Het is een visie waar ik in kan komen Wouter. Zeker in huidige tijden waarin je met alle landen en culturen in contact komt, wordt "folk" maken interessant omdat je zoveel invloeden kan gebruiken en mixen. Bij elektrofolk komt er dan nog eens bij dat je ook qua instrumenten breed gaat. Je krijgt dus een enorme waaier aan mogelijkheden binnen het "genre" voor zover er sprake van is. Het idioom is dus ook niet meer zo strak afgelijnd. Indische folk en Ierse folk zijn immers zeer verschillend, en als je dat gaat mengen in een nieuwe compositie...
Daarom hou ik voor mezelf (want veel subjectiever dan dit gaat het natuurlijk niet worden...) aan dat een nieuwe compositie tegenwoordig folk is wanneer het de sfeer oproept & geschikt is om in vele interpretaties door vele, ook niet-professionele personen/groepen gespeeld te worden voor een publiek. Het generatieve aspect dus. Kort samengevat ga ik puur op buikgevoel: denk je dat het folk is, dan is het folk.

En stekkerfolk is voor mij dan dus folk met een aandeel elektronica en/of elektrische gitaren erin; elektrofolk daarin dus met name de elektronica. De hiphopbeats die Wikipedia eraan koppelt vind ik hierin op zich niet relevant; ik zie elektrofolk veel ruimer dan dat.
Mike Oldfield is inderdaad al zeer lang bezig met folkklassiekers te brengen in een combinatie van klassieke folkinstrumenten zoals bodhran gecombineerd met elektrische gitaar en synths (in het begin met name Arp 2600 en Solina string ensemble). Hij heeft ook eigen composities in het folkgenre gemaakt, naast een hoop werk dat -naar mijn buikgevoel- buiten de folk ligt.
Een groot deel van het werk van bv Enya zie ik minder als elektrofolk, omdat ik haar muziek niet zo gauw gebracht zie worden door een groep (amateur)muzikanten in lokale kring. Daar leent bv de zang zich zelden voor, en ook de muzikale begeleiding past vaak wat moeilijker in deze settings. Op zich gebruikt ze natuurlijk wel vaak synths daar waar men "normaal gezien" akoestische instrumenten zou gebruiken.
In dat aspect zie ik de muziek van Tukker dus wél als elektrofolk. Zeer zuivere zelfs. Wat ik maak gaat soms wat meer richting andere stijlen (ambient, new age, lounge maar ook house en klassiek). Ik beschouw veel van mijn eigen werk duidelijk niet als folk. Sommige stukken dan weer overduidelijk wel. En van sommige weet ik het zelf niet. Muziek is ook geen hokje. Ik zie alle inspiratiebronnen als legoblokjes, en eigen composities die daaruit volgen als een huisje dat je ermee bouwt. Het is een som van delen die zeer vaak niet uit blokjes van dezelfde soort bestaat. Om terug te komen bij Mike Oldfield, is er een deel van mijn muziek dat qua stijl wat aanleunt bij een Ommadawn of Hergest Ridge. Daarin zitten zeker folkelementen, maar ik vind het op de keper beschouwd geen vorm van folk. Een Hergest Ridge gaat een bandje in de pub nu eenmaal niet naspelen. Sommige stukken van Ommadawn dan weer wel, andere weer niet. Deze "tussengenres" vind ik interessant, omdat ze zo'n enorme dosis interpretatie en persoonlijkheid van de artiest bevatten. Je hoort zijn invloeden, zijn beperkingen...Na mijn voorgaande posts kom ik misschien over als iemand die bij muziek enorm met genres bezig is, maar het tegendeel is eigenlijk waar. Ik vind zoveel stijlen boeiend en met name hetgene dat invloeden combineert, dat stijlnaampjes op mijn platenkast plakken onmogelijk is en het dwangmatig moéten benoemen van iets aan mij passeert. Hergest Ridge is geen folk. Geen klassiek. Geen rock. Geen new age. Het is gewoon Mike Oldfield. Puur zoals hij muzikaal was op het moment dat die plaat gemaakt werd.
(Tukker: sorry als je dit gedoe als thread hijack ziet. Ik vind het interessant om bij een -zeker op dit forum- minder courante stijl hier ook eens te belichten. We hoeven niet altijd het verschil tussen new wave en acid haarfijn proberen te definiëren.

Of het nu mijn smaak is of niet, ik juich diversiteit op het forum toe! En laat ik jouw muziek nu nog goed vinden ook.

)