Ben gisteren met m'n jongste dochter naar Gwen Stefanie geweest in Ahoy. Ze heeft een hele avond uit volle borst alle tekst in m'n nek lopen hijgen (ik droeg haar op m'n rug het grootste deel van de avond).
Wat vond ik er van? Het was gelikt; Gwen is een artiest pur sang; de band was strak en puik en het geluid was aboluut kwaliteit. Het repertoir, ja ach, het klinkt natuurlijk goed in het oor, maar is al gauw veel van hetzelfde. Maar wie ben ik om tegen de mening van m'n dochter over "haar super-idool" in te gaan.
Een paar dingen vielen mij wel op. Ten eerste de kwaliteit van zaalgeluid tegenwoordig. Het was goed hard, flink veel dreunend laag (sub-laag), en toch ging ik niet wel met piep-oren weg, en zelfs de jonge oren van m'n dochter gaven geen krimp. Ik neem aan dat dat komt omdat men tegenwoordig bij dit soort acts meer in termen van akoestiek denk en minder van hoeveelheid watts.
Een verrassing was een ballad-achtig nummer, uitgevoerd met een echte Fender Rhodes, een trombone, een kleine drumkit en... een Suzuki Omnichord. Klonk verrassend mooi (sprookjesachtig, helder) en zeer toepasbaar.
Verder herkende ik een Korg Triton, en verder was omhang-keyboards en zag ik veel verdekt opgestelde beeldschermen. Dus allemaal plugg-ins, neem ik aan.
Tot zover.
Groeten,
Pjeut.
Wat vond ik er van? Het was gelikt; Gwen is een artiest pur sang; de band was strak en puik en het geluid was aboluut kwaliteit. Het repertoir, ja ach, het klinkt natuurlijk goed in het oor, maar is al gauw veel van hetzelfde. Maar wie ben ik om tegen de mening van m'n dochter over "haar super-idool" in te gaan.
Een paar dingen vielen mij wel op. Ten eerste de kwaliteit van zaalgeluid tegenwoordig. Het was goed hard, flink veel dreunend laag (sub-laag), en toch ging ik niet wel met piep-oren weg, en zelfs de jonge oren van m'n dochter gaven geen krimp. Ik neem aan dat dat komt omdat men tegenwoordig bij dit soort acts meer in termen van akoestiek denk en minder van hoeveelheid watts.
Een verrassing was een ballad-achtig nummer, uitgevoerd met een echte Fender Rhodes, een trombone, een kleine drumkit en... een Suzuki Omnichord. Klonk verrassend mooi (sprookjesachtig, helder) en zeer toepasbaar.
Verder herkende ik een Korg Triton, en verder was omhang-keyboards en zag ik veel verdekt opgestelde beeldschermen. Dus allemaal plugg-ins, neem ik aan.
Tot zover.
Groeten,
Pjeut.
)
) filtersystemen is al zelfs mogelijk om een optimaal geluid in elke zaal te krijgen.
En op je rug was gekropen. 