mjaaaaaa......
mjaaaaaa......
toegegeven, "experimentele electronica" is wat erg breed hier. idm vind ik nog steeds bepleitbaar omdat het 1)polimetrische aspecten heeft, 2)intentioneel gebruiktmaakt van de textuur van "fouten" in het digitaal domein en 3)dansmuziek beats heeft in nouwelijks dansbare compositie.
stempel, idm, klaar.
in een meer algemeene context heb je wel gelijk, wout, maar je bent appels met peeren aan het vergelijken op een vlak waar er mischien niet eens een noodzaak is voor die hele beschouwing.
als we voor de grap "dance" zien als een los fenomeen binnen de "dansmuziek" dan is dat een extreem jonge stroming, een grove 20 jaar is toch niets op de muziekgeschiedenis, zeker niet in een periode waarin zowel instrumenten als compositie methodes zich zo snel ontwikkelen als nu. om daar een hele tak aan terminologie en notatie voor op te zetten die alles onambigu kan definieren is simpelweg niet rendabel, lijkt mij.
ik zie twee opties, de eerste is gewoon door kachelen zoals we gaan met woorden als "organisch", "freestyle" an volhouden dat "jungle" en "d&b" echt van elkaar te onderschijden zijn in de ijdele hoop dat we het over een jaar of 50 met meer perspectief helderder zien en ons tot die tijd kunnen behelpen.
lijkt me een goed plan.
de tweede is om gewoon alles bij het oude te laten en te claimen dat het gewoon om marsen en polkas gaat en dat jimi hier een late uiting van de jazz presenteerd. de 2e 303 is dan een counterpoint in een chromatische ladder (counterpoints in chromatische ladders met sterke neven accenten zijn typisch voor het soort van mars dat sander componeert....). lijkt me ook een leuk plan, belachelijk maar verdedigbaar, daar kan ik wel wat mee.
stempel, mars, klaar.
de eerste die de slappe lach krijgt heeft verloren.
toegegeven, de dans beweging en de muziekale stijl zijn dezer dagen los van elkaar geraakt (met uitzondering van het gabber huppeltje en de breakdance dan) maar dat is mischien niet meer dan natuurlijk en ik vind het betwistbaar of het echt een probleem is.
waar vroeger de compositie streng was met ruimte voor verfraaing bij zowel de muziekant als de danser zijn nu compositie en uitvoering dankzij midi identiek. muziekaal leid dit tot vrijheid op vlakken waar vroeger formaliteit was en mechanische herhaling waar vroeger de autonome verfraaing zat. de danser volgt en of het nu waar is of niet, zowel de muzikant als de danser van nu heeft het idee dat zijn mogenlijkheid tot persoonlijke expressie verbreed is.
ik vrees dat vanwegen dat laatste aspect iedere poging tot formalisering gedoemd is tot falen, in ieder geval voorlopig. het blijft gedreven door pubers....
de duivel's juridisch adviseur,
kas.
mjaaaaaa......
toegegeven, "experimentele electronica" is wat erg breed hier. idm vind ik nog steeds bepleitbaar omdat het 1)polimetrische aspecten heeft, 2)intentioneel gebruiktmaakt van de textuur van "fouten" in het digitaal domein en 3)dansmuziek beats heeft in nouwelijks dansbare compositie.
stempel, idm, klaar.
in een meer algemeene context heb je wel gelijk, wout, maar je bent appels met peeren aan het vergelijken op een vlak waar er mischien niet eens een noodzaak is voor die hele beschouwing.
als we voor de grap "dance" zien als een los fenomeen binnen de "dansmuziek" dan is dat een extreem jonge stroming, een grove 20 jaar is toch niets op de muziekgeschiedenis, zeker niet in een periode waarin zowel instrumenten als compositie methodes zich zo snel ontwikkelen als nu. om daar een hele tak aan terminologie en notatie voor op te zetten die alles onambigu kan definieren is simpelweg niet rendabel, lijkt mij.
ik zie twee opties, de eerste is gewoon door kachelen zoals we gaan met woorden als "organisch", "freestyle" an volhouden dat "jungle" en "d&b" echt van elkaar te onderschijden zijn in de ijdele hoop dat we het over een jaar of 50 met meer perspectief helderder zien en ons tot die tijd kunnen behelpen.
lijkt me een goed plan.
de tweede is om gewoon alles bij het oude te laten en te claimen dat het gewoon om marsen en polkas gaat en dat jimi hier een late uiting van de jazz presenteerd. de 2e 303 is dan een counterpoint in een chromatische ladder (counterpoints in chromatische ladders met sterke neven accenten zijn typisch voor het soort van mars dat sander componeert....). lijkt me ook een leuk plan, belachelijk maar verdedigbaar, daar kan ik wel wat mee.
stempel, mars, klaar.
de eerste die de slappe lach krijgt heeft verloren.
toegegeven, de dans beweging en de muziekale stijl zijn dezer dagen los van elkaar geraakt (met uitzondering van het gabber huppeltje en de breakdance dan) maar dat is mischien niet meer dan natuurlijk en ik vind het betwistbaar of het echt een probleem is.
waar vroeger de compositie streng was met ruimte voor verfraaing bij zowel de muziekant als de danser zijn nu compositie en uitvoering dankzij midi identiek. muziekaal leid dit tot vrijheid op vlakken waar vroeger formaliteit was en mechanische herhaling waar vroeger de autonome verfraaing zat. de danser volgt en of het nu waar is of niet, zowel de muzikant als de danser van nu heeft het idee dat zijn mogenlijkheid tot persoonlijke expressie verbreed is.
ik vrees dat vanwegen dat laatste aspect iedere poging tot formalisering gedoemd is tot falen, in ieder geval voorlopig. het blijft gedreven door pubers....
de duivel's juridisch adviseur,
kas.
...een choas in toom houdende trak... en die titel, fantastiek!
