Was vroeger alles beter?

Vroeger kwam ik ‘s morgens mijn studio in en moest ik de multitrackrecorder demagnetiseren, koppen reinigen, synths opwarmen ( niet dat dat écht hielp, ze bleven zweven) en gitaren en drumkit stemmen.

Het opstarten van de console, amps, randapparatuur en recorders moest sequence-gewijs want anders knalden de zekeringen eruit.

Op zoek naar de oorzaak van een 60Hz brom, randaarde met gaffa afplakken als ik het gevonden had (hoe dom kon ik zijn?!) en wachten tot de klant kwam.

Dan in de sessie elk kwartier de synths stemmen, elk uur koppen reinigen en hopen dat het SMPTE spoor het zou houden.

Eigenlijk vind je dat het vroeger niet beter was vanwege alle ongemakken en is het nu beter omdat alles efficienter verloopt.
Maar dan is toch de conclusie dat we gewoon gemakzuchtiger zijn geworden zonder dat de kwaliteit er op vooruit is gegaan?

Begrijp me niet verkeerd, ik zou ook niet terug willen.. simpelweg omdat dat niet mogelijk is.
De enige weg is vooruit en ik pas me gewoon aan aan mijn omgeving maar ik zie wel dat de mensheid in het algemeen achteruit aan het gaan is.
Helemaal met die AI gekte momenteel. De vraag is of we dat uberhaubt overleven.

AI is gewoon gemakzucht ten top. Je hoeft nu helemaal niets meer te doen.
Eén knop indrukken en je muziekstuk is klaar. Het einge stapje nog is dat je straks ook die ene knop ook niet meer hoeft in te drukken.
 
Laatst gewijzigd:
Eigenlijk vind je dat het vroeger niet beter was vanwege alle ongemakken en is het nu beter omdat alles efficienter verloopt.
Maar dan is toch de conclusie dat we gewoon gemakzuchtiger zijn geworden zonder dat de kwaliteit er op vooruit is gegaan?
Als de kwaliteit hetzelfde is gebleven (of misschien ook wel beter afhankelijk van welke normen je hanteert) maar het proces makkelijker en sneller is geworden, is dat toch ook winst? Daarnaast zit de kwaliteit volgens mij vooral in het creatieve werk/idee/verhaal/hoe-noem-je-het zelf en niet per se in de productie(middelen). Gemakzucht zegt voor mij vooral iets over een instelling van de maker, niet de manier waarop iets is gemaakt.
 
Ja ik snap je punt wel heel goed, en ik maak me dezelfde zorgen.

Maar als je puur vanuit “de mogelijkheid tot mooie muziek maken” kijkt leven we in hele rijke tijden. Overvloed ten top, dus als het je niet lukt iets moois neer te zetten dan kun je je niet beroepen op “die synth/compressor/desk/… kan ik gewoon niet betalen”.

Dat is wat Pim denk ik bedoelt ongeveer. Dat gezegd hebbend mis ik de tijd enorm dat ik naar Nederland Muziek ging en dat Pim enthousiast sprak over zijn soundset voor de toen voor mij onbereikbare Alesis Andromeda ☺️ Die ik later zou vervloeken door z’n onmogelijke jumpy interface.

En daar strak Peter ook z’n hand over z’n hart en gaf me een veel te gulle inruilprijs voor een door mij gemodificeerde (=verprutste) Korg Poly 800 zodat ik die felbegeerde Yamaha CS-1x kon kopen.

Ishtar die in het synth hok z’n teennagels aan het knippen was en die me een JV-1080 verkocht met een expansion die eigenlijk alleen voor winkels was.

Brian die met een gouden glimlach achter de kassa stond daar “Mike wat heb je nou weer gekocht?”

Tja het menselijke mis ik toch ook echt wel, al zal er een behoorlijk stuk nostalgie bij komen kijken.
 
  • Duimpje
Duimpjes: Pim
Als de kwaliteit hetzelfde is gebleven (of misschien ook wel beter afhankelijk van welke normen je hanteert) maar het proces makkelijker en sneller is geworden, is dat toch ook winst? Daarnaast zit de kwaliteit volgens mij vooral in het creatieve werk/idee/verhaal/hoe-noem-je-het zelf en niet per se in de productie(middelen). Gemakzucht zegt voor mij vooral iets over een instelling van de maker, niet de manier waarop iets is gemaakt.

De weg naar het eindresultaat is wat telt. Het is het verschil tussen een schilderij maken met stipjes olieverf of gewoon een foto maken. Het ene is kunst, het andere niet (uitzonderingen daargelaten in het geval van Erwin Olaf bijv.).
 
Laatst gewijzigd:
  • Duimpje
Duimpjes: Pim
@Nap Het was maar een voorbeeld om mijn punt duidelijk te maken (voor zover het al niet duidelijk was).

Ik weet nou niet of je het expres verkeerd begrijpt of dat je het echt niet begrijpt.
 
Laatst gewijzigd:
Ja ik snap je punt wel heel goed, en ik maak me dezelfde zorgen.

Maar als je puur vanuit “de mogelijkheid tot mooie muziek maken” kijkt leven we in hele rijke tijden. Overvloed ten top, dus als het je niet lukt iets moois neer te zetten dan kun je je niet beroepen op “die synth/compressor/desk/… kan ik gewoon niet betalen”.

Dat is wat Pim denk ik bedoelt ongeveer. Dat gezegd hebbend mis ik de tijd enorm dat ik naar Nederland Muziek ging en dat Pim enthousiast sprak over zijn soundset voor de toen voor mij onbereikbare Alesis Andromeda ☺️ Die ik later zou vervloeken door z’n onmogelijke jumpy interface.

En daar strak Peter ook z’n hand over z’n hart en gaf me een veel te gulle inruilprijs voor een door mij gemodificeerde (=verprutste) Korg Poly 800 zodat ik die felbegeerde Yamaha CS-1x kon kopen.

Ishtar die in het synth hok z’n teennagels aan het knippen was en die me een JV-1080 verkocht met een expansion die eigenlijk alleen voor winkels was.

Brian die met een gouden glimlach achter de kassa stond daar “Mike wat heb je nou weer gekocht?”

Tja het menselijke mis ik toch ook echt wel, al zal er een behoorlijk stuk nostalgie bij komen kijken.
Dank voor de grote glimlach die je me geeft.
 
@Nap Het was maar een voorbeeld om mijn punt duidelijk te maken (voor zover het al niet duidelijk was).

Ik weet nou niet of je het expres verkeerd begrijpt of dat je het echt niet begrijpt.
Ik begrijp het punt wel maar ik heb er mijn bedenkingen bij. Intentie vs inspanning, uitvoering vs concept etc. etc. Wat is beter, een goed liedje opgenomen met een telefoon of een slecht liedje opgenomen met een legendarisch tapedeck? Waarom is een banaan tegen een muur plakken wel kunst maar een vaardig geschilderd zigeunerinnetje niet (of toch weer wel), enfin, je kunt er uren over vollullen maar iedereen heeft er toch een ander idee bij.
 
als je zegt de weg naar het eindresultaat is wat telt, insinueer je een beetje dat dat het enige is. das niet waar natuurlijk. soms kan kunst ook heel effectief zijn, met weinig effort een grote impact maken op de ontvanger bv, het kan maar zo. en welke weg hebben we het over, het jaren oefenen van een instrumentalist zodat hij meer zn ideeen kan overbrengen of pielen met eoa fucksampler met een klein pielschermpie omdat je zo lekker authentiek bent. soms is de focus op de weg er vooral om te verbloemen dat het eindresultaat niet zo heel interessant is en soms is de weg juist de kunst. dat soort stellingen zijn een beetje zinloos.

ik denk dat lui die vinden dat vroeger alles beter was zichzelf van toen eigenlijk missen
die staan een beetje stil en zijn gestopt met nieuwsgierig zijn
 
@Nap Ik ben met je eens dat het inderdaad lastig discussieren is met een cultuurbarbaar 🙂

Ik heb de kunstacademie afgemaakt dus ik heb waarschijnlijk meer uren over kunst vol gekletst dan goed is voor een mens. Een cultuurbarbaar zou ik mezelf dan ook weer niet willen noemen (daarvoor kom ik ook teveel in musea en concertzalen), maar dat mijn smaak twijfelachtig is kan ik zeker inkomen. Gelukkig heb ik al lang geleden ingezien dat indruk maken op anderen met je goede smaak een heilloze missie is, en dat je beter na kunt jagen waar je zelf enthousiast van wordt.

ik denk dat lui die vinden dat vroeger alles beter was zichzelf van toen eigenlijk missen
die staan een beetje stil en zijn gestopt met nieuwsgierig zijn
Dit inderdaad. Waar het jaar begint en eindigt met die eeuwige zelfde Top 2000.
 
ik denk dat lui die vinden dat vroeger alles beter was zichzelf van toen eigenlijk missen
die staan een beetje stil en zijn gestopt met nieuwsgierig zijn

Ik denk dat je vroeger ook vaak verheerlijkt, omdat je alleen de mooie dingen herinnert. Hoor of zie je het later terug, dan valt het ineens lelijk tegen. Soms kun je beter vast houden aan de herinnering.
 
Of jong zijn is gewoon in een aantal opzichten leuker/spannender. Je eerste biertje, je eerste rave, je eerste pilletje, je eerste kus, je eerste diepzinnige gesprekken over het leven en het universum. Tegenwoordig is het meest opwindende als de grijze bak op een andere dag dan normaal aan de straat gezet moet worden vanwege het zomerrooster*.


* Wellicht enigszins overdreven
 
Laatst gewijzigd:
Welke tape gebruikte jij dan?
Van die oker bruine die geen backcoating had?

Cheers,
Exo. :mega:
Akai MG1214 machine; ik kan me niet meer herinneren welk merk tape (speciale cassettes - duurrr) ik daarvoor kocht. Ik vermoed BASF en Akai.
 
Ik heb de kunstacademie afgemaakt dus ik heb waarschijnlijk meer uren over kunst vol gekletst dan goed is voor een mens. Een cultuurbarbaar zou ik mezelf dan ook weer niet willen noemen (daarvoor kom ik ook teveel in musea en concertzalen), maar dat mijn smaak twijfelachtig is kan ik zeker inkomen. Gelukkig heb ik al lang geleden ingezien dat indruk maken op anderen met je goede smaak een heilloze missie is, en dat je beter na kunt jagen waar je zelf enthousiast van wordt.

Ik heb het helemaal niet over smaak gehad. Mijn punt ging over als iets mens gemaakt vs AI gemaakt.
Of we lullen compleet langs elkaar heen of je bergijpt me expres verkeerd. Iets anders kan ik niet bedenken.
 
Ik heb het helemaal niet over smaak gehad. Mijn punt ging over als iets mens gemaakt vs AI gemaakt.
Of we lullen compleet langs elkaar heen of je bergijpt me expres verkeerd. Iets anders kan ik niet bedenken.
We lullen langs elkaar heen. Ik had de AI factor niet meegenomen, ik dacht dat je aansloeg op het feit dat je niet meer eerst een vintage studio 3 uur hoeft voor te gloeien en taperecorders hoeft te smeren voor je kunt opnemen en dat dat gemakzuchtig zou zijn. Generatieve AI prompten an sich en de resultaten presenteren als eigen werk vind ik sowieso geen kunst. AI materiaal gebruiken om weer wat anders mee/van te maken (vergelijk met collages of sampling) vind ik wel een interessant gebied maar dan zit het artistieke meer in het transformatieve dat de maker toevoegt en niet per se in het bronmateriaal. Maar daar hebben we een AI discussie-mapje voor tegenwoordig.
 
Laatst gewijzigd:
En daar strak Peter ook z’n hand over z’n hart en gaf me een veel te gulle inruilprijs voor een door mij gemodificeerde (=verprutste) Korg Poly 800 zodat ik die felbegeerde Yamaha CS-1x kon kopen.
Dezelfde overgang heb ik ook meegemaakt eerst een Poly 800 daarna ongeruild voor een Yamaha die had wel keysplit.
Als ik alleen al kijk naar de brom en ruis dan heb ik geen heimwee naar vroeger. m`n voorbeeld van de poly 800 begint op 1.30 min.
 
Laatst gewijzigd:
Back
Top