Even heel kort proberen in woorden de 3 synths klankmatig te vergelijken:
-de oudste Minimoog #2000 (oud osc bord) klonk bij momenten het "rondst". Ik wou zeggen het "liefst" maar dan klinkt de omschrijving alsof het een dun iel dingetje is en dat is nogal ver van de waarheid. "romiger" zou nog kunnen, maar dan vooral bij de "kleinere" klanken. Heel moeilijk in woorden te bevatten zonder mensen meteen naar hun vooroordeel over "oud" versus "nieuw" te sturen, want zo simpel was het niet.
-de andere Minimoog #11000 (revisie osc bord) had het meest bas, moest ook vaak het meest getemd worden als je nog meer dan alleen hem in de mix wou horen. Kon dezelfde trucjes als de #2000 doen maar had soms wat meer zoekwerk nodig om in bepaalde delen van het klankpallet te komen, alsof sommige timbres een iets kleinere sweetspot toebedeeld hadden gekregen in ruil voor meer van het ruige, basrijke gebied. Beiden klonken doorheen het pallet helemaal "minimoog" en beiden klonken "oud" en algemeen "romig".
-de re-issue van dit/vorig jaar klonk helderder, bij gebrek aan beter woord. Overall een ander timbre dan de twee oudjes. Hij heeft op zich een Minimoogachtig karakter, maar in vergelijking met de oudjes viel op dat hij dus wat helderder was, alsof er altijd een groter aandeel hoge boventonen aanwezig was. Tegelijk ook wat minder basrijk, zeker dan de 11000. Hij had wel bas hoor, zeker geen dunne bak. Bij de VCO's was er een verschil te merken. Ruwweg heeft de klassieke Minimoog 4 rijke waveforms qua boventonen: 3 blokgolven en de saw. De triangle en trisaw zijn dunner. Bij de re-issue zou je het eerder verdelen in 3 rijke blokgolven en 3 dunnere tri/trisaw/saw. De saw klonk dus aardig anders, alsof hij een pak minder harmonisch spectrum innam. En laat de saw nu net één van de karakteristieke klanken van de oude Minimoog zijn.
Eindverdict over de nieuwe Minimoog zijn klank: sowieso een heel mooi klinkende synth, ook een duidelijke Moog klank. Klank ligt zo ergens tussen Minimoog en Voyager in vertelde men mij, ik heb zelf nooit een Voyager bespeeld. Het is vooral als je er originele Minimoogs naast hebt dat begint op te vallen dat hij wat anders klinkt, maar al zet je er 20 Mini's naast: het blijft een lekker klinkend beest. Door zijn iets helderder karakter en iets mindere hoeveelheid bas ook aardig geschikt voor sequences.
En los van de klank dus een prachtig gebouwd instrument en heel, heel getrouw aan het uiterlijk van het origineel. Tot in de zeer kleine details.
Het blijft opmerkelijk: bij de originele Minimoogs is oud versus nieuw osc board een groot verschil qua circuit, het resultaat klinkt echter heel gelijkaardig. Bij de re-issue heeft men het circuit van een oude 1 op 1 overgenomen maar dan met componenten die nu verkrijgbaar zijn, en het klinkt ineens toch meer verschillend dan tussen oudjes onderling. Komt dat door veroudering? Is vast een factor. Maar zelfs op 70's opnames van Minimoogs hoor ik het verschil dat gisteren ook hoorbaar was.
Wat mij ook opviel: het timbreverschil van de re-issue tov de oudjes kon ik ook op de online demo's horen, dus "filmpjes kijken" is misschien toch nog niet zo'n slechte manier om klank te beoordelen.
Eindconclusie: een beetje synthliefhebber zorgt dus dat hij een Model D met laag serienummer heeft, eentje met hoog serienummer, en een re-issue.
