Jan (Gloomy)
Gepokt en gemazeld
Autopilot Lungs
In 2023 had ik de ene epileptische aanval na de andere. Met de juiste medicatie heb ik daar nadien geen last meer van gehad. Een kenmerk van epilepsie is dat je gewoonweg stikt. Met veel geluk schakelen je longen over op automatische piloot en happen ze vanzelf naar lucht.
Van 11 op 12 mei 2025 ging ik om 20u30 al naar bed. Het was zeer warm, dus ik trok één deken van me af en legde het opzij, tegen mijn ruggengraat.
Plots hoorde ik buiten op straat twee mensen Arabisch praten. Zo te horen was het een moeder met haar dochter. Een paar minuten later lag de moeder in mijn bed (op de plaats van het afgetrokken deken) en begon me te wurgen met een stevige houtgreep. Ze leek oersterk.
Toen ik me langs alle kanten probeerde los te rukken, raakte ik een hond aan. Middelgroot, en hij voelde graatmager aan. Ik was aan het stikken, maar toch lukte het me om los te komen uit de houtgreep. Mijn longen begonnen, net als bij een epileptische aanval, over te schakelen op automatische piloot, maar dat duurde niet lang, want de dochter sprong op mijn rug en trok een plastic zak over mijn hoofd, die ze stevig aantrok.
Opnieuw begon ik te stikken. Ik draaide en keerde langs alle kanten, met mijn rug bonkend tegen de muur, om dat kind van me af te krijgen. Dat zorgde ervoor dat ik het kind in de ogen keek. Ik stikte, en het enige wat ik kon doen, was mijn duim keihard in haar oog steken en het uit de oogkas halen. Ze verloor haar grip op de zak en mijn longen schakelden weer over op automatische piloot.
Toen dacht ik: "het huis-traject dat ik had afgelegd met dat kind op mijn rug, klopte niet met hoe het werkelijk is." Nee, it was het huis van mijn grootmoeder, die al 30 à 40 jaar dood is. Aangezien dat onmogelijk is, kwam ik terug in dit bewustzijn. Ik lag nog steeds in bed te happen naar lucht. Ik deed het licht aan — Ik keek op de klok, het was klokslag 00u00. Ik at een boterham en dronk wat melk.
Terug in bed gekropen moest ik nog steeds moeite doen om te ademen. Heb ik twee epileptische aanvallen gehad tijdens een slaapparalyse, iets wat ik eerder vaak heb meegemaakt? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik van deze gebeurtenis heel veel heb afgezien en ben bang "om erin te blijven".
De uiteindelijke droomanalyse/paralyse kan worden gelezen op de Substack van EH Jansen:
erikjansen.substack.com
Te beluisteren en gratis downloaden via SoundCloud door te klikken om "...More":
Op YouTube:
Autopilot Lungs Lyrics:
(Intro)
In the dark where silence falls,
Breath is borrowed, barely calls.
Heat and pressure, shadows near,
The night becomes my deepest fear.
(Verse 1)
Went to bed, the room was still,
Pulled the blanket, fought the chill.
Voices drifted from the street,
Foreign words, a mother’s beat.
Then she came, without a sound,
Stronger than the world around.
Hands like iron round my throat,
Stole the air right from my soul.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Verse 2)
Twisting, turning, gasping deep,
Touched a dog, too thin to sleep.
Freed myself from death’s embrace,
Only to find her daughter’s face.
Bag pulled tight across my scream,
Thrashing through this brutal dream.
Thumb to eye to make her see,
The last breath wrestled back to me.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Bridge)
This house was never really mine,
Just echoes trapped in crooked time.
Milk and bread can't clear the haze,
Still haunted by those sleepless days.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Outro)
Still afraid to fall too deep,
What if I don't wake from sleep?
Autopilot lungs, just hold the line...
Keep me breathing one more time.
Geniet van dit stukje metaal
In 2023 had ik de ene epileptische aanval na de andere. Met de juiste medicatie heb ik daar nadien geen last meer van gehad. Een kenmerk van epilepsie is dat je gewoonweg stikt. Met veel geluk schakelen je longen over op automatische piloot en happen ze vanzelf naar lucht.
Van 11 op 12 mei 2025 ging ik om 20u30 al naar bed. Het was zeer warm, dus ik trok één deken van me af en legde het opzij, tegen mijn ruggengraat.
Plots hoorde ik buiten op straat twee mensen Arabisch praten. Zo te horen was het een moeder met haar dochter. Een paar minuten later lag de moeder in mijn bed (op de plaats van het afgetrokken deken) en begon me te wurgen met een stevige houtgreep. Ze leek oersterk.
Toen ik me langs alle kanten probeerde los te rukken, raakte ik een hond aan. Middelgroot, en hij voelde graatmager aan. Ik was aan het stikken, maar toch lukte het me om los te komen uit de houtgreep. Mijn longen begonnen, net als bij een epileptische aanval, over te schakelen op automatische piloot, maar dat duurde niet lang, want de dochter sprong op mijn rug en trok een plastic zak over mijn hoofd, die ze stevig aantrok.
Opnieuw begon ik te stikken. Ik draaide en keerde langs alle kanten, met mijn rug bonkend tegen de muur, om dat kind van me af te krijgen. Dat zorgde ervoor dat ik het kind in de ogen keek. Ik stikte, en het enige wat ik kon doen, was mijn duim keihard in haar oog steken en het uit de oogkas halen. Ze verloor haar grip op de zak en mijn longen schakelden weer over op automatische piloot.
Toen dacht ik: "het huis-traject dat ik had afgelegd met dat kind op mijn rug, klopte niet met hoe het werkelijk is." Nee, it was het huis van mijn grootmoeder, die al 30 à 40 jaar dood is. Aangezien dat onmogelijk is, kwam ik terug in dit bewustzijn. Ik lag nog steeds in bed te happen naar lucht. Ik deed het licht aan — Ik keek op de klok, het was klokslag 00u00. Ik at een boterham en dronk wat melk.
Terug in bed gekropen moest ik nog steeds moeite doen om te ademen. Heb ik twee epileptische aanvallen gehad tijdens een slaapparalyse, iets wat ik eerder vaak heb meegemaakt? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik van deze gebeurtenis heel veel heb afgezien en ben bang "om erin te blijven".
De uiteindelijke droomanalyse/paralyse kan worden gelezen op de Substack van EH Jansen:
Erik’s Substack
My name is Erik H. Jansen, and I primarily write in Dutch. If you would like a translation, you can utilize your browser's translation function or request the desired book, article, or dissertation to be translated by me. Read my 'about me' for more info. Click to read Erik’s Substack, by Erik...
erikjansen.substack.com
Te beluisteren en gratis downloaden via SoundCloud door te klikken om "...More":
Op YouTube:
Autopilot Lungs Lyrics:
(Intro)
In the dark where silence falls,
Breath is borrowed, barely calls.
Heat and pressure, shadows near,
The night becomes my deepest fear.
(Verse 1)
Went to bed, the room was still,
Pulled the blanket, fought the chill.
Voices drifted from the street,
Foreign words, a mother’s beat.
Then she came, without a sound,
Stronger than the world around.
Hands like iron round my throat,
Stole the air right from my soul.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Verse 2)
Twisting, turning, gasping deep,
Touched a dog, too thin to sleep.
Freed myself from death’s embrace,
Only to find her daughter’s face.
Bag pulled tight across my scream,
Thrashing through this brutal dream.
Thumb to eye to make her see,
The last breath wrestled back to me.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Bridge)
This house was never really mine,
Just echoes trapped in crooked time.
Milk and bread can't clear the haze,
Still haunted by those sleepless days.
(Chorus)
Autopilot lungs, don't fail me now,
I’m drowning here, don’t ask me how.
Every breath a war I fight,
Every shadow steals the light.
Suffocating in a dream,
But nothing’s ever what it seems.
(Outro)
Still afraid to fall too deep,
What if I don't wake from sleep?
Autopilot lungs, just hold the line...
Keep me breathing one more time.
Geniet van dit stukje metaal
, heftig verhaal
