the Loudness war & death of high fidelity

[Lacrosse]

De laatste maanden zie ik op Internet steeds meer publicaties verschijnen over 'the loudness war' en 'the death of hifi'. Vanaf het eind van de jaren 80 zijn steeds meer producers en mastering engineers de strijd met elkaar aangegaan tot het produceren van muziek waarvan het volume in perceptie hoger/harder is dan die van de concurrent. Het lijkt inmiddels een soort modeverschijnsel geworden om bij het masteren van muziek het hele dynamische bereik te maximaliseren en compressen tot 0 dBFS. Het verschil van de hoogste en laagste pieken in audiotracks is steeds kleiner geworden. Anders gezegd zijn veel producties tegenwoordig vlak en hebben vrijwel geen dynamiek meer. Blijkbaar zijn er steeds meer bekende producers die zich storen aan dit verschijnsel en ik moet zeggen dat ik ze geen ongelijk geef.

Ik heb besloten om dit onderwerp hier aan te snijden omdat ik gisteren de anniversary edition beluisterde van Michael Jackson´s Thriller. Nog nooit heb ik zo´n slechte master gehoord van dit album. Alle tracks lijken hun magie verloren te hebben. Ik ben me echt rotgeschrokken! Door alle extra toegepaste compressie zijn de nummers onrustig geworden en haast vermoeiend om naar te luisteren.

Interessante links:

http://www.rollingstone.com/news/story/17777619/the_death_of_high_fidelity

http://en.wikipedia.org/wiki/Loudness_war

 

[smackos]

Ja het wordt echt te erg, gewoon masters die worden aangeleverd die een zwarte blok compressie zijn tegen de 0 db... mensen horen dat niet meer ofzo...

Dus mensen de muziek hoeft echt niet alles maximaal op de 0 db te grenzen...

een DJ ofzo kan dat ook harder zetten op zijn mixertje

 

[6 trak]

straks word het zo erg, dan kunnen we alleen nog spreken van pulse width modulatie

 

[Lacrosse]

straks word het zo erg, dan kunnen we alleen nog spreken van pulse width modulatie

Dat zou zomaar kunnen
Als je de wav bekijkt van de 25th Anniversary Edition van Thriller zie je dat de transient peaks gruwelijk zijn afgesneden en dat resulteert inderdaad in blokgolven. Bij korte geluiden zoals snare hits is dat voor de meeste mensen nauwelijks hoorbaar maar zeker wel aanwezig en één van de veroorzakers van 'vermoeide oren'.

Wat lees ik nu weer op de site van het Parool??

Om met de originele opnames te beginnen: die staan na 25 jaar nog recht overeind. Althans, grotendeels. Nummer als Baby be mine en P.Y.T. het onmiskenbare stempel van de jaren tachtig: dunne blazers, gretig gebruik van het pitchwiel op de synthesizer, het iele geluid van Steve Lukathers gitaar. Daar is uiteraard niets mis mee. Muziek uit de jaren tachtig mag klinken als muziek uit de jaren tachtig, zelfs twee decennia later.

Bron Parool

Woorden als 'dun' en 'iel' horen toch echt meer bij deze tijd dan bij de jaren 80 als je het mij vraagt.

 

[fuse]

Misschien mogen wel wel concluderen dat 90% van de mensen stront in hun oren heeft zitten.
Of ze weten gewoon niet beter.

 

[Myzrael]

Of ze weten gewoon niet beter.

Dat laatste. Mensen hebben de ballen verstand van audio en muziek in het algemeen vaak.

 

[krautsjo]

Dat komt omdat er bijna niemand meer echt naar muziek luistert en het moet allemaal even hard . Auto's die bijna uit elkaar vallen van de geluidsdruk en winkels waar ik al niet meer kom omdat ik hees wordt van het me verstaanbaar willen maken .En het antwoord van de producers is ook vaak dat de klant het wil ,ja de klant die weet op een gegeven moment ook niet beter

 

[snitch]

http://turnmeup.org/

 

[Wout Blommers]

Dynamiek als muzikaal element bestaat eigenlijk pas, wat instrumentale muziek betreft, vanaf de Romantiek, populair gezegd, sinds Ludwig van Beethoven. Die Middel Eeuwse en Renaissance muziek zijn eigenlijk zo vlak als wat. Waar al die verhalen over gaan kan gewoon weer een kentering in de cultuur zijn, toch? Misschien hebben die producers inderdaad gelijk dat de huidige consument het wil: geen behoefte meer aan melodie en harmonie, maar aan het geluid puur 'voelen'. En behoefte aan gehoorbeschadigingen, maar dat is een andere thread

Eindelijk komt het echte ZERO tijdperk: NUL-DECIBELL!

Wout

 

[fuse]

That boat doesn't float.

Decibels is een relatieve schaal.

 

[Wout Blommers]

That boat doesn't float.

Decibels is een relatieve schaal.

Iedere schaal is toch relatief, want ze zijn toch altijd aan iets gerelateerd? Celcius, Fahrenheit en Kelvin, behalve straatnamen, hadden ze toch ieder een eigen schaal aangaande de temperatuur? Maar wat is je punt aangaande 0 dB?

Wout

PS Als je verdubbeling van de waarde uitdrukt in 3 dB ten opzichte van een ander geluid bedoelt, dan is dat slechts een eigenschap van een logarithmische schaalverdeling, niet van de deciBell zelf...

 

[Chinetti]

Ik kan er niet goed tegen tegen al die loudness en conmpressie, het heeft bij mij hetzelfde onprettige effect op 't gehoor als een stofzuiger...

 

[Cheimoon]

Staat eigenlijk los van die vervelende loudness wars, maar:

Woorden als 'dun' en 'iel' horen toch echt meer bij deze tijd dan bij de jaren 80 als je het mij vraagt.

Toch een kwestie van definitie dan! Ik vind jaren '80-muziek namelijk ook ontzettend dun/iel klinken. Midlaag lijkt vaak zo goed als volkomen te ontbreken en de meeste geluiden an sich klinken hartstikke dun. Ik kan het echt niet anders omschrijven als ik New Orders Waiting for the siren's call (2005) vergelijk met Brotherhood (1986), of King Crimsons The construkction of light (2000) met Discipline (1981), platen waar muzikaal verder toch weinig verschil in zit.

(er staan trouwens wel veel vervelende fouten in dat Parool-artikel zeg; lezen ze dat niet na of zo? Anders merk je toch dat er alleen al gewoon een paar werkwoorden ontbreken?!)

Terug on-topic: het is opvallend dat er steeds meer geld wordt uitgegeven aan afluisterapparatuur thuis (wat je doet verwachten dat mensen over het algemeen hun muziek beter kunnen beluisteren), maar dat tegelijkertijd een hoop subtiliteit uit de muziek wordt gedrukt. Is dat een kwestie van 'niet kunnen luisteren'? (alhoewel 'het grote publiek' natuurlijk altijd gelijk heeft...) Of echt een voorkeur voor dynamisch vlakke muziek, zoals Wout zegt? Misschien heeft het ook met iPods e.d. te maken? Alles op constant, hard volume om gemakkelijk boven het straatlawaai uit te komen (meer dynamiek = meer klungelen met het volume). Maar de Loudness War was er al eerder, natuurlijk. Of toch met hypen (in aansluting op Krautsjo): definities van de hoeveelheid aandacht en reclame lijken recht evenredig geworden te zijn met opvallendheid, in aanwezigheid (vaker), beeld (explicieter, realistischer, lomper) en geluid (harder). Voor muziek krijg je dan zoiets als hard = gaver = meer verkoop.

Waarom dan ook, het blijft sowieso jammer... (luister inderdaad zóóó vermoeiend!)

 

[elektrovolt]

Dynamiek als muzikaal element bestaat eigenlijk pas, wat instrumentale muziek betreft, vanaf de Romantiek, populair gezegd, sinds Ludwig van Beethoven. Die Middel Eeuwse en Renaissance muziek zijn eigenlijk zo vlak als wat.

als ik hier even op mag reageren: ik ken genoeg muziek uit de renaissance periode die rijk aan dynamiek is. denk aan veel Spaanse, Italiaanse en Franse muziek uit die periode, maar ook in Engeland, Purcell en Lawes bijvoorbeeld.
maar ook eerder: componisten als Dufay en De Machaut.

sorry voor de afdwaling

 

[fuse]

Maar wat is je punt aangaande 0 dB?

Het punt is dat door dat oppompen van het geluid je effectief heel veel van de beschikbare 90dB resolutie weggooit. En het meeste gaat in de bovenste 20dB zitten. En vaak wordt het zo vlak getrokken dat je met -10 tm zelfs -5 dB RMS al snel met de distortion in de buurt komt van ruis.
Dus in technisch opzicht is het onwenselijk om de muziek zo te mishandelen. Het enige voordeel wat je hierbij dan hebt is dat de psychoakoustische perceptie van de luisteraar hard wordt geprikkelt en die dat vertaald naar prettiger om te luisteren. Maar het bijeffect hierbij is dat het gehoor als snel vermoeid raakt als deze het hele album in een keer afluistert.
En het is allemaal heel simpel op te lossen door niet meer zo hard te masteren en die volume knop omhoog te draaien als je het harder wilt laten klinken.

 

[6 trak]

Ik vind jaren '80-muziek namelijk ook ontzettend dun/iel klinken. Midlaag lijkt vaak zo goed als volkomen te ontbreken en de meeste geluiden an sich klinken hartstikke dun.

maar dat komt omdat ze gemixed werden voor vinyl en het vinyl nog een extra zetje qua laag er aan gaf, dat ontbreekt bij cd's...

 

[Hooihuis]

Ik irriteer me daar ook mateloos aan ja, die zgn. "loudness war" Snap ook echt niet dat die gasten die daar aan meedoen zich nog mastering engineers durven te noemen. Gewoon meedoen met de trend van gooi alles maar tig dB omhoog, dat kan iedere boerensukkel wel denk ik dan.

Zelf heb ik ook zo'n apparaat staan dat volgens mij vaak misbruikt wordt voor dit soort doeleinden, de Waves L2 limiter. Fantastisch ding maar ik gebruik hem eigenlijk alleen om de overshoots op te vangen, en niet om het gemiddelde signaal maar flink over de 0 dB heen te duwen. Muziek zonder dynamiek is dodelijk vermoeiend en alleen mensen die er inderdaad geen bal verstand van hebben kunnen naar die platgewalste brij luisteren volgens mij.

 

[technosoul]

heb zelf ff die halve meter txt
op R.S. doorgewerkt en......
vanaf radio in the30's werd het
al gedaan ,op tv ook al lang.
vroege cd's van mij zijn ook
besmet...
met een vervelende verzadiging
die je alleen hoort als je
meer ervaring hebt.
zelf gebruik ik bands als
the meters ,dr john en little feat
als reference
king crimson wel goed maar niet
als reference
dus....komt 1 vriend langs met
nieuwe gemasterde cd en
diezelfde verzadiging..abaah
uit hillywood ?
my ears wide open.....
ik weet het wel
mixen ...kreng ,zweten...

 

[ROGUE85]

Het lijkt inmiddels een soort modeverschijnsel geworden om bij het masteren van muziek het hele dynamische bereik te maximaliseren en compressen tot 0 dBFS. Het verschil van de hoogste en laagste pieken in audiotracks is steeds kleiner geworden. Anders gezegd zijn veel producties tegenwoordig vlak en hebben vrijwel geen dynamiek meer.

Dynamisch bereik minimaliseren, lijkt me correcter.

Lijkt me toch ook een beetje gevolg van de maatschappij: mensen luisteren overal naar muziek, in luidruchtige opgevingen, en niet enkel meer op de enige platenspeler / cd-speler in de straat in een muisstille living. Overal waar mensen tegenwoordig muziek luisteren, is de ruisvloer verhoogd t.o.v. vroeger: vergeet die onderste 60 dB die je hebt met je 96 dB dynamisch bereik, daar hoor je op een bus / in de stad / in het drukke restaurant geen hol van.

Natuurlijk ook de CD die pas echt toeliet om 'tegen een piek aan te beuken'.
Toen was er nog geen 'concurrentie' mee gemoeid.

Dat het uit de hand loopt, d'accord. Vergis je niet, ik ben geen voorvechter van de loudness war, maar probeer evoluties wel in het juiste tijdsbeeld / de context te plaatsen.

'k Ben momenteel bezig aan de tweede druk van Mastering Audio: The Art, The Science, en dit vond ik wel een mooi citaat (stond op een cd die express niet platgemasterd werd): "This CD was mastered for sonic quality, not volume; for the best of both worlds, locate your volume knob and turn it clockwise until satisfied."

Dus stap 1: 'dat grote, lompe publiek met stront in hun oren' sensibiliseren over de gevolgen. Zalig de armen van geest, zij die wel nog ongegeneerd naar de muziek van tegenwoordig luisteren. Zij zullen niet wakkerliggen van de zoveelste RMS-dB minder (maar misschien wel van de fluittoon in hun oor).

Overigens, zolang mastering engineers achter het 'klant is koning'-principe blijven schuilen, zal d'r inderdaad niets veranderen.

Ik zou't met minder doen, maar dan wel zo'n sticker op de cd. Lekker revolutionair.

 

[krautsjo]

als ik hier even op mag reageren: ik ken genoeg muziek uit de renaissance periode die rijk aan dynamiek is. denk aan veel Spaanse, Italiaanse en Franse muziek uit die periode, maar ook in Engeland, Purcell en Lawes bijvoorbeeld.
maar ook eerder: componisten als Dufay en De Machaut.

sorry voor de afdwaling

Het is geen afdwaling want het is precies waar het hier over gaat ,het heeft allemaal met een opvatting te maken.Wij weten helemaal niet hoe de muziek uit de romantiek of uit de renaissance in die tijd geklonken moet hebben .Alles wat we weten van die muziek is een interpretatie ,vergelijk verschillende uitvoeringen door de loop der jaren maar . Bij het opnemen van die interpretatie komt ook nog de opvatting van de producer/technicus en als die opvatting er een is die gesteund wordt door de platenmaatschappij dan krijg je de loudness war.
De dood van de high fidelity wordt ook veroorzaakt door de mp3 die om goed te klinken veel harder gespeeld moet worden en verder is het tekenend wat betreft hypen dat de ipod die in testen meestal als een van de slechtere apparaten er uit komen ,zo goed verkopen .