Origineel geplaatst door 6 trak
mensen met een ongebalanceerdheid qua brein zijn vaak het creatiefst. in tegenstelling tot mensen die tijdens hun studie altijd de bovenste beste waren en alles konden absorberen en begrijpen hebben vaak 2 linker handen en kunnen slechts handelen door zaken die ze geleerd hebben te benutten, het 'monkey see monkey do' principe dus.
Sorry, maar wat voor studie heb je het nou over? Het "monkey see, monkey do"-principe is op een hogeschool of universiteit vrijwel afwezig naar mijn weten. Dat gaat alleen op wanneer je het hebt over feitenkennis of praktische zaken (weten hoe je de zaagmachine moet bedienen, weten hoe een computerprogramma werkt).
Het draait echter bij de meeste studies allemaal om vaardigheden, op het hbo is dat wat praktijkgerichter (weten hoe je een projectgroep leidt bijv.), op de universiteit uiteraard wat academischer (onderzoek doen, verbanden leggen, conclusies trekken etc.). Dat is geen "statische" kennis die je even uit een boekje haalt, omdat elk geval anders is en jij vaardig genoeg moet zijn om met die verschillende gevallen om te gaan.
"Monkey see, monkey do" heeft daar niets mee te maken en daarmee zul je tijdens een studie absoluut niet excelleren, hooguit een gemiddelde student blijven.
Sorry voor het offtopic gaan
Dan maar even ontopic: in dit soort gevallen kun je volgens mij het beste toch langs een dokter als je serieus vermoedt het syndroom van asperger te hebben.
Dat zelfdokteren is allemaal wel leuk en aardig, maar je trekt vaak conclusies die ver bezijden de waarheid zijn. Zelf heb ik me via Google al vijf keer de diagnose "kanker" gegeven geloof ik, waar op ik besloot toch maar even naar de huisarts te gaan en er uiteindelijk een hele simpele verklaring voor mijn symptomen bleek te bestaan
Je kunt jezelf wel de diagnose geven en het daarbij houden zoals Jedee doet, maar het gevaar bestaat dan dat je jezelf bij zo'n diagnose neerlegt, zoals Jedee zegt "je kunt er niks aan doen". Een gevaarlijke opvatting volgens mij, want er is een hele grote kans dat je:
A. Geen Asperger hebt
B. Er van alles aan kunt doen
Onnodig om te zeggen dat je, wanneer je dat laat liggen, je jezelf enorm in je ontwikkeling belemmert en een kans om je kwaliteit van leven te verbeteren voorbij laat gaan.
Het is wel lekker makkelijk als je kunt zeggen "ja zo ben ik nou eenmaal", dan kun je tenminste voor een deel voor je eigen verantwoordelijkheden weglopen, maar het is ook wel een beetje laf (niet persoonlijk opvatten jedee zie dat je al een heleboel dokters af hebt gelopen).
Er zijn zat factoren die invloed uitoefenen op je geest, bijv. een pestverleden, drugs (ook alcohol), slecht voedsel, slaaptekort, je opvoeding, van nature gewoon verlegen zijn etc. etc. die er allemaal toe kunnen leiden dat je symptomen ervaart zoals die in de openingspost worden gegeven.
Slechts iemand die er minmaal negen jaar voor gestudeerd heeft (en da's ook echt geen monkey see monkey do

) is min of meer in staat om die oorzaak-gevolgrelaties bloot te leggen en het zo te benoemen dat je er wat mee kunt (en zelfs dan niet altijd). Laat de diagnose dan ook alsjeblieft aan die persoon over!
Neemt niet weg dat het heel goed is om zelf alert te blijven en naar een oplossing te zoeken, maar leg dit dan wel voor aan je arts, zodat je er ook echt wat mee kunt. Ik wil Jedee dan ook ten zeerste aanbevelen om zijn zelfdiagnose eens aan zijn dokter voor te leggen.