Hanz
Anonieme Analogist
Waarom je beter een additieve bak dan een FM-bak kunt gebruiken voor resynthesis:
Bij FM tel je niet alleen harmonischen bij elkaar op (additief), maar vermenigvuldig je deze ook (de eigenlijke frequentie modulatie in audio range dus). Afhankelijk van het gekozen algoritme is FM synthese dus niet zuiver additief.
Dat zit zo:
Optellen bij FM synths: algoritme waarbij de operators 'horizontaal' met elkaar verbonden zijn op het plaatje.
Vermenigvuldigen bij FM synths: algoritme waarbij de operators 'verticaal' met elkaar verbonden zijn op het plaatje.
Het probleem van vermenigvuldigen van golfvormen met een aantal harmonischen: het resultaat (vergelijkbaar met ringmodulatie) is een golfvorm met vrij chaotische verdeling van harmonischen.
Voordeel: een rijke klank. Daarom is FM synthese zo handig voor het maken van bel-geluiden, bijv.
Nadeel: je kan niet handig zelf beinvloeden welke harmonischen je hoort, zonder dat er een berg harmonischen bij komen die je niet wilt horen en dus weer zou moeten uitfilteren met een heel precies bandstopfilter.
Natuurlijk kan je bij FM ook kiezen voor een zuiver additief algoritme, maar dan ben je qua aantal harmonischen beperkt tot de hoeveelheid beschikbare operators. Dan je dus voor iedere operator een klank met de gewenste harmonische en envelope maken. (een geluid is immers niet statisch).
Probleem met een FM-bak inzetten voor zuiver additieve synthese: afhankelijk van het type FM-bak kan je niet verder komen dan 4 harmonischen (DX-5 achtigen), 6 harmonischen (DX-7 achtigen) of 8 harmonischen (FS1r).
Vergelijk: een goeie additieve bak (K5000 o.i.d) gebruikt TIENTALLEN harmonischen met voor iedere harmonische een eigen envelope. En: hoe meer harmonischen je laat overeenkomen met het oorspronkelijke geluid, hoe beter je model klinkt.
Natuurlijk geldt ook hier iets als de 80/20 regel.
Op zich is trouwens het idee van topicstarter wel leuk. Denk wel dat het technisch lastig is te implementeren voor een FM synthesizer:
Stap 1: middels fourier-analyse bepalen welke harmonischen je wilt hebben in je doel-patch.
Stap 2: middels brute force bepalen welke combinaties van elkaar modulerende operators de harmonische structuur oplevert die het dichtst komt bij je originele geluid. Dan zou je dus niet snel kiezen voor de bovengenoemde 'additieve' manier, want daarmee 'win' je te weinig harmonischen.
Je zal dan echt moeten kiezen voor de complexere algoritmes om voldoende in de buurt te komen van een wat ingewikkelder geluid. Immers: door de operators te vermenigvuldigen win je een berg harmonischen.
De truc is dus: uitvinden met welke instellingen je de operators met elkaar moet moduleren om de resulterende harmonischen op de 'goeie plek' te krijgen in het harmonisch spectrum.
Eigenlijk is dit net zoiets als: geef 1 miljoen apen een typemachine, en uiteindelijk zal 1 aap de verzamelde werken van Shakespeare optypen....
Bij FM tel je niet alleen harmonischen bij elkaar op (additief), maar vermenigvuldig je deze ook (de eigenlijke frequentie modulatie in audio range dus). Afhankelijk van het gekozen algoritme is FM synthese dus niet zuiver additief.
Dat zit zo:
Optellen bij FM synths: algoritme waarbij de operators 'horizontaal' met elkaar verbonden zijn op het plaatje.
Vermenigvuldigen bij FM synths: algoritme waarbij de operators 'verticaal' met elkaar verbonden zijn op het plaatje.
Het probleem van vermenigvuldigen van golfvormen met een aantal harmonischen: het resultaat (vergelijkbaar met ringmodulatie) is een golfvorm met vrij chaotische verdeling van harmonischen.
Voordeel: een rijke klank. Daarom is FM synthese zo handig voor het maken van bel-geluiden, bijv.
Nadeel: je kan niet handig zelf beinvloeden welke harmonischen je hoort, zonder dat er een berg harmonischen bij komen die je niet wilt horen en dus weer zou moeten uitfilteren met een heel precies bandstopfilter.
Natuurlijk kan je bij FM ook kiezen voor een zuiver additief algoritme, maar dan ben je qua aantal harmonischen beperkt tot de hoeveelheid beschikbare operators. Dan je dus voor iedere operator een klank met de gewenste harmonische en envelope maken. (een geluid is immers niet statisch).
Probleem met een FM-bak inzetten voor zuiver additieve synthese: afhankelijk van het type FM-bak kan je niet verder komen dan 4 harmonischen (DX-5 achtigen), 6 harmonischen (DX-7 achtigen) of 8 harmonischen (FS1r).
Vergelijk: een goeie additieve bak (K5000 o.i.d) gebruikt TIENTALLEN harmonischen met voor iedere harmonische een eigen envelope. En: hoe meer harmonischen je laat overeenkomen met het oorspronkelijke geluid, hoe beter je model klinkt.
Natuurlijk geldt ook hier iets als de 80/20 regel.
Op zich is trouwens het idee van topicstarter wel leuk. Denk wel dat het technisch lastig is te implementeren voor een FM synthesizer:
Stap 1: middels fourier-analyse bepalen welke harmonischen je wilt hebben in je doel-patch.
Stap 2: middels brute force bepalen welke combinaties van elkaar modulerende operators de harmonische structuur oplevert die het dichtst komt bij je originele geluid. Dan zou je dus niet snel kiezen voor de bovengenoemde 'additieve' manier, want daarmee 'win' je te weinig harmonischen.
Je zal dan echt moeten kiezen voor de complexere algoritmes om voldoende in de buurt te komen van een wat ingewikkelder geluid. Immers: door de operators te vermenigvuldigen win je een berg harmonischen.
De truc is dus: uitvinden met welke instellingen je de operators met elkaar moet moduleren om de resulterende harmonischen op de 'goeie plek' te krijgen in het harmonisch spectrum.
Eigenlijk is dit net zoiets als: geef 1 miljoen apen een typemachine, en uiteindelijk zal 1 aap de verzamelde werken van Shakespeare optypen....
Laatst gewijzigd:
