Waarom houden wij van oversturing?

Hier zit ook zo'n lekker fuzzy randje in. Oke, moet je van houden.. maar wat 'n soundje :)

 
Oversturing hoeft natuurlijk niet altijd extreem gabber hardcore industrial strength stack overgecompressde toestand te zijn dat kan ook heel subtiel...lo-fi tape sound etc

Ik zat laatst hetzelfde te denken over filteren, waarom vinden we filtersweepen zo leuk???

en noise...gewoon heel subtiel als je noise over een track gooit kan een saaie track opeens gaan leven
zeker als je dat een beetje filterd, phased of wat dan ook

Is daar geen neuro-hersen wetenschappelijke verklaring voor zal toch wel
 
Oversturing past wat mij betreft in het rijtje recht-toe-recht-aan zonder opsmuk koken (smoker/bbq/jamie oliver achtig in de pan smijten), rokerige whiskey, hardbrullende uitlaten, expressieve schilderkunst (Picasso, Appel, denk ook aan de late Rembrandt), rauwe poezie a la Johnny van Doorn, bungee jumpen, crossmotoren, mountainbiken, intense blues, inderdaad de overtonen van de dwarsfluit, viool en de rebab (Marokkaanse vedel), de schreeuw van Kurt Cobain, Madam Jeanette peper, de signaal kleuren van Lichtenstein/Mondriaan/Nijntje, de worstel-en-vecht dribbels van Suarez, stinkkaas, etc.
Ogenschijnlijk vies, simpel, grof en rafelig maar uiteindelijk met krachtige, zuivere tonen als een filter dat in zelfoscillatie gaat.

Gek eigenlijk dat mensen als Schopenhauer daar helemaal niets over geschreven hebben trouwens.
 
Dit is trouwens een mooi voorbeeld van "warme zachte dromerige" oversturing



multiband overdrivje of compressertje en dan filter erachter om de irritante hoge tonen eruit te halen
 
Vervorming wordt meestal als 'warm' ervaren. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de oude Motional Feedback-luidsprekers van Philips uit de jaren '70. Als je het klankverloop daarvan bekijkt op een oscilloscoop, zie je een flinke piek in het hoog, inclusief vervorming. En juist dat laatste wordt ervaren als 'kwaliteit'. Dat heeft Philips er destijds bewust ingebouwd en niet zonder resultaat.
 
Ik ben gek op oversturing/distortion ... mijn favoriete geluiden zijn altijd die buiten de lijntjes gaan en nét blijven steken tussen het punt waar ze nog mooi zijn (en allerlei extra tonen en timbres gaan genereren naar gillen toe) en het punt waar ze compleet over de emmer gaan. Alsof je een wild paard gevangen hebt dat je probeert te temmen maar die je ieder moment van zijn rug af lijkt te kunnen gooien om ervandoor te sprinten. Ik kan niet echt verklaren waarom, ik denk omdat het zo levendig klinkt en spannend kan zijn. Distortion op 10 zetten en er een paar kicks doorheen jassen vind ik daarentegen al gauw saai.
 
Back
Top