eeeeeh Pjeut?...
Heb je lang moeten zoeken naar een fout in mijn taalgebruik?
En is het echt een germanisme? Belgen gebruiken toch ook vaak een iets andere woordvolgorde dan 'ollanders? Ik heb overigens zelf een uitpuilende taalknobbel (en dat voor een techneut!) en moet echt moeite doen om me niet te ergeren aan de dubbele domheid van de "voetpendalen", die door de digitale ether vliegen. Maar genoeg hierover en terug naar het "boek".
@Mole, je hebt gelijk met je ondervinding dat de tracking van de E en A snaar in de lagere posities storend traag is voor je gitaristengevoel. Pas vanaf de de D-snaar - en bij sommige patches nog de 5e fret - wordt ik er zelf niet meer door gehinderd bij synth-only spel. Jouw gemengde gevoelens, ook m.b.t. de verschíllen in tracking snelheid, begrijp ik dus heel goed. Je wordt namelijk gehinderd in een essentieel onderdeel van muziek, namelijk timing en frasering van je spel.
Logischerwijze (minder processor belasting) zou de MIDI transmit van een GI-20 convertor iets sneller moeten zijn dan die van een GR-33, genoeg om die 6 ms verschil in te lopen. Of zelfs nog beter, omdat de "beslis" algoritmes inmiddels weer verder gevorderd zijn.
Ter verduidelijking hiervan het volgende: Het is niet perse zo dat de convertor meerdere goflengtes nodig heeft om de toonhoogte te bepalen. Maar tracking-snèlheid en tracking-nauwkéurigheid moeten in balans zijn. Zelfs al zou de convertor na 1 golflengte de toonhoogte al hebben bepaald, hij mag de synth natuurlijk pas aansturen als hij zéker is dat die bepaling juist is. Dus moet hij wachten tot de ergste bijgeluiden (niet harmonisch) weg zijn en er nog één of een paar golflengtes ter controle zijn geweest. Een nieuwe generatie convertors, sneller en nauwkeuriger, kan mogelijk sneller beslissen dat het goed genoeg is. Rolands hebben overigens - per patch instelbaar - tracking priority instellingen, waarbij je desgewenst een snellere triggering kunt krijgen in ruil voor meer risico! Dan moet je dus netter spelen.
Ik ken de Axxon convertor niet, maar wat die volgens mij alleen anders kan doen is dat beslismoment (durf ik het aan om een note-on message af te geven?) laten afhangen van de risico's die er zijn in jouw speelwijze. Eigenlijk gewoon een automatische versie van Rolands tracking priority instelling. Je moet de Axxon eerst duidelijk maken hoe je speelt, dus ik vermoed dat hij een ruwe speelstijl dan ook zal vertalen in een hoog risico en dus in een uitgesteld beslismoment c.q. een trage triggering. Klinkt dat logisch?
Hoeveel beter de convertors ook zullen worden, het pitch-to-MIDI principe zal altijd beperkingen houden. Tenslotte zal 1 enkele golf van een open E6 altijd 12 ms blijven duren. Shredding (kan ik gelukkig niet) zal wel nooit lukken, lekker funky bassen op de lage snaren evenmin (maar zie tips in vorige lange verhaal) en voor die tenorsax solo met die slome attack moet je gewoon niet iedere noot opnieuw willen triggeren. Maar hee, luister eens naar een echte sax: er wordt zoveel mogelijk legato gespeeld, want een echte saxofonist wil zich ook niet voor iedere noot door die lange aanblaas fase heenworstelen! Dus moet je op de gitaar leren sax te spelen met "chromatische bends" (vingerslides en hammer-ons) en enig "pre-delay".
Ik wil maar zeggen, een gitaarsynth is gedeeltelijk gitaar maar ook gedeeltelijk een nieuw instrument waar je mee moet leren omgaan. En dat kost blijkbaar meer tijd dan de meeste gitaristen - notoir conservatief en a-technisch volkje toch? - er voor over hebben.
Wat blijft is het voordeel van dat lijfelijke organische gevoel van een gitaar i.p.v. zo'n kil rijtje zwarte en witte plastic schakelaars (sorry toetsenisten). Een èchte piano speelt al wat gevoelsmatiger, maar echte saxofoons en gitaren voel je tegen je bállen! Je kunt een gitaar knijpen, slaan, strelen en met een beetje creativiteit misschien zelfs neuken (naar keuze met of zonder sok om je snikkel)............ Alleen Keith Emerson begreep dat zoiets met een Hammond ook moest!!!! Ik vond hem dan ook altijd beter op zijn L 122 dan op zijn C3, die een veel te "heavy momma" was om veilig mee te stoeien. (Stef Meeder heb ik nooit horen spelen, "mijnheer" Cor Steijn wel, staken die ook messen in hun orgel?)
Gebruik van een sequencer
Als je een MIDI sequence real time gaat opnemen moet je met een aantal zaken rekening houden:
1) Wil je het synth geluid ook monitoren, trigger de synth dan niet via de (soft-)thru van de sequencer maar splits het MIDI signaal middels een MIDI patchbay of splitbox; de MIDI thru van de computer zou weleens te veel vertraging kunnen geven. Ik kan me ook voorstellen dat je er voor kiest het synth-geluid juist niét te monitoren omdat het je hindert in je timing en frasering. Zie verder punt 2.
2) Je zult realtime opgenomen sequencer sessies toch vrijwel altijd moeten editen, met gitaarsynth opnames alleen iets uitvoeriger. Met de hand is dat vrijwel ondoenlijk; de wat uitgebreidere sequencerprogamma's bieden daarom wat ik maar noem "automatische voorwaardelijke editing" mogelijkheden. Daarmee kan o.a. de timing worden verbeterd door quantizing binnen door de gebruiker te stellen randvoorwaarden. Als jullie regelmatig op dit forum zitten, weten jullie daar waarschijnlijk meer van dan ik.
3) Bij gitaarspelen gebruik je vaak bends (ook veel kleine- de z.g. microbends) en bij iedere aanslag en druk op de snaar zijn er kleine toonhoogte variaties die door de Roland convertors buitengewoon goed (hulde!) gevolgd worden, waardoor het geluid levendig wordt . Maar denk eraan dat de sequencer editor windows die bends vaak alleen los van de note info laten zien en de score editor vaak helemaal niet. Bij eventuele bewerkingen - zoals het wijzigen en kopiëren van notes, het printen van scores en niet te vergeten quantizing - kan dat fouten opleveren. Misschien is het resultaat levenlozer omdat de microbends weggevallen zijn of vals omdat zuivere MIDI noot en bend elkaar overlappen . Daarom is soms chromatisch benden/spelen handiger.
4) Als de convertor zo is ingesteld dat alle bends nauwkeurig gevolgd worden, kunnen - vooral in mono-mode - over 6 kanalen enorme hoeveelheden pitchbend data verzonden worden, die mogelijk door de sequencer niet snel genoeg verwerkt kunnen worden en dan timing- of quantizing problemen veroorzaken. Gebruik dan in mono-mode de "bend thinning" functie of gebruik de poly mode. In de poly-mode wordt door Rolands bij het triggeren van één snaar wèl pitchbend data gegenereerd maar bij triggeren van meer snaren tegelijk worden automatisch alleen nog chromatische sprongen verzonden via de MIDI OUT. Interne geluiden volgen dan dus wel netjes pitchbends over 6 snaren, maar de sequencer ontvangt alleen pitchbend als er slechts 1 snaar getriggerd wordt.
. Afhankelijk van waar je aanslaat (bij de brug, of bij de toets kun je een aantal verschillende sounds toewijzen of bijvoorbeeld een continuous controller, ik zie daar heel veel gave mogelijkheden)
