- Lid sinds
- 11 juli 2001
- Berichten
- 5.439
Toch moet je hier voorzichtiger zijn met interpretaties...
In de eerste plaats bestaat er nagenoeg geen geschiedschrijving gebaseerd op eigentijdse bronnen over de blues. Alles wat er over geschreven wordt is "met gezond verstand" geformuleerd. Van de slaven is alleen beschreven hoe de handel was georganiseerd; beslist geen cultuurbeschrijvingen.
Van belang is dat de blues alleen een Noord-Amerikaans gebeuren is en vooral uit de Verenigde Staten! En dat terwijl er in Zuid-Amerika en Midden-Amerika veel meer slaven waren. Die twee groepen werden in hun culturele uitingen veel meer met rust gelaten, getuige de Zuid-Amerikaanse muziek, waarin veel patronen en instrumenten van Afrikaanse oorsprong voorkomen. In Noord-Amerika werden de slaven veel meer onderdrukt.
In de tweede plaats brachten de slaven geen muziekinstrumenten mee uit Afrika. Het is aannemelijk dat de slaven in eerste instantie zelfs geen muziek mochten maken. Later werd het waarschijnlijk toegestaan om christelijke liederen te zingen, puur vocaal van aard: de ‘spiritual’. Dit is waarschijnlijk gebleven tot omstreeks 1868. Vanaf dat moment was de ex-slaaf een vrije werkloze arbeider, wat beslist honger betekende; in ieder geval een hoop ellende. De inhoudelijke basis voor de blues-teksten kan hieruit verklaard worden: vrouwen die vreemd gaan omdat ze bij hun man geen eten krijgen… (I’ve got a woman, you, know… She so dirty and mean…)
Het gitaar-achtige instrument was de banjo, ook wel ‘negro-guitar’ genoemd. Dit instrument was luid genoeg om buiten te gebruiken en wat de klankvorming aangaat vrij eenvoudig te construeren. Tijd en onderdrukking hebben de Afrikaanse culturele oorsprong vernietigd. De nieuwe muziek, die omstreeks 1900 ontstond, was overduidelijk op de Europese muziek gebaseerd. Vooral de Ierse muziek had een sterke invloed. Een beroemd bluesnummer, ‘House of the Risin’ Sun, was een adaptatie van een Ierse ballade.
In de derde plaats is het overbekende bluesschema in Afrika nergens terug te vinden. Het bestaat alleen maar in de westerse muziek. De blues heeft een eenvoudige structuur, vooral in de harmonie, een beperkte melodische lijn door het gebruik van de pentatoniek, wordt op een duidelijk ongeschoolde wijze gespeeld en gezongen… Kortom, het was de muziek van de onderkant van de maatschappij en de bespelers waren nog zwart ook…
Dan is er nog een vierde plaats…
En die is wel wat bevreemdend…
De populariteit van de blues!
Die is eigenlijk pas na de Tweede Wereldoorlog ontstaan, door de eerste generatie ‘Youth without Future’. Aan de ene kant leefde de blues erg sterk in de jazz (Samen met het C – Am – Dm – G7) en was ideaal voor de improvisatie. Groeperingen als de Beatnix promoten de stijl. Deze groep was hoofdzakelijk blank! Aan de andere kant ontstond een tweede groep gebruikers van de blues: muzikanten die Rock-and-Roll speelden, en die waren ook behoorlijk blank! Bill Haley had zelfs niet eens een donker moedervlekje. Zelfs Elvis hield zich bezig met de blues…
Maar een aantal ‘zwarte’ artiesten kwamen ook in het voetlicht, zoals Little Richard en Chuck Barry, om er een paar te noemen.
Toch, in de vijfde plaats, zijn het niet die Amerikanen die de blues weer op z’n pootjes zetten, maar de Britten. In het eind van de zestiger jaren ontstaat de Britse blues golf, met Mayall, Clapton en Fleetwood Mac, die zich richten op de opkomende Chicago blues stijl, die met de elektrische gitaren.
Wout
(Die niet de ‘Is goede muziek zwarte muziek' thread wil herstarten
)
