Ik wil graag over dit stuk het volgende kwijt:
het intro was zeker sterk te noemen. zeer krachtig om al meteen in de aanzet naar het hoofdthema
duidelijk het tooncentrum te bevestigen door middel van de modulatie naar de subdominant. In de expositie van het thema zat nu weer een verwijzing naar het middenstuk waardoor je op een prettig verkeerd been werd gebracht.
de eerste en tweede acte kreeg door de anti-climax een zekere wankelheid waardoor het fuga gedeelte niet geheel uit de verf wou komen. Dit werd gelukkig, mag ik wel zeggen, grotendeels, misschien wel volledig gedekt door hoe met gepaste virtuositeit het hoofdthema wordt gesplitst in een dozijn aan opmerkelijke neventhemas die door stuwing in zowel de bassen als de repeterende ritmische motieven van de koperblazers tot een onverwacht geheel nieuw thema in symfonievorm zowel een verwijzing naar het begin uiteindelijk in een polyfone meerstemmigheid die men niet vaak in tegenwoordige stukken het gehele muziekstuk afsluit tot een omonkeerbaar einde. Dat de triangel deze keer wat op de achtergrond is geraakt doet niet af van de meesterlijke toon die hier brutaal maar met smaak is neergezet.