@Seiko
Ik sta inderdaad niet helemaal aan het begin hoor, al veel met computer, sequencersoft, midi en zo bezig geweest. Nog niet helemaal duidelijk of ik nu enkel met midi, enkel met audio of met een combi ga werken maar ik wil toch wat meer voorgeschiedenis meegeven.
Muziek had mijn eerste liefde kunnen zijn toen ik van mijn 8ste levensjaar tot en met mijn 13de levensjaar 5 jaar lang pianoles volgde. Het probleem was dat mijn moeder zich ingeprent had dat ik een pianist zou worden. muzikaal talent had ik immers wel. De 5 jaar ingedrilde notenleer, saaie vingeroefeningen bij een tamelijk strenge privé lerares heeft echter het omgekeerde resultaat gehad. Het mensje was met moeite 150cm hoog maar hanteerder een wel zeer dictatoriale manier van lesgeven, inclusief de "pedagogische" tikken van de regel op mijn kleine vingertjes.
Het enige resultaat van die 5 jaar notenleer en tikken op de vingers mij zodanig gedegouteerd voelde dat ik nadien eigenlijk nooit meer met muziekstudie heb willen doorgaan. Overdaad schaadt zegt men, het zal dus kloppen. Maar in de verte is die muzikale aanleg toch blijven sluimeren. Noten lezen kan ik al lang niet meer, tenzij alle noten tussen de lijntjes staan, er geen bèmols en kruisen staan, dan lukt het nog net.
In 1995 maakte ik kennis met een pianist van Russische origine die in een Grieks restaurant speelde. Ik kwam voordien al wel eens in dat restaurant, maar sinds ik die gast had leren kennen raakte ik niet enkel geboeid door zijn persoonlijkheid maar ook door zijn muziek. Het was een soort muziek die me altijd al nauw aan het hart gelegen had. Een soort neo-klassieke composities, romantisch, rustgevend, ik had er voeling mee. Daardoor kwam meer en meer de goesting weer boven om zelf weer te gaan musiceren. Het duurde dan ook niet zo heel lang vooraleer er weer een piano in de living stond.
Intussen is het al tamelijk uit de hand gelopen want naast de piano is er al een kleine home-studio met enkele keyboards, synthesizers en de mogelijkheid tot mixen en opnemen. Het materiaal is er allemaal, nu en dan gaat er iets weg en worden recentere instrumenten aangeschaft, soms eens een oldie met unieke klanken. Maar nu komt het gebrek aan theoretische kennis wel eens om de hoek kijken. Aan inspiratie geen gebrek en ik speel vrij goed op het gehoor. Dat lukt nog als je alleen speelt, maar in het bijzijn van een "echte" muzikant loop je tegen de lamp. Tijdens het spelen hoor je plots een kreet "LA bèmol" en dan sta je daar onnozel naar je klavier te kijken met een blik van "waar ligt dat verdomde ding".
Studeren is een mogelijkheid. "De quintencirkel" probeer ik te ontcijferen, nooit eerder van gehoord maar het schijnt een must te zijn om in verschillende toonaarden te kunnen "transponeren". Tot nu toe speelde ik 9 van de 10 melodieën in do (C). Daar wil ik echt vanaf want ik hoor ook wel dat andere toonaarden vaak mooier en interessanter klinken.
In ieder geval: het materiaal is er, de goesting is er, de inspiratie is er, nu ik met brugpensioen ben is er ook tijd. Eigenlijk ontbreekt enkel nog de moed en volharding om me daar eens door te bijten. Het zijn harde noten om te kraken (hele-halve-zwarte-witte-bèmols-kruisen). Als ik tijdens het studeren toch maar eens het schille stemmetje van dat klein madammeke (was eigenlijk nog juffrouw) uit mijn jeugd maar kon wegdenken. Het zou vast vlotter gaan zonder die herinneringen, denk ik... hoop ik... wens ik...