Gloomy - 97 (79 Remix)

Jan (Gloomy)

Jan (Gloomy)

Gepokt en gemazeld
Lid sinds
12 april 2006
Berichten
14.542
Locatie
België
Introductie van "97": Een Remix van Verlossing en Eerbied

Nummer 79 was het huis waar ik ben opgegroeid—een plek die in mijn geheugen gegrift staat met de vreemdste omstandigheden. In 2019 goot ik die herinneringen in een track genaamd "79", een rauwe weerspiegeling van mijn kindertijd. Mijn vader, die ik als een tiran zag, liet me veel pijn doorstaan. Mijn moeder lag ondertussen vaak in bed, omringd door een waas van medicatie. Toen mijn ouders in 2005 overleden, stond ik op mijn vaders begrafenis toen een man naar me toe kwam en zei: "Wat een goed mens was hij." Ik beet van me af en noemde mijn vader een rotzak. Maar al snel volgde spijt—want in werkelijkheid leerde mijn vader me alles wat ik nu weet.

In dit multiversum, deze matrix waarin we navigeren, wordt alles omgedraaid, zoals ik eerder beschreef in de captions van mijn track "Deep Shit". Zwart wordt wit, pijn wordt wijsheid. Dus besloot ik het recht te zetten—om mijn ouders te eren, zoals ik nu doe. Mijn verleden, met al zijn strijd, was precies zoals het moest zijn. Die realisatie bracht deze remix voort, "97", een opnieuw vormgegeven en geremasterde versie van mijn verhaal. Ik heb nieuwe geluiden toegevoegd, zorgvuldig gelaagd, geremixt en geremasterd, om deze visie tot leven te brengen. Hier is het—"97", een eerbetoon aan mijn roots.

Ik nodig je uit om mijn voorbeeld te volgen: eer je vader en moeder, zoals ik heb geleerd te doen. En laten we mijn overleden zus niet vergeten, die altijd aan mijn zijde stond, zelfs toen ik het niet doorhad. Nu zie ik het wel. Mijn lieve vlindertje verlaat me nooit, net zoals mijn overleden ouders, die me leiden op deze kosmische reis. Duik in dit krachtige stuk "geweld"—een sonische explosie van liefde, verlies en verlossing.

Ook op YouTube:




Gratis te downloaden op SoundCloud als je klikt op "...More":



Geniet van "97" en laat het je herinneren om degenen die je hebben gevormd te koesteren, in dit steeds draaiende multiversum. 🌟
 
JimmyEyckmans schreef:
Sylenth1? Ik herken de arp maar weet niet goed meer van waar. Klinkt in ieder geval heel goed!
Zie meer...

Goed gehoor maat, ja deze is al een paar jaar oud hoor. De preset noemt "ARP Care For Psy" Wel fijne dat je'm heel goed vindt. Een rechtzetting naar mijn teringgeliefde ouders *D

Dank je wel, Jimmy.

Gloomy :)
 
peterdh schreef:
Klinkt ok. Proef de innerlijke strijd goed in het nummer.
Zie meer...

Dank je wel @peterdh , dat is mooie feedback. Gelukkig heb ik de strijdbijl begraven.

Gloomy :)
 
hola gloomy,

ik herken je verhaal,de tijd heelt alle wonden zegt men ,maar niet bij mij.
Mooie track,

Groeten van andreos :)
 
In ’98 was ik precies 8 jaar oud (ik ben van het bouwjaar ’90). Rond die tijd kocht ik mijn allereerste originele album/cd. Ik herinner me het alsof het gisteren was – ik was met mijn moeder in de MediaMarkt in mijn geboorteplaats. Als kind kende ik nog niks van muziek, producers of vocalisten. Mijn vader had vanaf mijn geboorte al te maken met elektronische componenten (als verkoper/handelaar), terwijl hij er eigenlijk zelf niet veel verstand van had. Maar hij had een handelsgeest en maakte gebruik van de communistische tijd in Polen – een periode waarin letterlijk niks beschikbaar was – en opende een van de eerste winkels met elektronische onderdelen. Operationele versterkers, condensatoren, weerstanden, relais en allerlei andere componenten... ze maakten deel uit van mijn jeugd. Of beter gezegd: ik bracht mijn jeugd door tussen die spullen, in de winkels van mijn vader. Je zou kunnen zeggen: het waren gouden tijden.



Jaren gingen voorbij. Helaas gingen we niet met onze tijd mee. Het internet vrat ons bijna op. We waren meerdere keren op een haar na verdwenen als ondernemers – door concurrenten die inmiddels wereldspelers zijn op het gebied van elektronica (alle respect voor hen trouwens – we hadden allemaal dezelfde toegang tot internet en computers).



Nu is het 2025. We vechten nog steeds. Het gaat over het algemeen slecht, maar er is altijd een plan. We hebben nog voorraad, waarmee we blijven handelen – soms met lage marges, soms met iets hogere – en ik probeer er gewoon niet te veel aan te denken. Muziek is mijn ontsnapping.



Mijn ouders leven nog steeds. Jarenlang voelde ik frustratie – dat we ons niet genoeg hebben ontwikkeld, hoewel ik hulp heb aangeboden en echt mijn best heb gedaan. Mijn overleden vriend, die rond onze veertiende/vijftiende begon met fotografie, kwam vaak langs op het werk van mijn vader en mij, en samen maakten we foto’s van producten...



Terug naar mijn eerste album. Ik liep door het cd-gedeelte, mijn moeder hield me waarschijnlijk nauwlettend in de gaten, maar ik zag haar niet eens. Ik voelde me alsof ik in een andere wereld was.

Het eerste album dat ik koos (mijn moeder kocht het voor me, maar ik koos het zelf – je kon het daar beluisteren met koptelefoons) was Coldcut – Let Us Replay. Ik denk dat ik die cd nog ergens heb liggen. Tijdens mijn laatste liveset heb ik er zelfs nog van gesampled.



Als kind had ik alles: onderdak, eten, veiligheid.

Als gepassioneerde muziekliefhebber en producer kreeg ik op mijn achttiende een topklasse computer, een EMU midi-keyboard, KRK RP8-monitors en een audio-interface.



Wat betreft interesse en steun voor wat ik deed – dat was er amper. Niemand heeft zich ooit echt geïnteresseerd in mijn muziek.

Behalve mijn licht verstandelijk beperkte maat die alcoholist werd (hij leeft nog, maar ik heb op een gegeven moment afstand moeten nemen), een buurman die een keer bij mijn ouders langskwam en oprecht geïnteresseerd was – ik weet nog dat hij zei: “Je moet hiermee doorgaan, je hebt iets” – en een andere overleden vriend (niet de fotograaf), met wie ik een schoolband had. Ik was toen zanger, ironisch genoeg. Hij was echt diep in de wereld van elektronica, solderen, onderdelen en reparaties.



Voel ik wrok? Misschien nog een beetje. Maar na jouw post voelde ik iets. Een impuls, een besef: ze leven nog.

Mijn zus leeft ook, al is ze geëmigreerd naar Canada (kort voor de geboorte van mijn dochter). Dus inmiddels meer dan vier jaar geleden. Net voor haar vertrek nam ik een lening op voor apparatuur voor haar. Ze hielp me in de zaak, we probeerden de webshop op te zetten, ze maakte productfoto’s, schreef beschrijvingen etc.



Kort voor haar vertrek naar Canada kocht ik voor haar: de Eve Audio SC204 (denk ik), een keyboard, een interface, een koptelefoon. Ableton had ik al, dus ik gaf haar toegang tot mijn licentie. Misschien heb ik op het laatste moment toch nog iets van het producersvak in haar geplant?



Feb20mix is een track van mijn zus. Sinds ze vertrok heb ik haar misschien één keer gezien. We hebben zelden contact, hoogstens één keer per jaar via videocall. Af en toe sturen we berichten op Facebook – en dan gaat het altijd over muziek. Ondanks de afstand voel ik dan dat we nog steeds verbonden zijn. En dat we elkaar ooit weer echt zullen zien.



Deze track wil ik graag opdragen aan jouw ouders en zus,

aan mijn vriend de fotograaf,

en aan mijn andere vriend – de elektronicus/gitarist van onze schoolband.






Ik ben blij dat jij je situatie hebt rechtgezet.

En ik hoop dat je vergeeft.

Ik neem een voorbeeld aan jou.
 
andreos schreef:
hola gloomy,

ik herken je verhaal,de tijd heelt alle wonden zegt men ,maar niet bij mij.
Mooie track,

Groeten van andreos :)
Zie meer...

Dag lieve vriend. Jammer te lezen dat je bepaalde dingen moeilijk kunt loslaten. Dit geeft me inspiratie om een bericht over "loslaten" op mijn blog te posten.

Dank je vriendelijk, ik vind het fijn dat je'm mooi vindt.

Groetjes van Jan. :)
 
bebenzomusic schreef:
In ’98 was ik precies 8 jaar oud (ik ben van het bouwjaar ’90). Rond die tijd kocht ik mijn allereerste originele album/cd. Ik herinner me het alsof het gisteren was – ik was met mijn moeder in de MediaMarkt in mijn geboorteplaats. Als kind kende ik nog niks van muziek, producers of vocalisten. Mijn vader had vanaf mijn geboorte al te maken met elektronische componenten (als verkoper/handelaar), terwijl hij er eigenlijk zelf niet veel verstand van had. Maar hij had een handelsgeest en maakte gebruik van de communistische tijd in Polen – een periode waarin letterlijk niks beschikbaar was – en opende een van de eerste winkels met elektronische onderdelen. Operationele versterkers, condensatoren, weerstanden, relais en allerlei andere componenten... ze maakten deel uit van mijn jeugd. Of beter gezegd: ik bracht mijn jeugd door tussen die spullen, in de winkels van mijn vader. Je zou kunnen zeggen: het waren gouden tijden.



Jaren gingen voorbij. Helaas gingen we niet met onze tijd mee. Het internet vrat ons bijna op. We waren meerdere keren op een haar na verdwenen als ondernemers – door concurrenten die inmiddels wereldspelers zijn op het gebied van elektronica (alle respect voor hen trouwens – we hadden allemaal dezelfde toegang tot internet en computers).



Nu is het 2025. We vechten nog steeds. Het gaat over het algemeen slecht, maar er is altijd een plan. We hebben nog voorraad, waarmee we blijven handelen – soms met lage marges, soms met iets hogere – en ik probeer er gewoon niet te veel aan te denken. Muziek is mijn ontsnapping.



Mijn ouders leven nog steeds. Jarenlang voelde ik frustratie – dat we ons niet genoeg hebben ontwikkeld, hoewel ik hulp heb aangeboden en echt mijn best heb gedaan. Mijn overleden vriend, die rond onze veertiende/vijftiende begon met fotografie, kwam vaak langs op het werk van mijn vader en mij, en samen maakten we foto’s van producten...



Terug naar mijn eerste album. Ik liep door het cd-gedeelte, mijn moeder hield me waarschijnlijk nauwlettend in de gaten, maar ik zag haar niet eens. Ik voelde me alsof ik in een andere wereld was.

Het eerste album dat ik koos (mijn moeder kocht het voor me, maar ik koos het zelf – je kon het daar beluisteren met koptelefoons) was Coldcut – Let Us Replay. Ik denk dat ik die cd nog ergens heb liggen. Tijdens mijn laatste liveset heb ik er zelfs nog van gesampled.



Als kind had ik alles: onderdak, eten, veiligheid.

Als gepassioneerde muziekliefhebber en producer kreeg ik op mijn achttiende een topklasse computer, een EMU midi-keyboard, KRK RP8-monitors en een audio-interface.



Wat betreft interesse en steun voor wat ik deed – dat was er amper. Niemand heeft zich ooit echt geïnteresseerd in mijn muziek.

Behalve mijn licht verstandelijk beperkte maat die alcoholist werd (hij leeft nog, maar ik heb op een gegeven moment afstand moeten nemen), een buurman die een keer bij mijn ouders langskwam en oprecht geïnteresseerd was – ik weet nog dat hij zei: “Je moet hiermee doorgaan, je hebt iets” – en een andere overleden vriend (niet de fotograaf), met wie ik een schoolband had. Ik was toen zanger, ironisch genoeg. Hij was echt diep in de wereld van elektronica, solderen, onderdelen en reparaties.



Voel ik wrok? Misschien nog een beetje. Maar na jouw post voelde ik iets. Een impuls, een besef: ze leven nog.

Mijn zus leeft ook, al is ze geëmigreerd naar Canada (kort voor de geboorte van mijn dochter). Dus inmiddels meer dan vier jaar geleden. Net voor haar vertrek nam ik een lening op voor apparatuur voor haar. Ze hielp me in de zaak, we probeerden de webshop op te zetten, ze maakte productfoto’s, schreef beschrijvingen etc.



Kort voor haar vertrek naar Canada kocht ik voor haar: de Eve Audio SC204 (denk ik), een keyboard, een interface, een koptelefoon. Ableton had ik al, dus ik gaf haar toegang tot mijn licentie. Misschien heb ik op het laatste moment toch nog iets van het producersvak in haar geplant?



Feb20mix is een track van mijn zus. Sinds ze vertrok heb ik haar misschien één keer gezien. We hebben zelden contact, hoogstens één keer per jaar via videocall. Af en toe sturen we berichten op Facebook – en dan gaat het altijd over muziek. Ondanks de afstand voel ik dan dat we nog steeds verbonden zijn. En dat we elkaar ooit weer echt zullen zien.



Deze track wil ik graag opdragen aan jouw ouders en zus,

aan mijn vriend de fotograaf,

en aan mijn andere vriend – de elektronicus/gitarist van onze schoolband.






Ik ben blij dat jij je situatie hebt rechtgezet.

En ik hoop dat je vergeeft.

Ik neem een voorbeeld aan jou.
Zie meer...


Wat een wonderbaarlijke informatie dat je ons geeft, kunnen we ook veel van leren. :)

Het ontroerd me dat je deze track, dewelke erg mooi is, om mijn ouders en zus te eren.

Wees blij dat ze er nog allemaal zijn, uitgezonderd van sommige vrienden van je.

Ik heb ervan genoten en mijn dag is weer, dankzij Synthforum en hun bijzondere leden, goed begonnen.

We gaan ervoor, niewaar :luv:
 
chat heeft het waarschijnlijk verkeerd vertaald, dit nummer is geproduceerd door mijn zus, die ik heb geïntroduceerd in de muziek en productie voordat ze naar Canada vertrok :)

En ik draag het op aan jouw ouders, jouw zus en mijn vrienden.

Wij weten dat we het kunnen, we blijven het doen en gaan vooruit!!! :)
 
Wat het stuk betreft, kun je duidelijk de dissonantie, het conflict en de strijd voelen. Krachtig geluid, donkere tijdloze atmosfeer, digitaal, computerwereld, geluiden dringen door tot in elk deel van het lichaam, er is kracht en er is zuurheid :)

. 97,79. 9+7=16, 1+6... Zeven is in de numerologie het getal van spiritualiteit, introspectie, mysterie en de zoektocht naar de waarheid. Het past perfect bij de beschrijving die jij van het stuk geeft: ‘dissonantie, onenigheid, strijd’, ‘donkere, digitale wereld’. 7 is namelijk het getal van de mensen die betekenis zoeken buiten de materie, vaak verzonken in eenzame reflectie.

Ik praat met AI en ik kan veel leren.
 
Lol :dubbel:

Ja, ik reken ook altijd op die manier mijn engelennummers uit. 7 is nu eenmaal toevallig het getal wat het best bij me past. Voel ik al jàren :)

Top makker.

Gloomy :)
 
Hoi Gloomy,
Een echte Gloomy track is dit.
Ik hoor het gevoel dat je in het nummer hebt gelegd er goed in terug. Erg knap.
Ik zat te wachten totdat er op een gegeven moment vocalen in het nummer zouden komen, misschien in de eerste breakdown ofzo.
Dat zou hem wellicht nog sterker maken.
Maar, als instrumentale track mag hij er ook zijn.
Goed gedaan!
 
Op 2'32" hoor je een stuk vocal dat later nog eens terugkomt. Nee yo, voor van 79 naar 97 te gaan, heb je geen echte vocalen nodig. Laat het Multiversum, zoals ik het pleeg te noemen, zijn werk maar doen. Is een beetje kwantum mee betrokken ook. Als een deeltje bvb naar links gaat, bestaat ie niet. Maar als ie naar rechts gaat, heeft die plots "massa". Moeilijk te begrijpen allemaal. Maar ik wil je heel hartelijk bedanken voor de mooie feedback @Maurice_1983 :okdan:
 
Je dient in te loggen of je te registreren om een bericht te kunnen plaatsen.

Vergelijkbare discussies

Jan (Gloomy)
Gloomy - Ossie Ist Wieder Da (Bach's Toccata and Fugue in D minor Remix)
Reacties
13
Bekeken
646
Jan (Gloomy)
Jan (Gloomy)
lloydwebster
Een leuke anekdote bij dit liedje
Reacties
5
Bekeken
681
lloydwebster
lloydwebster
Rutger
[Hardcore] Sia - Chandeliers (remix)
Reacties
8
Bekeken
612
djazid
djazid
Jason31
Remix voor label in Argentinie
Reacties
18
Bekeken
1K
Jason31
Jason31
Jan (Gloomy)
Gloomy - Deep Shit (Trance)
2
Reacties
22
Bekeken
2K
Jan (Gloomy)
Jan (Gloomy)
Back
Top