Het is dan ook een extreem diepe, veelzijdige draad.
Hoe muzikaal relevant zijn extreem diepe synths?
- Thread starter Morpher
- Start date
Thanks allemaal, interessante reacties! Ik merk dat veel antwoorden meer gaan over flexibiliteit/inspiratie dan over echt hoorbare voorbeelden in muziek, wat op zich ook al veel zegt. Ik merk in de antwoorden ook al dat 'complex' ook subjectief is natuurlijk 
Ik zelf ben btw ook sounddesigner en muzikant, persoonlijk merk ik vaak dat enorm veel modulatie een track juist in de weg kan zitten.
Een sound kan op zichzelf indrukwekkend zijn, maar zodra er meerdere elementen samenkomen werkt het soms beter als een klank juist duidelijker en stabieler is. Te veel interne beweging vult al snel veel ruimte op, waardoor arrangement of timing minder sterk naar voren komt.
Als anderen nog meer specifieke tracks/albums/artiesten of zelf genres heeft waar je echt denkt ‘hier hoor je een complexe patch aan het werk’, dan ben ik daar nog steeds heel benieuwd naar
Altijd leuk om nieuwe muziek te ontdekken!
En sorry voor de clickbait titel
Ja, dat is precies ook de reden dat ik deze synths wel interessant vind! Je kan er natuurlijk heel vele (verschillende) dingen mee!
Ik zelf ben btw ook sounddesigner en muzikant, persoonlijk merk ik vaak dat enorm veel modulatie een track juist in de weg kan zitten.
Een sound kan op zichzelf indrukwekkend zijn, maar zodra er meerdere elementen samenkomen werkt het soms beter als een klank juist duidelijker en stabieler is. Te veel interne beweging vult al snel veel ruimte op, waardoor arrangement of timing minder sterk naar voren komt.
Als anderen nog meer specifieke tracks/albums/artiesten of zelf genres heeft waar je echt denkt ‘hier hoor je een complexe patch aan het werk’, dan ben ik daar nog steeds heel benieuwd naar
Altijd leuk om nieuwe muziek te ontdekken!En sorry voor de clickbait titel
Wel een interessante vraag trouwens, want ondanks dat ik dol ben op ingewikkelde patches maken kan ik niet snel voorbeelden verzinnen uit de praktijk in tracks die ik leuk vind. Ik zou toch eens wat analytischer moeten luisteren.
flyweight
SinOsc.kr([1, 3]).exprange(100, 2e3)
Morpher, jouw vraag gaat over de eindbestemming. Voor mij is de eindbestemming belangrijk maar nóg veel belangrijker is de reis er naartoe
En dat is voor mij de kern van muziek maken: het doen is wie ik het liefste ben.
En omdat ik al een tijdje rondloop in synthesizer-land gebruik ik graag synths die kunnen uitvoeren wat ik met mijn perverse brein bedenk.
Een voorbeeld is voor mij ‘Crazy’ van Seal, een track die mij decennia geleden inspireerde om dieper te graven met mijn synths.
Disclaimer: de track komt uit de tijd waarin LFO’s nog niet gesynchroniseerd konden worden.
En dat is voor mij de kern van muziek maken: het doen is wie ik het liefste ben.
En omdat ik al een tijdje rondloop in synthesizer-land gebruik ik graag synths die kunnen uitvoeren wat ik met mijn perverse brein bedenk.
Een voorbeeld is voor mij ‘Crazy’ van Seal, een track die mij decennia geleden inspireerde om dieper te graven met mijn synths.
Disclaimer: de track komt uit de tijd waarin LFO’s nog niet gesynchroniseerd konden worden.
Complexe patches zie ik als een niche. Maar een complexe synth hoef je niet altijd op een complexe manier te gebruiken. Al zou je 1 "complexe functie" per patch gebruiken (gaan we nu discussiëren over wat een complexe functie is?) en bij een volgende patch weer iets anders, dan heb je in ieder geval geen andere synth of randapparatuur hoeven grijpen, en dat is winst voor de workflow + focus. Je grijpt minder mis.
Iets als een dubbel lijntje met 2 verschillende oscillatoren of zelfs sounds vind ik geen complexiteit, eerder basisvoorwaarde voor een groot deel van de tracks. Scheelt gewoon werk en potentieel hardware. Geen extra track op je sequencer, geen extra synth, kan door hetzelfde signaalpad+fx voor de "glue".
Ik ben in deze moderne tijden ook helemaal voor mixtools in synths. Extra filtertje, eq, compressor, bruikbare(!) onboard effects. Het hoeft allemaal niet veel te kosten voor de fabrikant (zeker als het digitaal is) en het neemt een groot nadeel van hardware t.o.v. software weg, namelijk dat je nog een keer de aanschafwaarde aan randapparatuur mag investeren om het op vergelijkbaar niveau te krijgen.
Iets als een dubbel lijntje met 2 verschillende oscillatoren of zelfs sounds vind ik geen complexiteit, eerder basisvoorwaarde voor een groot deel van de tracks. Scheelt gewoon werk en potentieel hardware. Geen extra track op je sequencer, geen extra synth, kan door hetzelfde signaalpad+fx voor de "glue".
Ik ben in deze moderne tijden ook helemaal voor mixtools in synths. Extra filtertje, eq, compressor, bruikbare(!) onboard effects. Het hoeft allemaal niet veel te kosten voor de fabrikant (zeker als het digitaal is) en het neemt een groot nadeel van hardware t.o.v. software weg, namelijk dat je nog een keer de aanschafwaarde aan randapparatuur mag investeren om het op vergelijkbaar niveau te krijgen.
Ik heb ooit gelezen dat Trevor Horn dat met een step sequencer heeft gemaakt. Briljante sound idd.
Nicolas 2000
It's a household name
Er is ook een groot verschil in hoe complex een complexe patch voor de luisteraar klinkt. Een subtractieve piano kan erg complex zijn om een beetje realistisch te maken, maar blijft een eenvoudig te verwerken klank voor de luisteraar. Iets als digital native dance eist veel meer aandacht op.
krautrock1958
Gepokt en gemazeld
Toch is het lastig om er achter te komen wanneer een patch is gemaakt op één synth of iets wat opgebouwd is uit verschillende layers in je daw?
Als ik bijv m'n Bass Station zou gebruiken in AFX mode dan hoor je verschillende sounds tegelijkertijd op één synth maar dat kan je net zo makkelijk in een daw maken dmv verschillende layers en als je dan uiteindelijk een track hoort waarin dat gebeurt kan je niet zomaar zeggen of het één of meerdere hardware synths of iets in je daw is wat opgebouwd is uit meerdere layers.
Voor de ts misschien wel leuk om een paar voorbeelden van complexe sounds/patches te horen die op één synth tegelijkertijd gespeeld worden;
Als ik bijv m'n Bass Station zou gebruiken in AFX mode dan hoor je verschillende sounds tegelijkertijd op één synth maar dat kan je net zo makkelijk in een daw maken dmv verschillende layers en als je dan uiteindelijk een track hoort waarin dat gebeurt kan je niet zomaar zeggen of het één of meerdere hardware synths of iets in je daw is wat opgebouwd is uit meerdere layers.
Voor de ts misschien wel leuk om een paar voorbeelden van complexe sounds/patches te horen die op één synth tegelijkertijd gespeeld worden;
jserle
JS Jacques Serle
Kleine nuaces gaan meestal verloren in een druke complexe uitvoering.
Het hele kleine is dan niet meer te horen. Bijvoorbeeld twee oscillators die licht tegenover elkaar `ontstemd zijn` en daardoor een beetje zweven.
Heel veel `diep` geprogrammeer en niemand die het nog hoort.
Ook volgens : JLG
Was baas bij het blad Interface Amsterdam, Jean Lois Gajet met wie ik het daar een keer over had.
Het hele kleine is dan niet meer te horen. Bijvoorbeeld twee oscillators die licht tegenover elkaar `ontstemd zijn` en daardoor een beetje zweven.
Heel veel `diep` geprogrammeer en niemand die het nog hoort.
Ook volgens : JLG
Was baas bij het blad Interface Amsterdam, Jean Lois Gajet met wie ik het daar een keer over had.
Laatst gewijzigd:
San-Pierre
Ouwe rot
Ik denk dat toch heel veel af hangt van je eigen creativiteit, heb je geen "extreem diepe synths" dan layer je gewoon meerdere synths, zo deed man dat voordat deze dingen op de markt kwamen en het wordt nog steeds veel gedaan.
Denk aan punchy basslines bestaande uit bijvoorbeeld het geluid van 2 synths en een kickdrum.
Of een Organ, string synth combo aangevuld met brass sound uit een mono synth.
Ik denk dat extreem diepe synths muzikaal niet zo relevant zijn maar wel het leven heel aangenaam kunnen maken.
Denk aan punchy basslines bestaande uit bijvoorbeeld het geluid van 2 synths en een kickdrum.
Of een Organ, string synth combo aangevuld met brass sound uit een mono synth.
Ik denk dat extreem diepe synths muzikaal niet zo relevant zijn maar wel het leven heel aangenaam kunnen maken.
MacGyverGear
midi-life crisis
Ik kocht ooit een 2600 (van Behringer) omdat iemand er te gekke muziek mee maakte (met meerder takes uiteraard). De realiteit was dat ik vaak strandde in een patchpuzzel en eigenlijk nooit meer terugkwam op de patch waar ik een re-take mee wilde doen. Maar het leidde ook weer tot nieuwe inzichten en resultaten onderweg.
Het schijnt dus dat de track hieronder met alleen een ARP 2600 is gedaan.. creatief gebruik van deze Modulaire synthesizer met multitracking.. (De percussie die er in het midden bij komt is geen 2600 uiteraard) maar die reis met modulair en de uitzichten onderweg moet je wel de tijd voor hebben als je gewoon van A naar B wil. Hoe muzikaal je het maakt hangt af van de bestuurder denk ik ook.
Het schijnt dus dat de track hieronder met alleen een ARP 2600 is gedaan.. creatief gebruik van deze Modulaire synthesizer met multitracking.. (De percussie die er in het midden bij komt is geen 2600 uiteraard) maar die reis met modulair en de uitzichten onderweg moet je wel de tijd voor hebben als je gewoon van A naar B wil. Hoe muzikaal je het maakt hangt af van de bestuurder denk ik ook.
flyweight
SinOsc.kr([1, 3]).exprange(100, 2e3)
Ja, ik moest ook meteen aan de ARP 2600 denken.
Als je een lijst maakt van alle klassieke synths die in popmuziek gebruikt worden, en we stellen dat de CS‑80, DX7 en Jupiter‑8 niet echt “complexe” synthesizers zijn qua architectuur ( bedoel de CS80 is electroninsch wel ffing complex), dan blijft de ARP 2600 eigenlijk de enige over met écht uitgebreide mogelijkheden op het gebied van routing, modulatie en patching. Dat is een ander niveau dan de vaste signaalpaden van de meeste klassieke polysynths.
Toch kun je op een CS‑80, DX7 en Jupiter‑8 wél degelijk complexe sounds bouwen.
De 2600 combineert semi‑modular patching, veelvoudige modulatiebronnen en vrij routeerbare audio‑ en CV‑paden. Hij kan wat die andere synths doen, maar gaat daarna nog een flink stuk verder.
Als je het zo bekijkt, lijken écht complexe, modulair‑achtige synths niet bijzonder relevant voor popmuziek: de meeste grote popsounds komen van relatief eenvoudige, direct‑bruikbare instrumenten. Tegelijkertijd kunnen juist de DX7, CS‑80 en Jupiter‑8 wel degelijk complexe geluiden voortbrengen — alleen zijn de synthesizers zelf niet complex in hun ontwerp, maar eerder in wat je er muzikaal uit kunt halen.
Als je een lijst maakt van alle klassieke synths die in popmuziek gebruikt worden, en we stellen dat de CS‑80, DX7 en Jupiter‑8 niet echt “complexe” synthesizers zijn qua architectuur ( bedoel de CS80 is electroninsch wel ffing complex), dan blijft de ARP 2600 eigenlijk de enige over met écht uitgebreide mogelijkheden op het gebied van routing, modulatie en patching. Dat is een ander niveau dan de vaste signaalpaden van de meeste klassieke polysynths.
Toch kun je op een CS‑80, DX7 en Jupiter‑8 wél degelijk complexe sounds bouwen.
- DX7: absoluut – FM‑synthese kan extreem complex worden.
- CS‑80: met dual layers, ringmodulatie en uitgebreide performance‑expressie kun je verrassend rijke en gelaagde klanken maken.
- Jupiter‑8: dankzij cross‑mod kun je ook meer experimentele, harmonisch complexe en onvoorspelbare timbres creëren.
De 2600 combineert semi‑modular patching, veelvoudige modulatiebronnen en vrij routeerbare audio‑ en CV‑paden. Hij kan wat die andere synths doen, maar gaat daarna nog een flink stuk verder.
Als je het zo bekijkt, lijken écht complexe, modulair‑achtige synths niet bijzonder relevant voor popmuziek: de meeste grote popsounds komen van relatief eenvoudige, direct‑bruikbare instrumenten. Tegelijkertijd kunnen juist de DX7, CS‑80 en Jupiter‑8 wel degelijk complexe geluiden voortbrengen — alleen zijn de synthesizers zelf niet complex in hun ontwerp, maar eerder in wat je er muzikaal uit kunt halen.
Nicolas 2000
It's a household name
DX7 is door het aantal operators die in verschillende configuraties gecombineerd kunnen toch wel een behoorlijk complexe architectuur te noemen. En een mooi voorbeeld van die complexiteit te gebruiken om "eenvoudige klanken beter te maken" was een project van enkele jaren geleden waarbij men probeerde de originele DX7 presets zo goed mogelijk te krijgen door er een oneconomisch grote hoeveelheid tijd in te stoppen. Het resultaat waren nog veel verfijndere, meer realistische klanken. Mogelijk dankzij de complexiteit van de synth waardoor er ruimte was om deze nuances aan te brengen.
Dit zijn dus zeker geen muzikaal onbruikbare, ultra complex klinkende sounds. Maar om ze te maken (zonder samples) heb je wel een diepe synth nodig. Dit doe je niet op 2-OP FM. En dit is voor mij een veel belangrijkere reden om (ook) een synth met diepe synthese te hebben, veel meer dan "een 15-laagse pad met 3 ritmes en een pauw er doorheen".
Dit zijn dus zeker geen muzikaal onbruikbare, ultra complex klinkende sounds. Maar om ze te maken (zonder samples) heb je wel een diepe synth nodig. Dit doe je niet op 2-OP FM. En dit is voor mij een veel belangrijkere reden om (ook) een synth met diepe synthese te hebben, veel meer dan "een 15-laagse pad met 3 ritmes en een pauw er doorheen".
flyweight
SinOsc.kr([1, 3]).exprange(100, 2e3)
ik vind de architectuur van de DX7 helemaal niet complex.
Niet als je dit met bv de Quantum of de Z1 vergelijkt.
De DX7 architectuur kan ik in een oneliner berschrijven:
“Een 16‑bit digitale FM‑engine met 6 sinus‑operators, gerangschikt in 32 algoritmen, waarbij elke operator door een vca met envelop gaat en één global LFO, een pitch envelope en een adc”
Complex? nee, wat je er mee kan wel.
Niet als je dit met bv de Quantum of de Z1 vergelijkt.
De DX7 architectuur kan ik in een oneliner berschrijven:
“Een 16‑bit digitale FM‑engine met 6 sinus‑operators, gerangschikt in 32 algoritmen, waarbij elke operator door een vca met envelop gaat en één global LFO, een pitch envelope en een adc”
Complex? nee, wat je er mee kan wel.
Nicolas 2000
It's a household name
Het is maar hoe je er tegenaan kijkt. Ik vind een synth waarvan de hoofdblokken op 32 verschillende manieren aan elkaar geknoopt kunnen worden inherent veel complexer dan een synth waarbij dat op 1 manier kan. De complexiteit is bij de DX7 op een heel andere manier dan bv een Kawai K5000 met zijn 1000 parameters, het is veel overzichtelijker. Of inderdaad een Z1 met meerdere modellen die allemaal op zich niet bepaald eenvoudig in elkaar zitten.
Wanneer voor mezelf de complexiteit irrelevant wordt, is wanneer de user interface zo is dat ik afhaak. Goed voorbeeld is de JD-Xi. Niet dat die zo complex is, maar de basics zitten handig op het frontpaneel. De iets minder courante functies zitten in een belachelijk diep ontworpen menustructuur. Resultaat: ik gebruikte die settings nooit dus voor mij hadden ze er net zo goed niet op kunnen zitten. Als de fabrikant de complexiteit wel goed naar voren kan brengen in een doordachte UI, is het voor mij wel een meerwaarde.
Wanneer voor mezelf de complexiteit irrelevant wordt, is wanneer de user interface zo is dat ik afhaak. Goed voorbeeld is de JD-Xi. Niet dat die zo complex is, maar de basics zitten handig op het frontpaneel. De iets minder courante functies zitten in een belachelijk diep ontworpen menustructuur. Resultaat: ik gebruikte die settings nooit dus voor mij hadden ze er net zo goed niet op kunnen zitten. Als de fabrikant de complexiteit wel goed naar voren kan brengen in een doordachte UI, is het voor mij wel een meerwaarde.
MacGyverGear
midi-life crisis
Mijn eerste kennismaking met de DX7 (in een muziekwinkel) was niet zo heel goed (was net 16). Ik was vooral benieuwd hoe een FM synthesizer werkte. Tot die tijd met wat analoge synthesizers mogen kennismaken. Onder andere de Yamaha CS5, mijn eerste synth en ik had een Casio CZ101, kende beiden als mijn broekzak. Het algoritme veranderen in de DX7 was een instant error voor me.. duidelijk dat dit niets met golfvormen te maken had. Maar het is later allemaal goed gekomen. Nog steeds één van de meest veelzijdige synths uit het pre-rompler tijdperk. Ook de aanslaggevoeligheid en hoe de sounds reageerder was een enorme meerwaarde tov de analoge synths uit die tijd. Ik heb nog steeds een OG DX7 uit nostalgie. 
Het waren geen super warme geluiden maar met wat effects erover kwam het wel meer tot leven. De bediening was ook wennen, maar met de patchknoppen als shortcuts naar functies werkte eigenlijk super goed. Het makkelijkst was idd gewoon bestaande patches als templates veranderen.
Als ik echt iets snel moet maken pak ik nog steeds een Alesis Fusion. Mijn eerste synth die ik als herintreder in 2007 kocht. Een maatje van me met destijds heel veel synths waarschuwde me dat het niks was en ik gewoon analoog moest kopen.. maar dat geld had ik toen niet. Na hard werken uiteindelijk wel.. maar heb toch ook weer een Fusion teruggekocht. Ik was er toch redelijk bekend mee en dat werkt voor mij het allerbest als ik snel een idee wil uitwerken. De Fusion deed ook FM. was VA en Rompler. Een alleskunner waar je je DAW eigenlijk niet hoeft te gebruiken en alles zolang mogelijk midi kunt laten doordat ie super veel polyfonie had.
Ik heb uiteindelijk ook nog een Kronos 2 gekocht. De opvolger van de Korg Oasys die me in mijn orientatiefase als herintreder ook was geadviseerd. Je kunt em ook gewoon basic wat VA engines laten gebruiken maar ik was een beetje teleurgesteld over de kwaliteit van de emulaties. Dan is zo'n bak ook meteen iets minder favoriet. Maar de eerste kennismaking was zeker leuk. Het gewetenloos misbruik maken van ARPs (uit de Karma engine) is natuurlijk wel een beetje als instant producten gebruiken in je keuken maar het leidt wel tot 'muziek maken'.. In tegenstellig tot menudiven en de mogelijkheden onderzoeken. Het doel was eigenlijk ooit de Karma Engine onder de knie krijgen.. maar never mind..
In mijn analoge tijdperk heb ik ooit via een QY700 hetzelfde voor elkaar gekregen. Daar stuurde ik dan van alles mee aan via akkoorden en wat meespelen.
In de video hieronder speelde ik met mijn linkerhad (buiten de camera) gaf ik de akkoorden in voor de QY700 die weer klanken aanstuurt..
Wat is een muzikale synth?? Best boring.. sorry voor het hoge arranger-keyboard gehalte in deze draad..
Maar het verlegde de focus qua muzikaliteit en compositie best wel voor mij alsof je het een beetje kon automatiseren ofzo.. het bron materiaal speelde je met de QY700 wel in dan uiteraard. In de bijlage zit ook nog een leuke jam met QY700..
Het waren geen super warme geluiden maar met wat effects erover kwam het wel meer tot leven. De bediening was ook wennen, maar met de patchknoppen als shortcuts naar functies werkte eigenlijk super goed. Het makkelijkst was idd gewoon bestaande patches als templates veranderen.
Als ik echt iets snel moet maken pak ik nog steeds een Alesis Fusion. Mijn eerste synth die ik als herintreder in 2007 kocht. Een maatje van me met destijds heel veel synths waarschuwde me dat het niks was en ik gewoon analoog moest kopen.. maar dat geld had ik toen niet. Na hard werken uiteindelijk wel.. maar heb toch ook weer een Fusion teruggekocht. Ik was er toch redelijk bekend mee en dat werkt voor mij het allerbest als ik snel een idee wil uitwerken. De Fusion deed ook FM. was VA en Rompler. Een alleskunner waar je je DAW eigenlijk niet hoeft te gebruiken en alles zolang mogelijk midi kunt laten doordat ie super veel polyfonie had.
Ik heb uiteindelijk ook nog een Kronos 2 gekocht. De opvolger van de Korg Oasys die me in mijn orientatiefase als herintreder ook was geadviseerd. Je kunt em ook gewoon basic wat VA engines laten gebruiken maar ik was een beetje teleurgesteld over de kwaliteit van de emulaties. Dan is zo'n bak ook meteen iets minder favoriet. Maar de eerste kennismaking was zeker leuk. Het gewetenloos misbruik maken van ARPs (uit de Karma engine) is natuurlijk wel een beetje als instant producten gebruiken in je keuken maar het leidt wel tot 'muziek maken'.. In tegenstellig tot menudiven en de mogelijkheden onderzoeken. Het doel was eigenlijk ooit de Karma Engine onder de knie krijgen.. maar never mind..
In mijn analoge tijdperk heb ik ooit via een QY700 hetzelfde voor elkaar gekregen. Daar stuurde ik dan van alles mee aan via akkoorden en wat meespelen.
In de video hieronder speelde ik met mijn linkerhad (buiten de camera) gaf ik de akkoorden in voor de QY700 die weer klanken aanstuurt..
Wat is een muzikale synth?? Best boring.. sorry voor het hoge arranger-keyboard gehalte in deze draad..
Maar het verlegde de focus qua muzikaliteit en compositie best wel voor mij alsof je het een beetje kon automatiseren ofzo.. het bron materiaal speelde je met de QY700 wel in dan uiteraard. In de bijlage zit ook nog een leuke jam met QY700..
Laatst gewijzigd:
Nicolas 2000
It's a household name
Ik had de QY700 gekocht om -zoals jij doet- als een soort Zyklus sequencer te gebruiken. Echter was het voor mij een gevalletje "Yamaha interface waar ik niet doorheen geraak". Te diep voor deze jongen. Toen aan de Atari gegaan.
Dus misschien moet je niet aan mij vragen hoe relevant een diepe synth is.
Dus misschien moet je niet aan mij vragen hoe relevant een diepe synth is.