JN-80 van Behringer

JN80.jpg


Het repliceren van de klassieke JUNO-workflow en het kleurenpalet,
het gaat verder dan de specificatie van het origineel met een geclaimde 8 stemmen in tegenstelling tot zes.

Volledige MIDI via 5-pin en USB, waardoor de JN-80 volledig kan worden geïntegreerd in moderne studio-opstellingen.
Er wordt wel gezegd dat Behringer het klassieke JUNO-geluid met succes heeft gerepliceerd door gebruik te maken van recreaties van de originele chips.

Dit omvat het legendarische op BBD gebaseerde chorus dat de JUNO echt zal laten zingen.
Er wordt verondersteld die de chorus-knoppen toestaan dat ze beide tegelijkertijd worden geactiveerd
om dat legendarische chorusgeluid te krijgen, samen met de toegevoegde ruis.
Ook de arpeggiator is aanwezig.

De JN-80 wijkt af van de originele door gebruikers 400 patchslots en een handig display te geven, dat noch de 6 of 60 hadden.
Het toetsenbord is vier octaven, en het is leuk om te zien dat de klassieke Bender en LFO triggerknop zijn gerepliceerd.
 
Last edited by a moderator:
Ik vind de meeste demo's eigenlijk behoorlijk slecht. Er zaten er maar een of twee bij waarvan ik het gevoel had dat het in de richting kwam van het origineel. En dan nog trekt de chorus op niks. Wat heeft je overtuigd? Vooral omdat je al niet de minste bakken hebt staan.
 
Nou, als je geen goeie presets of demo hebt dan heb je ook nog geen tijd gehad om de eerste 5000 stuks te produceren. Alsof Beh de NAMM nodig heeft voor publiciteit? Die krijgt hij toch wel, net als die oranje hond.
Onzin een echte juno 60 sh101 kan niet verkeerd klinken dat maakt hem dan ook de juno60 sh101. Dus presets doen er niet toe. Een jd800 990 vind ik daarom een stuk minder interessant. Compleet anders. Als je van de ene sound naar de andere gaat kom je met de juno60/sh101 geen harde schelle geluiden tegen. Deze moet dat maar zien te evenaren.
 
Ik vind het een leuke bak en klinkt vrij goed.
Meer in de richting van de Prophet 6 dan de Juno 6 maar goed.
Het is een analoge poly en daar kun je prima sounds mee maken.
 
Ik zou veel eerder ietsje meer uitgeven en voor een Bree6 gaan ipv deze JN-80. Zoveel meer finesse en vintage klank, op basis van wat ik in de demo's kan horen.

Of alternatief gewoon een Roland Boutique JU-06A, die ACB-emulatie is fantastisch alleen heb je dan wel maar 4 voices en geen keys.
 
Deze binnengoggle brah, met tellsell intonatie (moet aan de aflevering van Southpark denken waarin cartman die oudjes scamt met Feaux saffires ) is in elk geval enthousiast ;)

 
Anyhow ik vind de JN-80 heel goed klinken als een 80's poly met best wel wat Juno saus.
Met leuke FX kan je daar vast en zeker dikke dingen mee opnemen.

Hoewel de Juno 6 natuurlijk heel mooi en organisch is vind ik de JN-80 een beetje dna hebben met ook een beetje P6 achtige klanken.

Allemaal prima :)
 
Buiten de fantastische klank van een Juno 6/60 zijn de afmetingen ook perfect. Lekker overzichtelijk, goeie afstand tussen de faders. Dat vindt ik bij de Behringer clones ook altijd wel een dingetje (dat ze zo klein zijn). Kan me goed voorstellen dat een hoop mensen dit juist prettig vinden aangezien je zo lekker veel spulletjes in je lab kwijt kan. Zelf ga ik een stuk harder of formaatje bakbeest. Zoals een Oberheim OB-Xa / 8 / X. Ge-wel-dig. Maar snap dat dat voor een massa producent zoals Uli niet slim is.
 
Ik vind de meeste demo's eigenlijk behoorlijk slecht. Er zaten er maar een of twee bij waarvan ik het gevoel had dat het in de richting kwam van het origineel. En dan nog trekt de chorus op niks. Wat heeft je overtuigd? Vooral omdat je al niet de minste bakken hebt staan.
Ik ken het origineel alleen van - veel - platen, de meeste uit de tachtiger jaren. Ik word niet gehinderd door herinneringen aan het bespelen van een Juno 60. Overigens kunnen herinneringen een loopje met je nemen. Volgens mij is het beter om te vertrouwen op je oren van nu. Als je het nu goed vindt klinken, is het goed.
Ik hoorde het geluid van Italo in die demo's. En het gemak om klanken te maken is ook wel eens prettig. Met complexere synthesizers kan je de in valkuil trappen dat je altijd alle onderdelen gebruikt. Zelfs met de Minimoog duurde het ruim twintig jaar voordat ik het aandurfde een klank met maar één vco te maken.
 
Laatst gewijzigd:
Simpele klankjes maken is, algemeen gesproken, op tijd en stond wel een aanrader. De basisklank van de synth moet dan wel goed zitten. Eén van de eerste dingen die ik deed met een Synthex was een simpele polyfone sinuspatch. Niet meteen waar je aan denkt als je dat eindeloze front panel ziet, maar kan zeker ook mooi zijn.
 
Simpele synths kunnen een verademing zijn. Op de Moog One en Quantum mk2 kun je oneindig diep duiken, maar op een synths als de OB-X8 of Perfourmer is juist de eenvoud en goede basisklank fijn om heel snel tot iets goeds te komen. Als je bepaalde magie in die JN-80 hoort is dat prima natuurlijk, zelf hoor ik die niet maar ik ben ook zeker enigszins vooringenomen.
 
Op zich zijn dit soort synths best leuk, maar wat ik jammer vind is dat de knoppen en schuiven nooit de juiste stand aangeven wanneer je een nieuwe patch kiest. Er klopt dan niks van. Eigenlijk zouden de knoppen en schuiven gemotoriseerd moeten zijn zodat ze altijd de juiste stand aangeven, zoals je dat ziet bij VST's of mixers zoals de X32. Alleen al hierom vallen dit soort synths voor mij direct al af. Ook zitten er vaak geen effecten op, zoals bij bijvoorbeeld de Behringer Wave. Een gemiste kans. Wat kost tegenwoordig nog een dsp-chip? Eén mooie uitzondering hierop is bijvoorbeeld de Nordlead 3, met encoders en verlichte knoppen, maar ook deze heeft geen effecten.
 
De JN-80 heeft dacht ik ook een WYSWG mode.
Net als bv de Prophet 6.
Dan is je patch precies hoe de knoppen staan.
En je hebt natuurlijk de Synth van Melborn Instruments met motor pots.
 
De meeste analoge synths hebben wel iets van een 'panel' of 'manual' mode inderdaad.

Zo te zien ook op de JN-80
1783015174274.png
 
Ìk heb de JN-80 gisteravond ontvangen en met de koptelefoon op bespeeld.

Min
In ieder geval de eerste presets inspireren niet, dus ben ik zelf maar wat geluiden gaan maken. Daarbij kwam ik erachter dat de bewering polyfone aftertouch in een demo en in de handleiding vals is. Zeker is dat de toetsen geen polyfone aftertouch naar de synthesizer zenden en in het menu kun je monofone aftertouch niet in polyfone veranderen. Ik heb Behringer in hun post waarin Ui pronkt met een JN-80 om opheldering gevraagd. Eens zien of ze reageren.

Ook de beloofde snelstartgids ontbrak.

Een ander minpunt is dat de laagste stand van de lfo naar mijn zin te snel is, maar misschien is dit trouw aan het origineel.

Ronduit ergerlijk is dat je vrij snel uit het menu wordt gegooid als je daar niets in doet.

Bij veel presets brandt geen led van een modus (poly, duo of uni). Ik denk een bug want er is geen vierde modus.

Plus
Het geluid is wat ik van een dco-synth verwachtte, de bouwkwaliteit is in orde, de ventilator kan probleemloos op een snelheid worden gezet die hem nauwelijks hoorbaar maakt en het klavier speelt soepel.

Een positieve verrassing zijn de gebalanceerde uitgangen, tenminste, ik hoop dat ze echt gebalanceerd zijn.
 
Bizar dat Uli het keyboard beschrijft als 49-key poly aftertouch en dat helemaal niet zo is. Ja, je kan de synth instellen als poly,- duo, en monophonic, maar dat is wat anders en heeft niets met het keyboard zelf te maken. Op de website staat geen poly aftertouch meer, geloof ik.

Ongebalanceerd /gebalanceerd kun je checken met standaard kabels en TRS kabels, dat zou een volume verschil moeten opleveren. Maar dat wist je vast al.
 
In de handleiding kom ik het verder niet tegen, maar op de cover......

Scherm­afbeelding 2026-07-03 om 09.23.12.png
 
Back
Top