HA hAAAAA! prima onderwerp, Wout.
Fuse, heeft een fantastich punt, in dat gabber zelfs volkslietjes "coverde", op een iets hoger niveau wil ik nog de keulense techno scene noemen die al jaren hamert op deze link. Zij (en dan vooral wolfgang voight (mike inc, studio1, gas, wasserman, etc)) die zelfs sclager ritmes reduceerde tot funky, clickende loops. Liefhebbers van hardcore herinneren zich mischien "volkstanz" van dj scut (op "jackboots and birds").
Hoewel je hele goede argumenten kunt noemen voor je stelling wordt algemene acceptatie van dat idee lastig omdat de "dance scene" zo overdreven overtuigt is van hoe hight tech en nieuw ze is. Wat het niet makkelijker maakt is dat het hele idee negatief klinkt over deze muziekale stijlen. Ik zou willen bepleiten dat er een deel is van de traditionele dans muziek soorten dat heel goed luisterbaar is. Een mooi gespeelde flamengo, de traditionele sigeuner dans muziek, de betere kanten van de jazz; allemaal dans muziek van oudsher, allemaal gebruiks muziek en allemaal luisterbaar.
Wat muziek luisterbaar maakt (as oposed to dansbaar) is voor mijn gevoel onderandere de virtuoziteit van de speler. Het probleem met de "dance" is dat het veel gemakelijker is om een zuivere noot uit een synth te halen dan het is om een zuiveren noot uit een viool of een sax te halen en ik denk dat dit meespeelt in de ongeloofelijke hoeveelheden aan weinig getalenteerde mensen die "dance" produceren. De virtuoosheid mist en het eindproduct is o.k. voor dronken tieners maar ongeschikt voor oudere mensen in goed gezeldschap.
Totdat je wat dieper graaft. Gelukkig zijn er mensen die hele mooie, diepe dubby techno maken die het net zo goed doet in de huiskamer als in de club, drum&bass tracks die soundtrack achtige neigingen vertonen, etc.
Samen vattend, in grote lijnen ben ik het met je eens maar de negatieve ondertoon die ik voel als je het hebt over "een avondje luisteren is bijna onmogenlijk" stoort mij en die is volgens mij ook onverdient omdat dat niet aan de stijl alswel aan de muziekant ligt. Vergeet niet dat een redlijk deel van wat nu klasiek genoemd word (en intuitief gesproken autonoom genoemd zou worden in deze tijd) ook dansmuziek was voor feesten waar sommigen in die tijd schande van spraken, ik denk dan vooral aan de walsen.
Als ik (alleen of met Sami) me bedien van een idioom gebazeert op eigentijse dans muziek maar dat gebruik voor emotioneele expressie, is dat dan autonoom of is dat gebruiksmuziek omdat mensen dansen? Als ik een gedragen wals componeer en live speel met het explisiete doel om mensen te laten dansen en de tieners kijken op met grote, verbaasde ogen terwijl de peudo intelectuelen bazelen over hoe artestiek verantwoord het is, is het dan andersom? Kan het autonoom zijn voor mij en gebruiks muziek voor anderen? Zou die wals omdat ik niet zxeker weet wat er zou gebeuren eigenlijk experimenteele muziek zijn? Toen ik Marije mee nam naar het CEM om haar aparaatjes met julie te delen, was dat dan daarom gebruiksmuziek?
(Is het frustrerend voor schoolmeesters als de jeugd hun positie misbruikt om vragen te stellen waar mischien geen antwoord op is?)
Chinetty, mischien is het fake, maar als je op een ouderwetse rave een sample die in willekeurige context het woord "extacy" noemde tegenkwam dan was daar onder grote delen van het publiek plotseling een intens gevoel van samenhorigheid. Dat liep mischien niet erg diep, maar je kan je afvragen of het gemis aan een gedeelde geschiedenis van het publiek op een rave (as oposed to alle inwoners van een dorp) daar niet meer schuld aan heeft dan specifieke eigenschappen van de samenkomst of de muziek.
Kas
(in z'n element en luisterend naar techno)
