Het is allemaal psychologie...
Het is allemaal psychologie...
Dit doet me denken aan mijn leraar biologie op de middelbare school (Tjee, dat was nog een MULO).
In die dagen kwam het begrip Hi-fi (dat behoorde je zo te schrijven, toen-der-tijd) opzetten. Hij vroeg de klas om specificaties en prijzen van de grammofoons die de leerlingen bezaten, want hij wilde ook wel eens wat kopen. Uit de papiertjes koos hij de goedkoopste, zo'n plastic Phillips doosje van nog geen fl 70,- en de duurste, zo'n geval met gewichtjes aan draadjes, met van die afregelringen op de zijkanten en met een kostenplaatje met het twintig-voudige, alleen al voor de draaitafel...
Hij vroeg beide eigenaren voor de klas en haalde een audio-meter van onder zijn tafel vandaan en men begrijpt het al: de knaap met de kostbare apparatuur kon niet eens horen wat het goedkope bakkie aan uitersten ten gehore bracht. Toch was die jongen beslist geen snobbist. De mensheid laat zich nu eenmaal graag belazeren.
Blijven we in Eindhoven, dan is eens een lezing bijwonen van de afdeling audio-design beslist de moeite waard. Deze ontwerpers houden zich bezig met het geluid dat een apparaat moet produceren en niet met het eindproduct, de geluidsweergave, maar wat er klinkt als er een knop wordt ingedrukt. Het geluid van de Lady Shave, daar is over nagedacht. Psychologie is daarbij uiterst belangrijk. De lampenfabriek maakte eens een serie CD-spelers voor huiskamergebruik, maar om kostenbesparende redenen waren alle behuizingen gelijk. De duurdere waren uiterlijk identiek aan de goedkopere, dus de klant kocht altijd de goedkoopste. Vooral het uitschuiven van het CD-laatje was een gruwel: 'shwiet-tak', zo'n goedkoop geluidje. Oplossing: een klein plastic wigje aan de zijkant van het laatje plakken, zodat het wat afgeremd werd naar 'shweej' en een klein groefje zorgde voor een beschaafd 'tjik'. Ook de duurdere werd verkocht!
Phillips audio-design heeft voor Daimler ook het geluid van de Smart gemaakt.
Psychologie is zo waanzinnig belangrijk bij luisteren naar muziek. In mijn schooltijd waren de enige radiootjes, die ik me kon permiteren, van die kleine kastjes, werkend op batterijen, en met een luidsprekertje van zo'n acht centimeter doorsnede. Niet bepaald iets om mooi laag weer te geven, toch? Maar ik hoorde 's-nachts in m'n bed de basgitaar van Paul McGartney iedere grondtoon spelen. Heeft professor Jan Schouten, werderom in Eindhoven, ontdekt dat als de mens de juiste boventonen hoort de hersenen de juiste grondtoon 'virtueel' construeren: men hoort het wel, maar het is er niet... Naar boven toe construeren werkt echter niet: de klankkleur is niet anders te denken.
Terug naar die peperdure kabels...
Het nut van die snoeren? Natuurlijk zijn die ontworpen ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek, bijvoorbeeld het luisteren naar trillingen in de ruimte vanuit zo'n Space-Lab gebeuren, mochten die trillingen er ooit zijn. Zulke snoeren dienen volledig afgeschermd te zijn tegen alle informatie die niet gemeten moet worden. Allemaal leuk, maar tegenwoordig is het wel gebruikelijk om de ontwikkelingskosten terug te verdienen, dus al die belachelijk rijke rijken worden bestookt met reclame om die snoeren te kopen. En van mij mogen ze
Wout
