Niks Behringer, dat is allemaal het gevolg van social media 'influencer' cultuur. Lekker populistisch roepen dat fabrikanten slecht zijn omdat ze geld verdienen dus als iets ook maar enigszins geld kost is het 'te duur' en een scam. Dat soort gefabriceerde schandalen trekt de aandacht, vooral bij de wat jongere populatie die de spullen gewoon nog niet kan betalen en aandacht levert weer geld op voor de influencer.
Dit is te kort door de bocht.
Dit klopt inderdaad. Maar leidt toch tot bizarre discussies. Zo had ik een keramische kookplaat die na 11 maanden een barstje had. Ik was me zelf van geen kwaad bewust tijdens gebruik van de kookplaat, hij was ineens gebarsten zag ik. Ik belde de verkoper en herhaalde dat de bewijslast bij hen ligt. Verweer is: "Ja dat kunnen we bewijzen. Die glasplaten zijn zo hard dat als het breekt het per definitie door de gebruiker is veroorzaakt. U zou de eerste ter wereld zijn." Misschien had ik mijn gelijk kunnen krijgen, maar dat was een lang verhaal geworden. In je recht staan en het krijgen zijn toch twee verschillende dingen.
Inderdaad. Uiteindelijk geldt 'you get what you pay for' net zo goed voor Chinees spul, alleen zijn de prijzen daar over de hele linie lager dan hier. Behringer geeft zelf aan dat het hun strategie is om zoveel mogelijk en zo goedkoop mogelijk te produceren, omdat ze zo goedkoop mogelijk hun producten willen kunnen verkopen. Dat betekent automatisch ook dat de kwaliteit van het instrument en hun nazorg niet de eerste prioriteit heeft. Daar is duidelijk een markt voor en dat is prima. Ik word er alleen niet enthousiast van, maar ook dat is prima.
Over alle Behringer synths was ik wel te spreken. Ze zijn niet allemaal super-gaaf, en ik snap je punt wel.
Behringer lijkt qua productie-optimalisatie en kostenreductie wel wat op IKEA, behalve dat IKEA niet opzichtig andermans ideeën jat maar gewoon een eigen design-afdeling heeft ingericht die hele creatieve dingen doet binnen haar missie van functionele en betaalbare meubels.
Dat de feature-set en bouwkwaliteit minder zijn in een lager prijssegment is niet zo gek, maar met een goed team zou binnen iedere prijsklasse een goeie UI voor een synth moeten kunnen ontwerpen. Want uiteindelijk verkoopt een synth met een goeie UI beter. Vaak zijn de uitgeklede synths zelfs simpeler qua UI-design (denk aan de SH-101), omdat je minder knoppen en scherm-info kwijt moet. Tenzij je natuurlijk veel software-based features en menu-diving introduceert om hardware-kosten te besparen.
Waarschijnlijk is het merendeel van de electronica die je in huis hebt in China gemaakt. Apple en Samsung etc. laten er ook veel produceren (en waaieren vanwege de invoerperikelen uit naar andere landen in de regio). Bedrijven die in de US of EU produceren kopen meestal ook componenten en PCBs in China. Denk maar aan dat Nexperia relletje onlangs.
Goedkopere gear heeft vaak minder controls, dus komt er steeds meer onder shift toetsen etc. te zitten. Dat maakt een goede UI wel een uitdaging. Het aardige van die Behringer clones is omdat ze vaak volledig analoog zijn (dus ook geen presets etc.) ook iedere parameter een eigen knop heeft. Op een Waldorf Protein, die ook een beetje in dat prijssegment zit, is dat toch wel even anders. Daar hangt veel meer aan shift functies en menu's.
Een messenger heeft toch amper UI? Of is dat het probleem?
Die vissen inderdaad in dezelfde markt, maar vind ze redelijk vergelijkbaar geprijsd.
). Met de Messenger heb ik geen ervaring, maar die zou qua UI door de traditionele sound design mogelijkheden redelijk triviaal moeten zijn.
