Ja, dat is inderdaad een mooi verhaal, zag ik laatst nog in een oud interview met Bob Moog.
Maar goed, de legendarische instabiliteit van de Memorymoog (heb ik het nog niet eens over de Polymoog), zoals dat beruchte moment tijdens het optreden van JMJ, is natuurlijk ook bekend. Ik kan even het bijbehorende 'meltdown' filmpje niet vinden, helaas...
En dan nog de diverse horrorverhalen (vooral van roadies) over de Yamaha CS80, en de gekke mods die er af en toe werden aangebracht om dat ding nog een beetje stabiel te houden... ik herinner me vaag iets over een soort metalen buizen constructie ter verbetering van de koeling!
Ah... gevonden:
As with most of the analog synths of that era, the pitch of the CS-80’s oscillators tended to drift. “The tuning was stable for about 20 minutes, and that was on a good one,” Luebbing claims. “There were problems with air circulation inside the unit. Cooling wasn’t the same for all of the oscillator cards, so they would drift at different rates. While tuning it, you couldn’t keep its lid open for more than a minute because the interior temperature would drop. You had to prop the lid open with a pencil, reach in, tweak a trim pot, close the lid, and let the temperature stabilize for about three minutes.” Luebbing’s tuning procedure took three days and cost $300!
To combat these tuning problems, technicians tried various strategies such as installing internal cooling fans for improved air circulation. One of Luebbing’s tactics went beyond the ordinary. “It involved the installation of a heat pipe, a fluid-filled copper tube purchased from Edmund Scientific in New Jersey for about $70. There was less than a quarter-degree temperature change from one end to the other. I soldered a tab from each oscillator chip to the tube, and it would tend to keep them at the same temperature. Garth Hudson [of The Band] was the only CS-80 owner experimental enough to give it a try. Subject to its limitations, it did what it was supposed to do. Garth toured with that CS-80 up and down the East Coast. When he brought it back a year and a half later, it was still tuned pretty well.”
Ik denk dat het allemaal erg veel te maken heeft met de omgeving waarin je de synth gebruikt.
Ouwe analoge synths zijn nu eenmaal niet optimaal geschikt voor het harde leven op het podium; het transport (gooi- en smijtwerk van de roadies, schokken en klimaatverschillen tijdens transport, elke keer op- en aftuigen van de opstelling) en de werk-omgeving (hete spotlights, buitenlucht, regen (!), slechte stroomvoorziening, rondvliegend bier etc.) helpen gewoon niet mee.
Gedurende de afgelopen jaren heb ik een ruim aantal synthjes in bezit (gehad), waaronder een aantal die toch bekend staan als 'legendarisch onbetrouwbaar'. Eigenlijk met relatief weinig last, zolang je ze een keer goed laat afstellen / repareren (zwakke plekken zoals bijv. voedingen en/of batterijen op tijd laten fixen), een keer goed in tune brengen, neerzetten en daarna lekker laten staan in een ruimte met enigzins constante temperatuur en fatsoenlijke stroomvoorziening.
En oh ja, vooral af en toe gebruiken, want van stilstaan (al dan niet onder een plexiglazen kap) worden ze alleen maar slechter.
, dus van langdurige drooglegging is bij mij absoluut geen sprake 
