Sinds 1983 koop ik bijna geen gevulde geluiddragers meer, nog wel een tijdje de Gonzo gekocht om de bij behorende cd, er waren in die tijd wel meer tijdschriften inclusief cd met daarop geregeld beginnende uitvoerenden, maar vaak was hun, het tijdschrift, maar een kortleven beschoren jammer dat waren toen de krenten in de muzikale pap voor mij. Worm heb ik nog een jaar of tien bijgehouden, daar werd je nog wel eens wakker van.
De kleine zaken, in elk stadje had je toen wel zo een ‘mafkees’, waarvan de eigenaar zo geluid gek was dat hij alleen maar een platenzaak kon openen om zo zijn uit de hand gelopen collectie en kennis te bergen en uitdragen, zijn ook zo goed als door toren hoge huren uit het straat beeld verdwenen.
Ook de kleine lokale radio, zoals destijds Rataplan in Nijmegen en Koekerekoe in Leiden, die vooral de kleine independent labels lieten horen zijn verdwenen omdat de straffen op illegaal uitzenden zo belachelijk hoog werden, jaren lang werden deze gedoogd tot dat de ether frequenties in 2002 opnieuw ingedeeld, lees financieel uitgemolken, moesten worden.
De commerciëlen laat mij niet lachen die geven weinig om integere performers en hun geluid, en mocht er al een op hun label verschijnen dan halen ze dat weer onderuit door de sound/dynamiek te verneuken (sorry voor mijn Frans).
Er zal best nog wel wat goeds te vinden zijn maar het woord zegt het al je moet het vinden en veel tijd en geld aan spenderen.
Uit onvrede daar over ben zelf maar geluid gaan maken en dat maakt 90% uit van wat ik vandaag de dag te horen krijg.
Ik zie nog de reclame van die geinige lampenfabriek uit Eindhoven voor me, introductie van de cd, dit was waar we allen op hadden gewacht, een asbak vol met peuken werd er over uit gekieperd een grote schoen in beeld die op de cd ging staan en tot ieders verwondering speelde het kreng nog steeds de (s)hit af die er ingelas(z)erd was, eeuwig zou het ding meegaan en wat een dynamiek.
Dat er zoveel en zo snel minuscule kleine gaatjes aan de label kant zouden kunnen komen en het licht dan in plaats van terug gekaatst er doorheen las(z)erde werd geprobeerd met een foutcorrectie op te lossen, ik moet er nog wel eens om lachen, hoe ik mijn eigen foutcorrectie maakte door kleine stukjes aluminiumfolie met de glimmende kant naar beneden over die gaatjes te plakken, dit werkte bij singlespeed nog wel maar bij het kopiëren in de PC met 24 speed en hoger nam het geluid door de onbalans zulk een hoog volume aan dat gehoorbeschadiging niet meer uit te sluiten was.
De beroemde dynamiek wordt professioneel om zeep geholpen door engineers in dienst van de platenmaatschappijen.
En daar moest je dan je veel geld voor neertellen voor een geluiddrager die het als je pech had slechts enkele jaren te beluisteren viel, daar in tegen had je het bij vinyl meer zelf in de hand, als je er maar voorzichtig mee was had/heb je er tientallen jaren plezier aan, waar voor zijn geld.
Tegenwoordig gebruik ik de USB stick als opslag medium, niet dat dit de uitkomst is voor archivering,
want die schijnen ook aan veroudering onderhevig te zijn, maar de kans dat de data daarop onbruikbaar wordt voor er weer een beter medium beschikbaar is volgens kenners te verwaarlozen.
De enige geluiddrager, buiten de USB stick, die ik tegenwoordig graag zie en hoor is de straatmuzikant of draaiorgel. :-)
Dit alles is natuurlijk mijn kijk op de dingen je mag er op schieten maar verder dan weer alu folie over die gaatjes te plakken zal ik niet gaan.
Ik word steeds nijdig als ik de klaagzang van de mu-ziekindustrie lees
‘Ugh mij hebben gesproken’ zoals de vader van kleine Hiawatta vaak zij.