ik zou eens iets willen zeggen, wat vermoedelijk al lang gezegd is, maar ik nog eens opnieuw wil formuleren.
veel is reeds geschreven over hokjes-geest, vooroordelen, commercie, uitbuiting/uitputting van een idee of concept,
associatie met breezerdrinkendesletjesdieboerenlullenneuken *excuuslemot* en dies meer.
Ik zelf heb hier het schijt aan, maar ben een tranceliefhebber (ondermeer. ik houd ook van legowelt, orgue electronique, moby, praga khan, thomas newmann, daft punk, fischerspooner, mirwais, Willem Vermander.... laat maar lekker loslopen die hap)
Wat mij nu wel irriteert is de eenzijdigheid van wat je op de radio hoort. de laatste shits van milc inc, silver, Billy Turf...
supersaw is zo afgezaagd soms dat het letterlijk niet mooi meer is. En dit is een zeer spijtige zaak voor het genre en het fenomeen trance, alsook voor diegenen die er een degout van krijgen. Ik zit te luisteren bij dit schrijven naar een zeer oude setup van DJ tiesto of een evenknie, maar met oud bedoel ik dus toch een vijf jaar of misschien wel meer.
Daar zitten trancetracks tussen waar alstublieft de lead geen supersaw is... maar een TROMPET!
jawel mensen!
een trompet!
of toch een gesynthetiseerd geluid dat daar sterk in de buurt van komt.
Die track is fucking mooi en origineel daarom vind ik... (ken de naam niet)
Dat is eens wat anders dan een superzaag dus, maar wel nog steeds trance, en voor mij de moeite
genoeg om naast die andere brol op de radio te horen...
maar goed... ik ben zeker niet de enige die dit vind...
). Hiermee bedoel ik, dat men in jazz zoveel lagen van bewust zijn, kleur ,text types en losse improviserende vormen heeft dat het een kunst wordt om eens iets nieuws te onderbouwen.
