Even kijken of ik het gesnapt hebt...
Je hebt dus 4 stukken, bestaande uit 5 delen, bestaande 5 variaties (en dat keer 4 composers). Daarin zet je allerlei 'moods' neer, als het ware. Door die stukken muziek willekeurig achter elkaar te plakken krijg je een compositie van variabele lengte met een willekeurige opeenvolging van 'moods', waar vervolgens een filmpje bij gemaakt kan worden. Maar je kunt natuurlijk ook een zeer gerichte sequence maken (voor een beter effect). Klopt het nog? Ik zou natuurlijk graag zo'n filmpje zien (of stond dat er wel bij?), dat geeft het wel wat meer context.
Op zich is het een erg interessant en handig idee (één keer veel werk, daarna blijven copy/pasten, zou je kunnen zeggen). Ik denk wel dat het muzikaal wat beperkingen meeneemt.
Ten eerste zit je nogal vast aan toonsoorten/akkoordenprogressies. Lang niet alles klinkt mooi achter elkaar, dus om lelijke overgangen te voorkomen verwacht ik dat je ervoor moet zorgen dat alles redelijk bij elkaar past. Dat zorgt voor het risico dat de muziek harmonisch nogal eenvormig gaat klinken, ook al neem je telkens andere stukken. En ten tweede zit je om dezelfde reden vast aan klankkleur/overall sound.
Het is een mooi idee, maar ik denk dat de muzikale variëteit uiteindelijk veel minder groot is dan het aantal van 400 stukjes muziek doet vermoeden (het scheelt wel dat er meerdere composers zijn natuurlijk). Of zit ik er ver naast?
Vergelijkbaar: een track waarin een enorme hoop waves tegelijk spelen. Wat er gebeurt in het filmpje bepaalt welke waves aanstaan of gemute worden (van alle spelende waves hoor je er dus telkens maar een paar). Elke wave krijgt dus een bepaalde 'emotionele lading', waarbij wat tussenliggende code er voor zorgt dat die waves afgespeeld worden waarvan de 'som' van de 'emotionele lading' overeenkomt met de 'emotionele lading' van het op dat moment afgespeelde stuk van het filmpje (werkt beter met games misschien). (dit klinkt bijna spiritual, maar is absoluut niet zo bedoeld) Werkt echt interactief, muziek kan constant 'meebewegen' met de inhoud van het beeldmateriaal vanuit slechts één basistrack. Maar hetzelfde probleem: je kunt wel een hoop basistracks maken (dit keer met verschillende stukken, omdat gewoon elke wave dezelfde overgang tussen twee stukken doorloopt, dus geen probleem), maar je zit nog steeds vast aan klankkleur, in mindere mate nog steeds aan harmonieën en op deze manier ook weer aan een eindige basistrack (een nadeel ten opzichte van jullie 400 stukken).
Eigenlijk staat deze discussie los van de mp3 die je postte. Maar toch: hij klinkt strak, maar zoals Errol al zei inderdaad redelijk veilig in aan aantal opzichten. Maar is dat nou juist niet de consequentie van DSK? Dat de muziek geen rare (experimentele) dingen kan doen?
Het is een interessant onderwerp!
Ik ben benieuwd.
