Het gevoel alsof je een wereldhit maakt, totdat je het een paar weken laat liggen

[Creat0r]

Het gevoel alsof je een wereldhit maakt, totdat je het een paar weken laat liggen

Beste synthforummers,

Kennen jullie dit gevoel? Ik ben een beginnend producer en heb net wat muziek getekend. Ik heb echt enorm te kampen met het probleem dat ik tijdens het maken van een plaat enorm uit m'n dak ga; 'dit is fantastisch!' En dat ik na een paar weken denk van god, dit klinkt nergens naar. Of dat ik toch dingen aan had moeten passen. Zo is het me nu voor gekomen dat er een plaat pas na release niet naar mijn smaak is gemixt omdat ik het gewoon niet eerder hoorde. Ik probeer nu kritisch(er) te zijn, maar dat maakt het produceren ook niet echt prettiger.

Is dit een bekend fenomeen? Heeft het misschien zelfs een naam? Ik zoek me er suf over... ik zal toch niet de enige zijn . Mogelijk is er hier zelfs al over gesproken!

Ik hoor graag je ideeën.

 

[Stephen]

Ik hoop dat ik niet alleen ga reageren op dit topic,,.. Maar:

Voor mij is het producen;
als alles technisch werkt, als ik In-de-track zit, en een track kan opnemen zoals een sport prestatie,,
één van de 'plezantste' dingen die er zijn...

Achteraf denk ik ook wel, van, pfff, 't is toch ni zo goed, of er zitten fouten in,
maar meestal kan ik met wat knip en plak werk bij het 'masteren' er nog iets van maken,

En als het echt slecht is,, dan zit ik binnen de week weer een nieuwe track te maken,,

Als ik dan een goeie en nieuwe track hoor van iemand anders, dan inspireert mij dat ook enorm.. en dan wil ik ook weer ASAP een nieuwe eigen track producen

En ja, ik maak ook mixen van mijn tracks,, ipv allemaal losse tracks
Daar knip ik ook veel stukken in weg,, tot ik een mix heb van een uur,

en tja, producen is voor mij een moment opname ook,,

 

[klinkske]

Het hangt bij mij vd referentie af. Als ik luister naar mijn eigen track, zelfs maanden later, kan ik ermee luisteren met glimlach.
Hoor ik vervolgens een ander zijn track in dezelfde stijl, denk ik dan " o jee dat van mij komt nog niet tot aan de hielen van deze track"
Maar boeit eigenlijk niet. Het gaat m om de lol en de invulling vd tijd. Ik ben trotser op een eigen trackje dan op een uitgespeelde ps3 game, of al zeker een uitgeziene serie op tv...
Ik moet dringend weer eens in gang geraken, ben altijd wat bang om te beginnen... Omdat ik snel mijn beperkingen ontdek ivm manuals van gear, ivm gebrek aan kennis ivm de track bouwen, en aan mastering enz of de opnames aanpassen in een daw begin ik niet eens te denken

 

[Dr van Lansberg]

En dat ik na een paar weken denk van god, dit klinkt nergens naar.

Is dit een bekend fenomeen?

Ik weet in elk geval van 1 forumlid dat te kampen heeft met hetzelfde syndroom. En toch blijft hij zijn tracks posten. En ik denk dat dat heel goed is. Je leert daardoor misschien wat beter door andermans oren naar je eigen producties te luisteren omdat je immers feedback op je tracks kunt vragen (en dus ook krijgen).

Zelf ben ik heel snel over dat syndroom (laten we het het sceptisch syndroom noemen) heen gekomen, gelukkig. Ik lees ook regelmatig feedback op mijn oudere tracks terug. Het klinkt namelijk altijd wel een beetje ergens naar. Er zijn altijd wel goede punten in een track, ook als ik dat zelf niet zou vinden. Maar er zijn ook altijd verbeterpunten. Door het luisteren en beoordelen van andere tracks, ontwikkel je ook een gevoel voor objectiviteit, juist ook voor je eigen tracks. En dat kan je heel snel over die rollercoaster beoordelingen van je eigen tracks heen helpen.

 

[Arv]

Ik herken alleen het tweede deel, het deel "god, dit klinkt nergens naar" zeg maar..
Dat eerste, nee geen last van. Ik weet eigenlijk direct al dat het niks is. haha.

 

[PabloDeMode]

Ik herken dat gevoel wel (zie mijn topic "out of context"). Met enthousiasme begin ik iets dat ik denk "dit wordt een knaller". Na de arrangement fase en mix-mastering kom ik pas achter wat er allemaal "te veel" is geweest of "te weinig".

Omdat ik het nummer zo vaak moet horen om deze te verbeteren, verliest deze spontaniteit en gevoel (flow). Het wordt dus een "product" en hij knalt niet meer.

En daar stopt het verhaal voor mij. Mijn advies is in dit geval, ga niet te veel in details totdat je een goede basis hebt en waar je ook vertrouwd voelt en stel niet "te" veel eisen.

 

[klinkske]

Een vd redenen waarom ik jam en geen tracks maak: vlot niks, en dat detail gezift is niet tof. Je hoort ook veel te vaak opnieuw wat je al had. Bovendien zijn de overgangen in de track voor mij echte struikelblokken, ik kan het gewoon niet als 't in een daw moet gebeuren. Ik begin dat stukken van plaats te verwisselen en dat levert weinig op.
Ik jam liever 30 keer en gooi dan 95% weg.

 

[Arv]

Wat ik wel herken is dat je heel enthousiast kan worden van een bepaald effect of loopje.
Om dit vast te houden en te onthouden en verwerken tot (of in) een track, tjaaaa..
Daar zit em ook de kneep, er zijn er niet veel die goed kunnen arrangeren. En dat is misschien wel de belangrijkste stap
richting een goeie track. Dwz, vasthouden aan een idee/concept en dat helemaal uitwerken..

 

[Guest]

Laatste paar jaar geen problemen mee.....heb dan ook erg veel live gespeeld in de afgelopen 15 jaar.

 

[demian]

Nooit het gevoel dat ik een wereld hit maak, maar ben na een paar weken meestal toch wel tevreden nog steeds, al hoor ik altijd wel ruimte voor verbetering, maar die hoorde ik ook op het moment toen ik aan die track werkte, maar op een gegeven moment ben ik er gewoon klaar mee.

Maar de laatste jaren heb ik nauwelijks iets geproduceerd, nu toevallig sinds lange tijd weer aan een track bezig, en ja, ik vind het werelds klinken..

 

[77 hertz]

Bij mij loopt het volledig anders. Ik heb goeie ideeen, neem ze op ... En daarna durf ik ze niet eens te posten omwille van de andere aanpak dat ik doe met electronische muziek. Wat zal 'men erover zeggen'. Soort van schaamte denk ik. Afin, zo bereik ik ook niet veel. Grtz.

 

[klinkske]

Gewoon delen, je muziek. Zo zonde, zeker als t eens iets anders is!!!

 

[77 hertz]

Ik heb van vroeger tot nu veel nummers gemaakt. Muziek is mijn passie maar er is een overvloed aan tracks tegenwoordig dat ik het niet meer de moeite doe om te delen. Alles moet zo perfect mogelijk en zo zuiver als het kan zijn, laat staan de overdrive aan volumeopnames. Ik vrees dat ik van de oude stempel ben en dat die namaaktoestanden me niet boeien.

 

[liquidthrust]

Alles moet zo perfect mogelijk en zo zuiver als het kan zijn, laat staan de overdrive aan volumeopnames. Ik vrees dat ik van de oude stempel ben en dat die namaaktoestanden me niet boeien.

Niets moet perfect zijn, zolang je maar iemand raakt. Daarbij is onperfectie voor mij perfectie, mag zelfs wat ruis in zitten.

 

[liquidthrust]

Ik herken dat gevoel wel (zie mijn topic "out of context"). Met enthousiasme begin ik iets dat ik denk "dit wordt een knaller". Na de arrangement fase en mix-mastering kom ik pas achter wat er allemaal "te veel" is geweest of "te weinig".

Als je een maand of twee aan een track werkt, en het laat bezinken, zodat je alles vanop een afstand kan bezien en dan pas aan de man brengt, dan ben je sneller gerust. Gewoon lekker lang ermee bezig zijn zodat niets je ontgaat, niet alles te snel vrij geven.

 

[klinkske]

Alles moet perfect. En dan blijkt dat die heerlijke chicago of acid, werd opgenomen op cassettebandje. Ruist. Krakend vinyl. Plots denk ik : er zijn geen barrieres. Go play and make music damnit

 

[77 hertz]

Oef, dan zie ik dit niet alleen. Inderdaad is de sound ala 4 track recording en vinyl kwaliteit top. Dus, foert ermee en doe je ding zou ik zeggen! Grtz.

 

[Arv]

Alles moet perfect. En dan blijkt dat die heerlijke chicago of acid, werd opgenomen op cassettebandje. Ruist. Krakend vinyl. Plots denk ik : er zijn geen barrieres. Go play and make music damnit

Ook al ben ik het grotendeels met je eens, er is eind 80 erg veel acid/house in dikke studio's
met dikke desks en compressors gemaakt. Niet alles wat acid was, was van crappy kwaliteit.

 

[liquidthrust]

Alles moet perfect. En dan blijkt dat die heerlijke chicago of acid, werd opgenomen op cassettebandje. Ruist. Krakend vinyl. Plots denk ik : er zijn geen barrieres. Go play and make music damnit

Omdat we nu ook alles met onze postmodernistische oren die perfectie gewend zijn horen (komt door het oneindig tweaken in DAWs door jan en alleman). Kinda sucks, de lat wordt extreem hoog gelegd.

Maar je hebt die jongens zoals mij nog die van vuil houden. Een kleiner publiek wel.

 

[WAREHOUSEGROOVE]

Ik denk dat ieder (normaal denkend) mens die met muziek (en ook andere dingen bezig is) daar last van heeft

Perfectie bestaat niet

Ook ik ken dit fenomeen waar ik met bloed zweet en tranen bezig ben iets "moois" te maken en dan later denk eh dit is niets waarna ik het opzij leg...... echter soms is het omgekeerde een feit en duik ik in een antiek project. (met al het stof er nog op)

Dat wat ik af gemaakt heb daar kan ik dus wel naar luisteren * (en ja ik hoor alle fouten die ik eerder gemaakt heb maar dat heeft dan ook wel weer charme) en soms heb ik ook geen enkel idee hoe ik dat gedaan heb en vindt ik het dan ook wel weer geniaal klinken (klinkt arrogant )

Soms is muziek een wijn die nog even moet rijpen en is het nog niet de tijd, soms groei je in de tussenliggende periode, feit is dat je dat wat je gemaakt heb een doel heeft gehad (leerproces) en dat is het belangrijkste.

Never give up