Een arpeggiator doet niks anders dan dit : je speelt een akkoord (C-E-G) dat zonder arpeggiator gewoon 'tegelijk' zou klinken als een akkoord.
Als deze -wel- aanstaat speelt 'ie eerst de C, (laat de C los) dan de E (laat de E los) , dan de G (laat de G los) en weer voorafaan. C>E>G>C>E>G is 'up'
G>E>C>G>E>C is 'down'
C>E>G>E>C>E>G>E> is 'up & down'.
Dan kun je ook nog octaven instellen; ook al speel je een enkel akkoord, dan 'verzint' de arpeggiator gelijk de 'hogere versie' erbij.
C1>E1>G1>C2>E2>G2>C1>E1>G1>C2>E2>G2 etc.
Er is ook nog iets dat bij een Korg 'latch' heet (en bij een Q rack "hold") - het zorgt ervoor dat je kunt loslaten en dat 'ie dan automatisch doorspeelt.
Software synths hebben vaak geen arpeggiator, maar Cubase SX heeft als 't goed is iets genaamd "Arpache 5", en dan zijn er vast nog wel ergens shareware of freeware arpeggiators. De meeste virtueel-analoogjes zijn complexer dan de 'up, down, up & down'; de Novation Nova heeft bijvoorbeeld een stuk of 384 complexe voorgeprogrammeerde patronen, de AN1x heeft er ook een stel (maar kan ze niet over MIDI uitzenden, dus da's ongelofelijk jammer).
Die tonen die horen waarschijnlijk bij de ingedrukte toon volgens de regels van de muziektheorie?
Nee... de theorie is van jezelf
.
).
