Nicolas 2000
It's a household name
Ik zag het ook niet als een persoonlijke aanval hoor. Je hebt er wel gelijk in. Dingen overdreven eenvoudig voorstellen komt vaak uit jaloezie of uit onwetendheid. Onwetendheid is bv zeggen dat iedere vorm van elektronisch klinkende muziek uit een computer komt en ieder kind die kan maken. OK, met alles gesynced kan je niet uit de maat spelen (hoewel, een 3/4 melodie programmeren terwijl alles in 4/4 aan het spelen is zal niet netjes klinken
). Maar zelfs dan is het nog moeilijk om een goed stuk muziek te maken. In de maat spelen is niet het allermoeilijkste onderdeel van nieuwe muziek maken. Jaloezie is bv "ja die klank is een preset, zo kan ik ook muziek maken". Op een vleugelpiano speel je ook steeds die ene preset die erin zit, en toch is er een enorme hoeveelheid muziek mee gemaakt. Dus dat argument gaat niet op. Jarre heeft inderdaad hier en daar presets van synths gebruikt. Maar omdat hij blijkbaar het niet nodig vond om aan de knoppen te draaien om die melodie op te nemen, is het dan plots zo veel makkelijker om de muziek te maken? En iemand die met een synthi overweg kan, die kan echt wel aan een knopje draaien hoor .Muziek en eenvoudig/moeilijk is ook een raar huwelijk. Complexe dingen kunnen erg mooi zijn, maar soms sla je je ook voor het hoofd hoe simpel een fantastisch stuk muziek eigenlijk wel is. Zoals Mike Oldfield zei:
(geen letterlijk citaat)
vroeger was ik steeds gefocussed op zo snel mogelijk spelen, zo complex mogelijk uitgewerkte composities. Tot ik merkte dat anderen ook zo snel konden spelen. Dat mensen een stukje met 4 sporen net zo mooi konden vinden als een stuk van 16 sporen. Sindsdien heb ik het technische als doel achter me gelaten en als middel beschouwd voor een zo mooi mogelijk resultaat. En als dat resultaat een eenvoudig stukje gitaar in een klein arrangement is, dan is dat maar zo.
En voorwaar, de man maakt een parodie op punkmuziek met een zeer eenvoudig gitaarriffje, en de fans zijn er helemaal gek van. De man maakt een 60 minuten durend stuk waarin 8 thema's constant door elkaar gewoven worden en de complexiteit geen grenzen kent, en de fans zijn er ook gek van. Er is geen maat op te stellen. En tot slot is een heel eenvoudig melodietje vaak net zo moeilijk te verzinnen als een complexe. Dat is dan weer de rechtvaardigheid van de muziek
.
