Nicolas 2000
It's a household name
We kennen ze allemaal wel. "Ik ken een toonladder en heb een typcursus gevolgd" Minimoog solo's. 
Niet beperkt tot de Minimoog maar hij lijkt het aan te trekken. Geen enkele aandacht voor melodie, ritme of emotie. Gewoon random nootjes uit toonladders in spervuur op de ongetwijfeld gedwongen luisteraar afvoeren. WEG ERMEE!
Wijs ons hier de weg naar mooie Minimoog solo's. Ze mogen gevaarlijk dicht bij het bovenstaande horrorscenario komen, maar het moet muziek blijven. Toon hier maar eens waarom de Minimoog de moeder aller synths is en geen piepende naaimachine.
Ik zal beginnen met twee voorbeelden. Hierbij ga ik bewust de grens van de horror opzoeken, maar blijf ik wel aan de goede kant van de grens. Voor mijn smaak dan toch he.
Het eerste is van Skrzek. Bij momenten gaat het als een raket richting de horror, maar nog voor je "o jee" kan denken draait hij er de zoetste of scheurendste riedels uit. Zijn Minimoog klinkt ook ongelooflijk, en de Space Echo maakt het alleen nog beter. Wat wil een mens nog meer? Een dijk van een kerkorgel eronder natuurlijk.
Deze tweede moet je eens door grooooote seventies speakers horen. Vanaf 4:30 ongeveer. Die Minimoog komt terug uit de kelder! Niet te lang blijven luisteren of je wordt het slachtoffer van een drumsolo. Drumsolo's vallen per definitie onder het horrorscenario.
Niet beperkt tot de Minimoog maar hij lijkt het aan te trekken. Geen enkele aandacht voor melodie, ritme of emotie. Gewoon random nootjes uit toonladders in spervuur op de ongetwijfeld gedwongen luisteraar afvoeren. WEG ERMEE!Wijs ons hier de weg naar mooie Minimoog solo's. Ze mogen gevaarlijk dicht bij het bovenstaande horrorscenario komen, maar het moet muziek blijven. Toon hier maar eens waarom de Minimoog de moeder aller synths is en geen piepende naaimachine.
Ik zal beginnen met twee voorbeelden. Hierbij ga ik bewust de grens van de horror opzoeken, maar blijf ik wel aan de goede kant van de grens. Voor mijn smaak dan toch he.
Het eerste is van Skrzek. Bij momenten gaat het als een raket richting de horror, maar nog voor je "o jee" kan denken draait hij er de zoetste of scheurendste riedels uit. Zijn Minimoog klinkt ook ongelooflijk, en de Space Echo maakt het alleen nog beter. Wat wil een mens nog meer? Een dijk van een kerkorgel eronder natuurlijk.
Deze tweede moet je eens door grooooote seventies speakers horen. Vanaf 4:30 ongeveer. Die Minimoog komt terug uit de kelder! Niet te lang blijven luisteren of je wordt het slachtoffer van een drumsolo. Drumsolo's vallen per definitie onder het horrorscenario.
?
