Volgens mij was er nog geen verzameldraad waarin we praten over granulaire synthese. Wat mij betreft wordt dit een plek daarvoor; of het nu gaat over Curtis Roads’ academisch benadering of gewoon rommelen met samples.
Mijn invalshoek: ik raakte er als vinyl-sampler die beats maakte in Acid, Reaper en op een MPC1000 in geïnteresseerd toen ik ik 2015 twee Bastl Microgranny’s kocht om out of the box mee te jammen. Met die apparaatjes kun je samples, met midi geclockt, op fracties van een time signature in stukjes hakken, sequencen en op een volgende slice laten overspringen. Vergelijkbaar me een Make Noise Phonogene - kwam afgelopen jaar achter.
Sinds 2015 heb ik best wat apparaten bespeeld en van genoten: Tasty chips GR1, Instruo Arbhar, SDS Liveloop, Clouds, algoritmes in Sonicware ELZ_1, Beads, Sonicware Texturelab.
De meest verfijnde daarvan zijn waarschijnlijk de GR1 en de Arbhar. De software die er is, is waarschijnlijk nog veel verfijnder - maar die ken ik niet.
Hoe dan ook, die verfijnde shit, of het nou 16 of 256 overlappende grains zijn, het doet me niet zo veel. Brede pads met enorme reverb; wat de mensen doen met dat algoritme dat ze onlangs in de Tonverk hebben gestopt; die achterwaartse gelikte sounds van het Mood mkII pedaal: gatver. Granulaire synthese wordt m.i. met de overvloed aan hardwarespul op de markt, “cheesy” (een verwijzing naar een andere discussie op het forum).
Doe mij maar hoekige, klikkende grains, achter elkaar, op een rijtje. Of een half af algoritme als in de Elz_1. Een kleine crossfade is ok, maar die enorme polyphone wolken, meh. Daarom ga ik nu ook “terug” naar digitale delaypedalen die niet per se voor synthese zijn gemaakt, zoals de Eventide Ultratap.
Ik vraag me af of meer mensen granulaire synthese saai vinden worden nu de technologie steeds volmaakter wordt. Of vergis ik me en zijn die steeds dikker op elkaar gestapelde graantjes juist tof?
Mijn invalshoek: ik raakte er als vinyl-sampler die beats maakte in Acid, Reaper en op een MPC1000 in geïnteresseerd toen ik ik 2015 twee Bastl Microgranny’s kocht om out of the box mee te jammen. Met die apparaatjes kun je samples, met midi geclockt, op fracties van een time signature in stukjes hakken, sequencen en op een volgende slice laten overspringen. Vergelijkbaar me een Make Noise Phonogene - kwam afgelopen jaar achter.
Sinds 2015 heb ik best wat apparaten bespeeld en van genoten: Tasty chips GR1, Instruo Arbhar, SDS Liveloop, Clouds, algoritmes in Sonicware ELZ_1, Beads, Sonicware Texturelab.
De meest verfijnde daarvan zijn waarschijnlijk de GR1 en de Arbhar. De software die er is, is waarschijnlijk nog veel verfijnder - maar die ken ik niet.
Hoe dan ook, die verfijnde shit, of het nou 16 of 256 overlappende grains zijn, het doet me niet zo veel. Brede pads met enorme reverb; wat de mensen doen met dat algoritme dat ze onlangs in de Tonverk hebben gestopt; die achterwaartse gelikte sounds van het Mood mkII pedaal: gatver. Granulaire synthese wordt m.i. met de overvloed aan hardwarespul op de markt, “cheesy” (een verwijzing naar een andere discussie op het forum).
Doe mij maar hoekige, klikkende grains, achter elkaar, op een rijtje. Of een half af algoritme als in de Elz_1. Een kleine crossfade is ok, maar die enorme polyphone wolken, meh. Daarom ga ik nu ook “terug” naar digitale delaypedalen die niet per se voor synthese zijn gemaakt, zoals de Eventide Ultratap.
Ik vraag me af of meer mensen granulaire synthese saai vinden worden nu de technologie steeds volmaakter wordt. Of vergis ik me en zijn die steeds dikker op elkaar gestapelde graantjes juist tof?
Op zich wel jammer dat het niet zo goed gedocumenteerd is door Bastl zelf, de manual is wel erg karig qua informatie. Ik zag trouwens dat GrandPa, net als de 2HP Freez en Phonogene, discontinued is. Jammer, zijn toch leuke modules in het lofi segment.
