Ik wil het ook best wat toelichten, want zo is de opmerking wat flauw. dat geef ik toe.
Elk genre is op een bepaalde manier eenzijdig. Dat geld ook in de niet electronische muziek. Het is echter aan de makers van het genre om toch originaliteit aan te brengen. Je moet er, vind ik, altijd een beetje naar streven om nieuwe mensen te interesseren voor de stroming. (natuurlijk kun je ook de insteek hebben: ik vind het mooi en als een ander het mooi vindt dan is dat meegenomenm anar dat is niet mijn insteek). Als je dan altijd precies binnen de lijntjes blijft dan zul je minder snel anderen interesseren voor het door jou geliefkoosde genre.
Als ik een trance plaat hoor dan heb ik in de meeste gevallen precies hetzelfde. Een uitgemolken genre waar in 9 van de 10 gevallen niets interesants meer gebeurt. Wat ik op het hardcore gebeuren tegen heb is de hele strakke omkadering. Bijna niemand wijkt eccht af van het geplaveide pad. Zo zou ik het verassend vinden als ik ineens een echte zanglijn tegen zou komen, maar qua vocalen beperkt het zich vaak tot duivelse stemmen die veel fuck roepen. (Leuk in dit verband is om de uitgemolken regel "I am the god of hellfire" te noemen. Deze regel werd al in de late jaren '60 door Arthur Brown geintroduceerd in de muziek. )
Misschien aardig aan de hardcore mannen (want het zijn meestal toch mannelijke producers) om eens een stuk te maken dat afwijkt van het pad en mij en anderen te verbazen en te interesseren voor deze stroming. En dan bedoel ik natuurlijk niet een snel trackje waar je een ebtsaand nummer verkracht door er een keiharde beat onder te zetten, maar gewoon iets origineels. En misschien zijn er wel nummers die al voeldeon aan het vernieuwende criterium. Laat ze me weten. Ik ben beneiuwd en sta er open voor.
Ik hoop dat dit voldoende onderbouwing is voor mijn flauwig aandoende opmerking (die ik overigens wel voorzien had van een knipoog om het niet kanlhard te laten overkomen)
Paul