Het einde van het keyboard?

Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Nogmaals ieder z'n ding en ik vind de onderzoeken leuk om te lezen, maar maak het niet mooier als het is. Mensen die er wel warm voor lopen begrijp ik ook wel hoor. Dus niet mensen die er niet warm voor lopen afserveren als te beperkt. That's all..
Hmm ... gedeelde mening ... verrassend ... dat jij dit zomaar kan zeggen zonder gewist of afgemaakt te worden ?
Mijn verdere inbreng : liever lego dan ego ...
 
Hmm ... gedeelde mening ... verrassend ... dat jij dit zomaar kan zeggen zonder gewist of afgemaakt te worden ?
Mijn verdere inbreng : liever lego dan ego ...

Daar gaan we weer.
Jongens tot over een paar weken :)

ps: Goede post over de metronoom WaveGuide7 :okdan:
 
Boeind, zo'n experiment met 100 metronomen. Vooral op het einde als er al veel stil staan en het geluid wat opener wordt.

Zo'n ouderwetse mechanische tic-tac klok boeide mij als kind in bed mateloos. De meest rijke ritmes kon ik er in horen en viel er mee in slaap.
Jaren later maakte ik een stuk die wat ik toon hoorde in mijn hoofd, wilde simuleren met synth-modules. Twee generatoren als metronoom en filters er achter om subtiel het timbre van het tic-tacgeluid te moduleren. Spannende verlopen door het niet synchroniseren van de twee generatoren. Met recht een mooi voorbeeld van minimale muziek avant la lettre.

Dat die Legeti er meteen 100 laat lopen is bovenal een daad van avantgarde geweest. Experimenten die gewoon gedaan moesten worden.
 
Ingenieus, maar helaas, dat kan niet. Het triggeren van alle 100 metronomen duur ongeveer 6 seconde. Die triggerbeweging gaat inderdaad zo goed als lineair. Dus de meest linkse "kolom" van vier metronomen zijn gestart na ongeveer 0,24 sec. Alleen tik-periodes die gelijk zijn aan of korter zijn dan 0,24 sec zijn meetbaar. Dat correspondeert met BPM-waarden van 250 of hoger en die vallen buiten bereik van metronoom (de hoogste BPM-waarde van een metronoom is 240).



... en die weet je niet....

Ik zeg niet dat dit makkelijk is. Hoe langer je kijkt, hoe meer padden op je pad ;)
Ikzelf zoek een pure signaalverwerkingsoplossing, d.w.z. een oplossing zonder uit te gaan van mogelijke randvoorwaarden zoals het bekend-zijn van de triggerbeweging; hoogstens het gegeven dat de tikken afkomstig zijn van 100 (niet-ideale) metronomen en puur op basis van het geluid dat je hoort..

Mmm heb het geprobeerd te vertragen en dit lukt idd niet. toch vind ik het moelijk aan te nemen dat dit ruis is.
 
Mmm heb het geprobeerd te vertragen en dit lukt idd niet. toch vind ik het moelijk aan te nemen dat dit ruis is.

Waarschijnlijk is dit moeilijk aan te nemen omdat je redeneert dat die 100 metronomen in feite niks anders zijn dan 100 LFO's en wat je hoort is dus eigenlijk een mix van 100 super-lage "tonen", met nooit meer dan 100 verschillende frequenties. Inderdaad, wat is daar ruis-achtig aan? Maar het punt is, zoals al eerder opgemerkt, dat de metronomen geen ideale LFO's zijn: de optelsom van allerlei kleine, mechanische afwijkingen maakt het geluid onvoorspelbaar. En dat is precies de definitie van ruis: onvoorspelbare uitwijking.

In de WaveWizard-draad zal ik in de loop van volgende week ook wat resultaten van metingen aan een (echte) metronoom posten, naast een simulatie van een set ideale (computer)metronomen .
 
Het klinkt niet als witte ruis, dat lijkt me duidelijk (op m'n PC-speakers te horen) maar komt het overeen met een andere ruiskleur ?
Of is het gewoon een 'random ruis' signaal ?

De kleur van ruis is meetbaar met een spectrumanalyzer (bijv. WaveWizard of Audacity). Bij witte ruis ziet het spectrum eruit als een horizontaal "grasveld".
Maar als je die audio-opname van de metronomen door een spectrumanalyzer haalt, zul je een "heuvelachtig" grasveld zien. Dat komt doordat je in de meting ook de klankkleur van het metronoomgeluid terug ziet; dat is immers een filter en filterwerking heeft een "heuvelachtig" spectrum (tenzij filter All Pass is).

Meer hierover t.z.t. in de WaveWizard-draad.
 
Een mening van K. Stockausen hier:

karlheinz-stockhausen-photo.jpg


http://www.synthtopia.com/content/2...c-music-tips-for-aphex-twin-plastikman-others

Ik denk dat alles om inkaderen gaat.
Beweeg je over grenzen heen, of juist niet?
Of in welke mate?
Wanneer wordt iets sterker of verslapt het?
 
Dat waren nog eens spannende tijden. Al die experimenten die nog nooit waren gedaan. Hoe lullig soms ook. En natuurlijk er een choreografie en partituur bij leveren.

Leuk he? :)

En nog altijd als inspiratie voor een nieuwe lichting zoals hier Aphex Twin(een post hierboven verguisd door Stockhausen, misschien omdat ze hem niet 'quoted' hebben).
 
Karlheinz Stockhausen, onsterfelijk geworden door zijn
Gesang Der Jünglinge




In Gesang der Jünglinge (1955/6), the performers "are" the audience.The "music" happens when an audience processes the aural stimuli around them. The building goes dark. What's happening? Is the show over, one might ask? Slowly, out of the gloom emerge disembodied sounds, coming from many different, unexpected directions. The "performer" is a recording of a young boy, made many decades ago. He's an old man now, but on the tape he's immortal: another Stockhausen concept. The tape is spliced into myriad fragments and reconstituted into something completely different. Gesang der Jünglinge is the great great great grandfather of DJ mixes. Once Stockhausen himself adjusted the balances and frequencies at the mixing desk. Now his disciple Kathinka Pasveer does the sound projection. Stockhausen decreed that the stage should remain empty but for a few desks, to emphasize the idea that performance isn't something passive, but as blend of what's happening at the sound desk and what we hear, wherever we might be seated in the performance space.
Gesang der Jünglinge is based on a story in the biblical Book of Daniel, where three youths are condemned to die in a fiery furnace. But they're saved by their faith. In a heatwave, the Royal Albert Hall becomes a furnace. So the audience experiences the piece as all-round sensory endurance, in a way no-one could have imagined. The oscillating electronic sound waves quiver like flames. When disjointed words leap out “Sonne, Mond, Mund…..Frost und Eis, Frost und Eis”., we feel life-restoring deliverance just as the youths in the furnace might have felt. Karlheinz Stockhausen, wherever he is, must have been looking down with glee.(Anne Ozorio)
 
Status
Er kan niet meer gereageerd worden.
Back
Top