Origineel geplaatst door barn
Ik vraag me dus af wat de relatie is tussen de verschillende pitchen van VCO's, en een bepaalde
sound...
Hele goede vraag, maar misschien een beetje raar gesteld. Normaal zijn synths subtractief - je hebt een golfvorm, en daar schaaf je de randjes van af met een filter. Nu is additieve synthesis eigenlijk hetzelfde, alleen gaat het dan vaak om gewone sinusgolven (zo afgeschaafd als 't maar kan) waar je verscheidene exemplaren op elkaar stapelt om een resultaat te krijgen wat een gewone filter over 't algemeen niet doet. Of, in plaats van stapelen, moduleren en zo nieuwe harmonischen krijgen.
Nu werkt dat op een bepaalde manier. Je hebt normaal een tabel met frequenties naast elkaar, en dat geef je een bepaalde vorm. Bij een zaagtand zie je dus een aantal harmonischen, bij een sinus maar eentje - en die harmonischen hebben een zgn. "grondtoon" - dus de eerste in het rijtje.
Het verstemmen van VCO's onderling levert je eigenlijk maar een paar grondtonen op waar je niet een compleet geluid mee kan bouwen. Aan de andere kant ken je zelf de effecten al - een paar cents verstemmen geeft een chorus-achtig effect bij relatief grote waarden, en een flanger-achtig iets bij +1 of -1. De superzaag heeft een heel ander karakter omdat je VCO's stapelt en onderling net iets verstemt.
Ga je met semitones verstemmen, dan krijgt het geluid een interessanter karakter, maar verandert niet op een fundamentele manier; je kunt er vaak nog uithalen wat de 'ingredienten' waren bij 2 of 3 VCO's. Natuurlijk lukt dit truukje niet altijd, zeker niet als je cents-verstemming combineert met 1 enkele semitone-verstemming.
Als je akkoorden resampled en er vervolgens akkoorden mee gaat spelen zit je in feite akkoorden met elkaar te stapelen. Als je van het default-rijtje uitgaat dat op een site als
http://www.looknohands.com/chordhouse/piano/ < dan zie je dat een 3-tonig akkoord op alle mogelijke manieren uitgebreid kan worden met extra tonen, of dat je met de tonen zelf een beetje kunt schuiven. Da's eigenlijk alle theorie die erachter zit.
Speel je nu een C en een G met je sample van een Cmaj, dan speel je dus in totaal een C-E-G-B-D. Dat -kan- an sich klinken, het ligt alleen een beetje aan wat je er zelf van vindt. Ga je dissonante combinaties proberen (een C en een F#, bijvoorbeeld), dan kan 't al wat gauwer een tonaal rommeltje worden. Spelen met akkoorden op die manier vind ik leuk, alleen heb ik al gauw het gevoel alsof ik met dikke handschoenen aan 't spelen ben - zoveel geluid met maar 1 keer meppen. Ook is het lastig als ik toevallig nou -net- een combinatie van een Cmin en een Gmaj of zo wil maken - want de wet van de sample dicteert dat 't een Cmin en een Gmin moet zijn, en niet anders (tenzij je met allerhande velocity-layers gaat klooien, en dan wordt 't lastig).
Hoop dat dat een beetje is wat je bedoelt.
