In die uitspraak is nu vastgelegd dat Stratocasters een kunstvoorwerp zijn, waarop auteursrecht rust (net als op een schilderij of standbeeld). Dat is wat anders dan een patent-, merk- of vormrecht. Patenten vervallen na 20 jaar, om de vooruitgang op gang te houden, vandaar dat Ulli mag klonen wat hij wil.
Merk en vormrecht
gelden niet als die vorm een technische reden heeft (zoals een frisflesje, koffiecup of een gitaarbody of -hals) vandaar dat iedereen nu nespressocupjes mag maken.
Maar de geldhaaien van Fender hebben het nu via de rechter in se EU voor elkaar dat de Strat een kunstvoorwerp is, waarop 'eeuwig' bescherming kan zitten.
Heel waarschijnlijk hebben ze bewust de armste Stratkloner uitgekozen die zich niet ging verzetten in een slappzaak om hiermee cultureel vormrecht af te dwingen en jagen nu op andere kleintjes om zo jurisprudentie op te bouwen voor grotere vissen.
Is maar de vraag of die uitspraak blijft staan, zegt een deskundige
in Trouw. 'een vorm die door functie wordt afgedwongen, valt buiten het auteursrecht' en: 'de zogeheten
rule of the shorter term bepaalt dat een ontwerp uit een land buiten de EU hier nooit langer beschermd kan zijn dan in het land van herkomst. De Stratocaster komt uit de Verenigde Staten en geniet daar geen auteursrechtelijke bescherming; de beschermingsduur is dus nul.'