Origineel geplaatst door ISPdeRuiter
Luister eens naar serïele muziek (de twaalftoonsvariant); dat is krampachtig
steeds niks willen herhalen met een truukje daarvoor (de toonreeks-permutaties).
Luister eens naar minimal music: dat is krampachtig steeds hetzelfde truukje
willen herhalen maar na een tijdje net een tikkie anders (sneaky bastards....).
De enige ratio achter popmuziek (= populaire muziek) is dat het populair wil zijn;
m.n. een groot aantal eenheden wil omzetten. Het is vanuit de platenmij gezien
een investeringsplaatje (investeringskosten uitgezet tegen batig saldo van omzet).
Heb je met een ding succes gehad dan is de eenvoudigste manier (denkt men) om
met recalculatie van zo weinig mogelijk parameters een nieuw produkt op de markt
te zetten. Het feest der herkenning, dat warme veilige gevoel alsof een dozijn engelen over
je heen urineert.
Men gaat hiermede echter voorbij aan de esthetische grondregelen van spanning versus ontspanning &
herkenning versus verbazing. Vooral verbazing (iets nieuws, een saillante wending, kortom opvallende
onlogische logica binnen een muzikale structuur) is een bewezen middel om de geest van de waarnemer
(M/V, 0-88 jr.) te "resetten", a.h.w. te "hergronden" - het is alsof je over een lange rechte weg chauffeert
en er zit ineens een bocht in (of lang leve de blij-dat-ik-ambtenarij, een verkeersdrempel) ; de in de herkenning
en gezapige herhaling wegzinkende geest wordt opgeschrikt en tot nieuwe concentratie en orïentatie ge-
dwongen. Sommige mensen hebben hier kleine mentale stappen voor nodig (anders worden ze opgeschrikt;
denk aan de hele toon hoger modulatie over de vijfde trap, bekend van menig carnavalslied of Edelslager ;-) -
anderen (Zappa-fans onder andere) verlangen een totale reset in instrumentatie, toonsoort, metrum, stijl).
Hopende hiermede Uw vragen voldoende te hebben beantwoord, verblijf ik,
Met de meeste hoogachting,
ISPdeRuiter