Het zal een schrale troost zijn dat als je de "herpers" en jouw originele kopie naast mekaar legt de herpers er een beetje verwassen uitziet. Daarnaast klinkt de herpers als een natte krant qua persing, al was het origineel van het album ook al geen topprodukt. De originele twelve is dus nog steeds de beste versie, blijft dus zoeken al die hem nog niet heeft!
En over de opbrengsten en hoeveel daarvan naar de artiest gaat, het is een publiek geheim dat bij de meeste amerikaanse labels van het eerste uur dit veelal net zoveel is bij een herpers of bootleg. Tenzij de artiest zelf de labelbaas is zoals in dit geval. Dat maakt de hele morele discussie wat lastig te voeren zeg maar. Zo kocht ik de "bootleg" van I Believe met een goed gevoel, wetende wie daar achter zat
En moet ik toegeven dat de Retroactive-verzamelaar wellicht niet zo'n foute koop is als het lijkt, al heb ik geen flauw idee wie je daar mee sponsort... En de hele Jaguar-saga was ook zon heerlijk voorbeeld van verwarring
Ik koop maar gewoon de beste persing, vooral met 180gram, dure mastering en full-color artwork weet je zeker dat er uberhaupt niemand iets verdient. hop, dillemma opgelost.
