Deze biocomputer, die vormt dus nieuwe connecties aan de hand van de input die je levert.
Waar ik dan wel benieuwd naar ben, is in hoeverre dit gedrag beinvloedbaar is en of er een 'reset' mogelijk is. Met andere woorden, kan je hetzelfde 'muziekstuk' nogmaals spelen? Of is het altijd anders en bouwt het altijd voort op wat er eerder aan input geweest is? En wat is de meerwaarde van deze biocomputer nu ten opzichte van bijvoorbeeld een software algoritme?]
Deze elektriciteit is puur gebruikt als energiebron voor filters. Net zoals een vioolstok/paardenhaar gebruikt wordt om een snaar in trilling te brengen.
Dus niets ingewikkelds, geen schimmels waar de draad mee begon. De filtermodulaties zijn herhaalbaar.
[Sound design vind ik eigenlijk een lastig begrip, omdat de definitie volgens mij nogal breed is, van het maken van simpele patches tot aan complete composities.]
om het nog ingewikkelder te maken, een staalplaat in het portier dat zorgt voor een 'solide' klank wanneer je het portier sluit. Ook sound design.
[En of iets muziek is, geluidskunst, mooi of lelijk dat is nogal subjectief denk ik, tussen beide zal dan ook automatisch een grijs gebied zitten waarin deze in elkaar overlopen en die gebieden zullen per persoon verschillen. Ik ken in ieder geval de objectieve definities niet die geluidskunst en muziek van elkaar scheiden (als die er zijn ben ik daar wel benieuwd naar overigens). ]
Mooi, of lelijk. Er zijn zoveel soorten muziek. De ene muziek is sentimenteel(mooi/lelijk) en er is kunstmuziek(goed/slecht).
En hier ontstaat dus de verwarring. Je kan niet met de ene pet op over het andere praten. Andere criteria.
Verkeerde pet op..
In deze draad wil ik laten zien waar dingen vandaan komen.
[Wat ik wel weet is dat ik het filmpje Double Bind Player niet als muziek maar kunst zou bestempelen. Om dit filmpje dan gelijk als voorbeeld te nemen: het is voor mij teveel een opeenvolging van losse geluiden, waartussen ik geen goede samenhang kan vinden. Ook zijn veel overgangen wat mij betreft te abrupt. Daardoor kan ik er moeilijk naar luisteren. Er zit vast een goed conceptueel idee achter wat ze wil overbrengen of bij het publiek wil bereiken, maar mij 'pakt' het in ieder geval niet. Ik wordt er hooguit onrustig van omdat ik samenhang mis. Daardoor ziet het er voor mij vooral uit als een hoop gedoe met een piano, waarvan ik me maar moeilijk kan voorstellen dat anderen dat oprecht mooi vinden of erdoor geraakt worden, wat weer zou kunnen leiden tot, in mijn ogen, pretentieus gedrag van degenen die er lyrisch over zijn. Maar zolang men het oprecht mooi vind is dat misschien meer een probleem bij mijzelf, aangezien ik die mening niet met hen deel. Maar ik vraag me dus wel erg af welke schoonheid anderen hier in zien/horen?
