Dit herken ik heel erg. Ik hoop niet dat ik je erg schoffeer als ik zeg dat ik me mateloos kan irriteren aan dit soort oubollig geneuzel. Dit soort instelling houdt de status quo in stand en zorgt voor een een stroming, een generatie kunstenaars die -min of meer- in de voetstappen treden van hun -zoals je het al zo mooi in een term giet die mij nogal beklemmend aandoet- "vaders".
Vernieuwing is derhalve dan ook ver te zoeken naar mijn wellicht niet zo bescheiden mening en mensen die zich niet willen conformeren aan (denk aan
bijvoorbeeld de in de jaren negentig zo welig tierende cross-over media hype) het heersende gedachtegoed komen op een gerenommeerde academie als het KonCon niet aan de bak.
Een vriend van mij heeft Sonologie gedaan aan het KonCon (hij werd wel bij de eerste poging toegelaten -mede vanwege zijn bachelor in wiskunde-, in tegenstelling tot mijn poging toegelaten te worden tot Image & Sound), maar werd na verloop van tijd zo ontzettend ziek van de houding van docenten en de bijna tastbare oubolligheid, dat hij maar naar het Ircam in Parijs is verhuisd. Maar niet voordat we samen (we hadden een project in die tijd -IndusTree-) tijdens een optreden Konrad Boehmer van zijn sokken hebben geblazen met een performance.
Boehmer kon er niet over uit hoe wij de conventies aan onze laars lapten en een echte meeslepende performance neerzetten -zijn woorden-. Als klap op de vuurpijl vroeg de overigens zeer aimabele Boehmer me waarom ik eigenlijk niet op het KonCon zat. Toen moest ik wel even lachen, maar was me ondertussen de zin om te studeren aan dit instituut wel vergaan.
Niet om je aan te vallen Wout, ik weet niet eens of je het eens bent met de instelling die je hieronder zo waarheidsgetrouw aanhaalt, maar ik ben deze insteek, deze waarheid behoorlijk vaak tegengekomen en ik zie het als een obstakel voor het ontstaan van nieuwe kunst.
Bij dit soort opleidingen is de 'welwillendheidsfactor' uitermate belangrijk... Kort gezegd kijkt de opleiding bij de selectie of de toekomstige leerling zich zodanig opstelt dat het zin heeft deze persoon ook het onderwijs te laten genieten! Per slot van rekening is het geen VMBO schooltje! De W-factor moet bij beide partijen bestaan, zowel bij de leerling als de leerkracht. De leerling moet een grote motivatie hebben en daarnaast ook een prettige persoonlijkheid zijn. Het lijkt toch wel het meeste op het oude Gilde systeem van de Meester aan de ene kant en de Gezel en de Leerling aan de andere...
Zowel in de beeldende kunst als in de muziek heb ik een aantal 'vaders', namelijk die leerkrachten die mij de ogen openden.
Ik wil er nog aan toevoegen dat ik me onderstaande credo dan ook eigen heb gemaakt. Mijn leven zonder kunst is saai. Ik ben niet meer zo naïef te denken dat ik kunst ga maken op een school, dat doe ik wel in mijn eigen tijd, met veel plezier en met mensen die openstaan voor veel meer dan de zogenaamde cultuurvernieuwers, de vaders van een nieuwe generatie kunstenaars.
Ik stel me nu makkelijk open voor kritiek omdat mensen misschien zullen zeggen dat wat ze van mij hier gehoord hebben niet vernieuwend is. Ik streef ook niet naar vernieuwing, maar naar een eigenheid. Dat is voor mij het belangrijkste. Ik ben me er wel van bewust dat je door iets mee te gaan in de status quo, i.e. een diploma halen, daarnaast je ook nog enigszins commercieel aantrekkelijker op te stellen, je wel deuren openkrijgt en mogelijkheden voor jezelf creëert die normaal gesproken niet tot je beschikking staan.
Interessante discussie, Wout, bedankt voor de reactie tot dusver, ik kijk uit naar de volgende!
De mooiste uitspraak vind ik nog steeds: "Kunstenaars zijn volledig overbodig! Er zal niemand doodgaan als er geen kunst meer is! Als er geen boeren of artsen meer zijn, dan gaan er echt mensen dood. Maar zonder kunst is het leven wel behoorlijk saai!" Wijlen mijn leraar Han Walraven (grafische technieken Kon-Aka Den Haag)...
Wout
Ik weet dat ik een beetje nukkig overkom. Ben nog steeds een beetje kregelig van hoe dat destijds allemaal gelopen is, is absoluut niets persoonlijks!
