om begeleidende partijen (vaak éénstemmige tegenmelodieën). Bedoel ik niet de grond-partijen (bas, piano, gitaartokkel), maar vooral strijk-, blaaspartijen en echte synthgeluiden. Mijn referentiekader is daarbij vooral muziek als Level 42 (even baspartijen daargelaten, want dat kan ik gewoon niet) en dan vooral hun "Love Games" CD (toen nog LP). Hoe doe je dat, zorgen dat het geen brei wordt? Of moet ik mijn brei daarvoor naar een pro brengen (wordt het wel een dure hobby)? Ik moet met CS4 toch een heel eind kunnen komen?
Beginnen bij de bron (van de ellende).. als het een brei is, zou ik als 1e kijken naar hoe de partijen zijn gespeeld ; kan partij A wellicht een octaaf hoger/lager? Moeten dat nu echt constant 16e noten zijn?
Ofwel, goed styleren van de partijen (styleren = strippen in dit geval), tenzij het de bedoeling is dat het een brei is op dat moment.. bij sommige nr's van Pink Floyd is het af en toe ook een brei/kakefonie van geluiden, maar dat is dan juist de bedoeling.