De vraagstelling is niet of drugs slecht zijn in het algemeen, zo ook alcohol, maar wat de relatie is tot het maken van muziek? Mijn verdrietige ervaringen heb ik hier boven al beschreven, en geen van hen is dood. Tragisch genoeg zijn de meesten, die ik in m'n leven van mijn eigen leeftijd heb zien wegvallen, nu juist volledige geheel onthouders, die de sporthallen, zwembaden en voetbalvelden meer betraden dan de gemiddelde Nederlander. Maar dat bewijst toch ook niets? Slechts een persoonlijke ervaring.
Wat me op een grappig voorval brengt. Tijdens m'n HBS jaren (tja, zo oud alweer) was er een leerling die wat meer experimenteerde met drugs dan de rest. Later werd me dan ook verteld dat hij aan een overdosis was overleden, want dat was toch wel te verwachten, toch? (Nog ooit samen stoned geweest op het Kralingen festival, met inderdaad PINK FLOYD!
Later kwam ik Frans, waarover het hier gaat, tegen op een reunie van de Padvinderij (Ja, Jezus, ik kom uit de jaren vijftig!
"Jongen, maar jij bent dood, volgens iedereen. Zouden dat leugenaars zijn?"
"Beslist niet, want die mensen deugen toch veel meer dan wij?", antwoordde Frans...
"Dan is het logisch dat ik dus ook dood moet zijn, al heb ik het moment even gemist. Wij staan dus hier in het hiernamaals met elkaar te praten."
Groet van gene zijde,
Wout
(Oh, nee... jullie zijn dus ook allemaal dood! Of zou het InterNet...)
