In principe kan de line-out van een gitaarversterker wel op de line-in (NIET de mic-in) van de PC worden aangesloten, aangezien beide aansluitingen bedoeld zijn voor line level signalen.
Het probleem van het aansluiten van een gitaarversterker aan een line-level systeem zit hem in andere factoren:
- 50 Hz Brom. Gewone computers en soundcards zijn al helemaal slecht geaard en ontstoord;
- De topicstarter gaf aan dat hij het signaal wil opnemen dat hij gewoonlijk uit zijn gitaarversterker hoort. Een line-out van een gitaarversterker echter is OF bedoeld als FX-send en geeft dan de klankkleur van de voorversterker weer, die uit een "HiFi" systeem beroerd klinkt, zeker als het een distortion geluid betreft, OF het is een EQ gefilterde versie daarvan (meestal Record-out genoemd) die ook niet erg klinkt als een echt luidsprekergeluid.
In het beste geval heeft een gitaarversterker een aparte powersoak uitgang, waaruit een verzwakt luidsprekersignaal komt met speaker simulatie filtering. Voorbeeld is de Koch Twintone. Er zijn ook losse powersoaks met deze voorzieningen te koop, van Koch, THD, Palmer, Behringer en anderen, soms met echte DI output. Een powersoak is een aardige optie als je wilt opnemen onder omstandigheden waarin je niet je versterker voluit kunt zetten om dan lekker met microfoonplaatsingen te experimenteren tot je tevreden bent over de opnameklank. Een speakersimulatie blijft echter een simulatie. Dan kun je dus misschien maar beter een versterker modeler gebruiken: Behringer V-amp, Line6 POD of (m.i. de beste) Vox Tonelab. Die zijn meestal goedkoper, veelzijdig, klinken zeker zo goed en hebben soms ook nog een digitale output.
Een DI box heeft meerdere functies:
1) Isolatie tussen de "aardes" van de aangesloten toestellen, waardoor minder 50 Hz brom en minder kans op elektrische schokken;
2) Impedantieaanpassing. Bijvoorbeeld het omzetten van een hoogohmig basgitaar signaal naar een laagohmig signaal waardoor je de basgitaar rechtsreeks op een mengtafel kunt aansluiten. Met de impedantieverlaging voorkom je het weglekken van vooral de hoge tonen in de kabel en aan de ingang van de mengtafel en krijg je een betere headroom. Je kunt langere kabels gebruiken met minder signaalverlies en minder elektromagnetische storing. Een elektrische gitaar wordt meestal niet rechtsreeks ingeprikt, omdat de kleuring en vervorming van een versterker gewenst wordt;
3) Bijna altijd maakt een DI box het signaal ook symmetrisch (balanced) Hierdoor kun je de - ná de DI - op de laagohmige kabels binnenkomende stoorsignalen neutraliseren en signaalverlies weer goedmaken. Symmetrisch maken doe je door je signaal te splitsen, één van beide signalen uit fase te zetten en het in-fase en het uit-fase signaal via gescheiden aders te verzenden (meestal XLR kabel). Als het ontvangende toestel het uit-fase signaal dan weer in-fase zet en samenvoegt met het andere zet je de - alleen tijdens het transport - op beide aders ontvangen stoorsignalen juist met elkaar uit fase, waardoor deze verdwijnen. Bovendien verdubbel je ook nog eens de signaalsterkte. NB een geluidskaart moet dus wel symmetrische XLR of TRS ingangen hebben om hier gebruik van te kunnen maken.
DI boxen zijn er in 3 soorten:
- Passief. Deze werken altijd met een transformator, geven echte galvanische scheiding (isolatie) en hebben geen voeding nodig. Nadeel: geen optimale signaalsterkte, niet goedkoop.
- Actief zonder trafo. Deze hebben wel voeding nodig (meestal fantoomvoeding van de mengtafel), geven geen echte galvanische scheiding, maar wel een betere signaalsterkte en flexibelere impedantieaanpassing. Worden het meest gebruikt, want goedkoop.
- Actief met trafo. Combineert het beste van de bovenstaande 2, maar is uiteraard ook het duurst.