Hoi jongens (en mogelijk dames), ik zit net voor het eerst sinds tijden weer te luisteren naar Dan Curtin's 'Pregenesis' album en geniet werkelijk van de 'arrangementen'. Ik geniet enorm van het onvoorspelbare speelse karakter zoals ook bijvoorbeeld Theo Parrish dat soms heeft..(of Shuggie otis (non-electronisch) het in en uitvallen van elementen op manieren zonder dat je het van mijlen ver aan ziet komen, en toch valt het precies juist. nummers die lijken te eindigen maar overgaan in een ander nummer en plotseling weer naar het begin terug gaan etc.
Ik ben erg benieuwd naar jullie favoriete voorbeelden hiervan, en hoe jullie zelf je arrangement levendig houdt en niet in al te voorspelbare paden vervalt.
Ik ben erg benieuwd naar jullie favoriete voorbeelden hiervan, en hoe jullie zelf je arrangement levendig houdt en niet in al te voorspelbare paden vervalt.
