Het einde van het keyboard?

Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Scrape schreef:
Je kunt in zijn algemeenheid wel veelvoorkomende kenmerken van muziek definiëren, zoals ritme en melodie. Maar ga je er dieper naar kijken, dan zul je toch in vaagheden blijven hangen denk ik.

Helemaal meer eens Scrape das in andere worden wat ik hier bedoel.

en hopeloos zoeken we naar "de waarheid" over muziek. helaas er is geen waarheid. ieder zijn eigen waarheid en beleving daarvan.

Dat dit telkens naar voren kom in Roland zijn topics is niet voor niets. Dit komt denk ik door de experimentele "onderzoekende" insteek.
In dat zelfde onderzoekende kader kunnen ondekkingen gedaan worden die klassieke perceptie van muziek veranderen. Maar het blijft een feit dat het niet mogelijk is volledig uit het kader te stappen. Of je nu experimentele, klassieke of lichte muziek maakt.
 
de wind is ook geen muziek maar klinkt wel erg mooi, geluids/toonkunstenaars zullen zich denk ik ook moeten realiseren dat zonder een mate van structuur hun uitspattingen niet meer dan geluid voortbrengt.
een zwam maakt geen muziek, lijkt me
 
Dat is het nu juist jij vind de wind mooi ik ook een ander is mischien neergestoken in de wind en heeft dus een slechte associatie met wind en het geluid daarvan.

Hieronder word op een enig sinds wetenschappelijke manier uitgelegt waarom mensen dezelfde soort ervaring kunnen hebben ongeacht van de soort muziek, Van klassiek to emenem.
Zoals ik eerder al dacht heeft het allemaal met herinneringen te maken.

We have shown that brain network connectivity patterns are associated with music listening and preference. These current findings indicate that regardless of the acoustical characteristic, functional brain connectivity states depend on whether the music is liked, disliked, or a favorite song. Listening to music that is liked or a favorite song affects functional connectivity in regions involved in self-referential thought and memory encoding,
http://www.nature.com/srep/2014/140828/srep06130/full/srep06130.html
 
Wat ik nog wel eens wil proberen is om een muziek fruitmachine te maken, waarbij door een random proces wordt bepaald welke 3 'beats' muziek achter elkaar worden geplaatst, gevolgd door een 'no win' 4de beat danwel 'win' 4de beat. 3 dezelfde beats resulteren in een 'win' beat, 3 verschillende in een 'no win' beat. Afhankelijk van de waarde van de voorgaande 'beats' (te horen aan het aantal lagen/harmonischen), zal ook de 'win' beat voller klinken. Ben benieuwd of dit hetzelfde soort conditionering (activeren beloningscentra bij win, effect van bijna-win, etc.) oplevert als een gewone fruitautomaat.
 
Het kader is toch al geschept? 18.000 stapjes van 1 tot 18khz? Hier kan je alle toonsoorten en stemmingen in kwijt. Enof je dat nu bundelt in ladders van 12 per oktaaf of de boel "vrij" laat
Ik ben nog steeds van mening dat aan muziek een conventie ten grondslag ligt, volledig random 18.000 frequenties triggeren is naar mijn bescheiden mening géén muziek, hoogstens noise.
Ik vind het filosofisch aspect dan ook veel interessanter dan een biologische trigger. Wanneer noemen we iets muziek? Anders kan je net zo goed een stel sensoren in de tuin leggen en deze laten triggeren door regen, of ieder cel op een zonnepaneel z'n eigen freq geven en de seizoenen laten "componeren"
Sommige mensen vinden dat heel creatief, ik vind het nogal dom en kortzichtig, het is slechts het vervangen van de mens voor een andere trigger, totaal niet boeiend.
Wat mij boeit: Wanneer noemen wij iets muziek en op basis waarvan hebben we dat afgesproken? En kunnen we dan dit soort experimenten daar aan toetsen en concluderen dat het wél of géén muziek is?

Dit sluit wel aan op wat ik wilde aansnijden. Ook ik heb moeite met alleen maar random triggers.
 
Willekeur kan wel hele interessante dingen opleveren die ook best muzikaal kunnen zijn. Denk aan granulaire synthese, of een S&H geluid of random LFO als FM/sync modulatie signaal of loslaten op een filter. Layers die door random triggers naar voren of naar achteren geduwd kunnen worden. 'Noodle' patches die leiden tot 'happy accidents'. In veel gevallen zal er een hoop bagger uitkomen, maar mits goed toegepast en/of achteraf goed versneden en gemixt kun je best tot toffe en muzikale resultaten komen.
 
entropie (muziek uit planten) en gecontroleerde chaos (sample & hold) :)
 
Muziek kan niet bestaan zonder ruis. Want muziek is een vorm van communicatie. In elke communicatie wordt een stroom van informatie overgedragen. Als die stroom volledig voorspelbaar zou zijn, zou geen informatieoverdracht plaatsvinden. Het andere uiterste, de volledige onvoorspelbare informatiestroom, is witte ruis.

De beroemde artikelen van Voss en Clarke in Nature (1975) en JASA (1978 ) (http://physics.bu.edu/~redner/542/refs/voss-clarke.pdf) toonden aan dat het lange-termijnspectrum van muziek (zowel klassiek, pop als jazz) redelijk overeenstemt met roze ruis (pink noise): een informatiestroom die een "prettige" mate van onvoorspelbaarheid heeft; prettig wil zeggen: niet volledig onvoorspelbaar, maar voldoend aan een zekere verwachting.

Ik beschouw muziek dan ook als de kunst van het scheppen van verwachtingen en die nu eens te bevestigen, dan weer breken. Je kunt niet verrassen zonder eerst een verwachting te wekken. Je kunt dus niet verrassen met witte ruis, want witte ruis is "een en al verrassing". Daarom heeft elke compositie roze-achtige ruis nodig.

Interessant in dit verband is dat in de statistische signaalverwerking een filter ook wel een correlator wordt genoemd. Met een filter kun je witte ruis een andere "kleur" geven, ook roze; de volkomen onvoorspelbare witte ruis-signaalgetallen krijgen daardoor een hogere gecorreleerdheid, d.w.z dat je bij elke roze-ruisgetal een zekere mate van voorspelbaarheid hebt over de waarde van het vorige en volgende getal. Een nogal opmerkelijke relatie tussen de microstructuur van de audiotrillingen en de macrostructuur van de noten (of MIDI-data).
 
Welke ander optie zou jij dan opperen die meer expressie bied dan een klavier?

Als je er 1 kunt noemen dan heb je gelijk, :P

theremin? ondes martenos? ans? trautorium? allemaal dingen zonder klavier
 
De schimmels vormen het belangrijkste onderdeel van een biocomputer, die geluidssignalen ontvangt en terugstuurt
Het concept is de interactie met een schimmelsoort die ontvangt en terugstuurt...

Sturen de schimmels echt zelfstandig geluidssignalen terug, als in het extern programmeren van de schimmel om tot de gewenste interactie te komen of reageren ze net als planten anders op verschillende ontvangen signalen en anticipeert de hoogleraar met zijn spel hier weer op?
 
Nog even terugkomend op willekeur in compositie.
Het Kyma systeem heeft verschillende ruis opwekkers aan boord.
Hot Pink(zeer mooi als stuurgolf), En de bekende Roze en Witte Ruis.
Een tijdje geleden demonstreerde ik de 'Jan Boerman-Ruis' op de radio.
Een prachtige kleur-ruis d.m.v. S&H en witte ruis modulaties op een sinus osc.
Doordat deze als drager werkt, en modulatie hoeveelheid is af te regelen verkrijg je
allerlei 'kleur ruisen'. In dit voorbeeld te horen:
http://soundcloud.com/roland-kuit/color-paint

Natuurlijk is dit soort ruis ook als stuurgolf te gebruiken op lagere frequenties.
 
theremin? ondes martenos? ans? trautorium? allemaal dingen zonder klavier

Kleine nit-pick: Ondes Martenot is feitelijk een 'klavier plus'.

Ik heb een ROLI Seaboard in bestelling. Dat is op dezelfde manier een klavier, maar geen klavier.
 
Ik moet overigens bij dit schimmelverhaal ook denken aan de stunts die Ad Visser deed met breingolven en sequencers in de 90's. Ik vond dat altijd maar een beetje nep, de daadwerkelijke parameters die daar 'de machine' ingaan waren uiteindelijk, op zijn best, een chaotische luchtspiegeling van je bewustzijn, op zijn meest pessimistisch nutteloze random.

Het is voor mij pas interessant als de hoeveelheid controle die ik met 'mind music' heb over de uitgaande muziek – de mogelijkheid om de daadwerkelijke muziek die ik in mijn hoofd hoor, effectief om te zetten in geluid – hoger ligt dan wat me lukt met een klavier.
 
ROLI Seaboard, mooi ding.
Denk je dat je benadering van muziek gaat veranderen doordat je andere expressie mogelijkheden hebt?
Dus welke invloed heeft een controller niet alleen op je spel maar ook op je muzikale denken.

In het geval van de Seaboard is dat wat moeilijker te bepalen, omdat het uiteindelijk toch een controller is die is gegroeid vanuit het, mij behoorlijk familiaire, concept van het pianoklavier.

Over het algemeen ben ik er wel van overtuigd dat insrumentalist zijn betekent dat je instrument de kijk op muziek kleurt. Ik betrap mijzelf muzikaal gezien regelmatig op 'denken met mijn vingers'. Ik heb daar verder geen bezwaar tegen, maar het geeft wel aan dat, als je je muzikale horizon wil verruimen, een ander instrument leren nog lang niet zo'n gekke optie is. Of andere alternatieve manieren van controle zoeken.
 
Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Back
Top