Als er één ding is dat mensen niet zijn, dan is het ruimdenkend. Het verleden heeft talloze keren uitgewezen dat ze bereid zijn om af te reizen naar de andere kant van de planeet om daar met de bevolking hun "ruimdenkendheid" te delen in gedwongen vorm. Ik zeg het hier heel netjes. Op muzikaal vlak is het natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar en iets gematigder. Alhoewel het hokjesdenken toch sterk aanwezig is.
De eentonigheid van muziek komt voor het grootste gedeelte voort uit de business waarmee het samenhangt. Muziek die afwijkend is van de mainstream genres heeft nu eenmaal onvoldoende commercieel draagvlak. Óf er moet een hele sterke marketingcampagne achter hangen, óf een gelukkige samenhang van omstandigheden. Er zijn maar een heel select aantal mensen die brood kunnen verdienen met het maken van muziek die in 25 genres is te plaatsen. Die zullen ook voornamelijk op de achtergrond werken en niet in de vorm van een artiest, band, of iets vergelijkbaars. Sowieso is de hele muziek business gefocust op het scoren van "hits" die talloze keren worden herhaald. Het resultaat hiervan is dat men constant probeert om hits te benaderen en dus dezelfde trucjes toepast en de zogenaamde succesformule probeert te perfectioneren. Dezelfde sounds, song structuur (vooral dit), productietechnieken, visuele saus omtrent de show en videoclips, tijdsbestek tussen het afleveren van singles/albums/enzovoorts, een nog agressievere marketing, etc.
Luisteraars hebben toch een bepaald verwachtingspatroon en wanneer dat doorbroken wordt dan haken velen gewoon af. De mainstream wil geen verandering maar hetzelfde in een andere verpakking. Dus vooral veel overgeproduceerde gladgestreken liefdesliedjes die zweven op het randje van drugs en porno, en vol zitten met subliminale boodschappen. Gezongen door net-niet-naakte mensen in veel te strak ondergoed.
.
Deze draai ik altijd in mijn horror kelder 
Blijft geweld(ad)ig dit 
.
