In mijn ervaring:
Cubase (ik had SX3) gaat er van uit dat je je voorbereid. Ergo, je meld je hardware aan en zet deze op je MIDI-poorten, geeft deze namen, regelt de routering van je audio-apparaat - welke inputs moeten er verschijnen en moeten ze aan elkaar gekoppeld zijn, waar worden ze voor gebruikt. Je hebt
device panels voor je synths op afstand te besturen. Je maakt je standaard-arrangementen die je nodig denkt te hebben - normaliter heb je dingen zoals 8 sporen MIDI, 8 sporen audio, etc, allemaal correct gerouteerd, eventueel al met MIDI erin getekend voor bijv. een standaard-tranceritme, en kleurencodering.
Dit duurt een week - langer als je nog geen jota verstand van het programma hebt. Als je het eenmaal gedaan hebt ben je voor een hele tijd klaar, vooropgesteld dat je niet drastisch zooi gaat ompluggen.
Dit vond ik dus persoonlijk erg hard Kilo Utrecht Tango. Cubase vergat continu welke audio interface ik had, outputs verdwenene, het assignen van knopjes op m'n MIDI-controller kon ik vergeten, de device-panel industrie wordt niet door Cubase gestimuleerd (Access upload de user-patches voor de Virus op hun eigen site, Steinberg had gewoon zelf iets in het leven moeten roepen hiervoor).
Effecten konden niet verplaatst worden (kan nu wel) - nee, je MOET eerst het ding uitzetten, een andere erin laden, en je eerdere effect weer in een ander slot terugroepen voor de volgorde - je zou bijna denken dat het hardware is; de lijst met insert-effecten was gelimiteerd op 6 (volstrekt arbitrair - mijn computer zegt zelf wel wanneer 'ie er aan onderdoor gaat), en om een VST aan de gang te krijgen moet ik 'm eerst in een lijstje zetten, en dan het kanaal instellen om naar die VST te wijzen. Ja, duh, daarom had ik 'm ook geopend, om er nog niks mee te doen.
In Live is dit beter geregeld. Ik sleur een softsynth naar een track en Live is slim genoeg om te weten dat ik er mee wil spelen. Ik smijt een distortion achter een EQ en voor een compressor - ik kan gewoon zonder straf schuiven en zoveel effecten als ik wil combineren. Echt een heel aantal "duh"-momenten wat juist door software makkelijker moest worden maar het niet werd. Ik wil m'n controller toewijzen en ik kan binnen 3 seconden elke softsynth leren dat 'ie naar een schuifje moet luisteren - en vervolgens kan ik ook nog binnen 3 seconden instellen dat de cutoff altijd maar tot 90% openmag, omdat ik de range van alles kan instellen. Zelf een crossfadertje bouwen of zelfs een vectorsynth-achtig iets (maar dan met audiotracks) is dan ook peanuts. Ik heb het gevoel dat ik in Live alles kan wat ik wil en het nodigt mij uit om muziek te maken, terwijl Cubase voornamelijk een
exercise in frustration was.
Wat ik van Cubase mis is
- de timestretching - op de hoogste kwaliteit is die daar een hoop smoother dan die van Live.
- AMT8/Midex 8-achtige zwik, dus betere en strakkere timing naar je hardware toe. De enige fabrikant die dit nog actief ondersteunt is overigens MOTU (Digital Performer), de Midex en AMT zijn beiden end-of-life.
- betere ondersteuning voor MIDI, intekenen van noten en velocities (Line tool, schermen die losgekoppeld kunnen worden - bij Live zit alles op 1 scherm).
Maar goed, dat is mijn versie van het verhaal
)?
