Ook hier is weer sprake van een spraakverwarring

In de muziek zijn arrangement en orkestratie twee verschillende begrippen, die toch heel veel met elkaar te maken hebben.
Orkestratie in de ruimste zin betekent dat elementen als melodie en harmonie aan bepaalde geluiden cq instrumenten worden toegewezen. Welke instrumenten dat zijn, dat is vrij aan de componist. Dat kan dus ook auto-onderdelen zijn, zoals wieldoppen.
Arrangeren is net iets anders. De arrangeur gaat uit van een vast gegeven aan klanken van de instrumenten, zo kan er voor gitaartrio (gitaar, drums en bas) worden gearrangeerd. Het muziekstuk bestaat dan meestal al in een andere combinatie. De arrangeur kan delen van het stuk samenvoegen in één instrument en zelfs weglaten, en als hij dit erg goed kan, wordt er soms ook wat toegevoegd, vaak in de begeleiding. Arrangeren gebeurt altijd met een bepaalde bezetting aan instrumenten voor ogen (of voor oren?

Er kan een arrangement van de vijfde van van Beethoven voor Brassband gemaakt worden.
Ik denk dat wij in de electronische muziek meer te maken krijgen met orkestratie dan arrangeren. Al zijn er in de dance toch wel duidelijke regels aan te wijzen. Hoewel de mogelijkheden eigenlijk onnoemlijk groot zijn, wordt er toch teruggegrepen op conventies, zoals het ritme altijd toewijzen aan een geluid dat lijkt op werkelijk slagwerk. Lang leve de sampler

Eigenlijk is het dus ook een vorm van arrangeren voor een vaste combinatie. In de dance beperkt men zich te veel, naar mijn mening.
Een slecht stuk muziek kan door een origineel arrangement beslist verbeteren. Vaak is dit het geval van een heel bekend werk, dat volledig uitgewoond is op de radio. Een nieuwe bewerking, meestal arrangement, met leuke tegenmelodiën en briljante harmoniën kan het geheel weer opleuken. Echter, de kans dat het alleen maar slechter wordt is groter...
Orkestreren is een kunst, die niet altijd goed lukt. Meesters van de orkestratie zijn Maurice Ravel, denk aan de beroemde 'Bolero', slechts een studie omtrent orkestratie, meer niet en in de popmuziek George Martin, die perfect andermans werk (The Beatles) kon ondersteunen, maar zijn eigen composities missen alle kracht: luister eens naar de CD 'Yellow Submarine', waar de helft van zijn hand is... Zijn stijl is herkenbaar, maar wat het doet met het Lennon/McGartney spul doet het beslist niet met zijn eigen werk.
Wout