Origineel geplaatst door wiener303
Hier geloof ik eigenlijk niet in. Wat ik me wel kan voorstellen is dat je 16/44 converteert naar 24/ 96, om er vervlogens bewerkingen mee uit te voeren. De bewerkingen worden dan nauwkeuriger uitgevoerd.
Dit is dus precies wat ik bedoelde. Als je iets opneemt op 16/44.1 kan je dat niet naar de klankkwaliteit van 24/96 omzetten. Je kan ze wel converteren, maar dan 'verzint' je systeem er gewoon 8 bits en 54000 samples bij, die er origineel niet waren. Je kunt dit soort zaken alleen uitvoeren als het op die kwaliteit opgenomen is, niet als je het later omzet.
Een goede vergelijking is Super Audio CD van Sony. Deze gebruiken andere methodes (niet PCM, zoals Red Book Audio, maar Delta Sigma Modulatie) om analoge audio om te zetten naar hun formaat, het zgn DSD systeem. Red Book CD opnames kunnen niet zomaar naar deze hogere resolutie omgezet worden, omdat je aan geluidskwaliteit niets zal winnen. Het moet aan het begin al zo opgenomen zijn, dmv DSD recorders. En tot het einde moet het in dit formaat blijven. Daarom zijn de hoeveelheid titels in dit formaat schaars t.o.v. gewone CD, men kan alleen analoge masters om zetten, of vanaf het begin in dit formaat opnemen.
Bij elkaar gezien, is deze discussie al een hele bekende, die al jaren wordt uitgevoerd door technici en audio-'puriteinen'. Dat mensen het verschil tussen SP/DIF kabels kunnen horen is inderdaad een stukje psychologie, het geeft geen andere frequentie response. Maar als jij iets hoort en vergelijkt met iets veel duurder, gaan je hersenen je ook eerder overtuigen dat het beter is.
Mensen kunnen het verschil tussen 44.1 en 96 goed horen, het ligt hem vooral in de Nyquist, die veel hoger ligt, en die het gebruik van 'brickwall' analoge LPF kan voorkomen op den duur. Nu nog niet, en daarom spreekt men over 192 kHz. Het ligt hem niet zozeer in de betere HF respons, maar in de filters die 'bijgeluiden' produceren. Aliasing, passband ripple en dit soort factoren.
(Nu lijk ik wel op Chriet Titulaer
