Er wordt eigenlijk verwacht dat producten steeds beter worden. En misschien ook terecht; het wil zeggen dat je nu een "budget"-synth hebt die net zoveel of meer kan dan een dure flagship-class synth vroeger. Waar je nu een Waldorf Micro Q hebt met 25 stemmen en 5 oscs had je vroeger op z'n hoogst een Synthex of Memorymoog met 3 oscs maximaal, en dan nog maar 8 of 6 stemmen. Natuurlijk zijn de laatsten virtueel-analoog - maar eigenlijk wel de droom van een ingenieur toen; ontstemt niet, blijft altijd zuiver; zelfs zo zuiver dat je FM kan doen zonder problemen, heeft een hele ris multimode filters, heeft een uitstekende SNR, snelle envelopes - en er ook nog 4 ipv 2.
Deze Juno heeft 64 stemmen. Zelfs een Fantom XR heeft er 128. Alle voorgaande JV/XP bakken hebben 4 'tones' - 4 samples gelayerd met een maximale polyfoniereductie tot 16 stemmen, met allemaal hun eigen LFO en multimode - deze heeft maar 2 'tones' (zelfs al zijn er stereo samples, dan is dat nog eigenlijk niet helemaal kosjer).
De Fantom-serie heeft COSM; dat hebben alle vorige modules (XV-3080, 5050, 5080 - 2020 helaas niet) ook; deze gebruikt nog gewoon de "MFX" van de JV/XP standaard. De editor lijkt veelbelovend, maar de schaarse realtime on-board controle, de Chord Memory en de groot geadverteerde GM2-support maakt het echt meer een home keyboard zonder speakers en begeleidingsritmes dan een echte synth. Als alle geluiden dan ook nog gerecycled zijn is dit geen innovatie, maar een stap terug.
Roland weet wat de Juno-naam waard is. Ik vind het persoonlijk vrij stupide om deze op zo'n manier weg te gooien, omdat van af dan iedereen "Juno" associeert met "och, die goede oude tijd...
en dat herverpakte sample-playback geval
"
) niet bepaald makkelijk een objectief beeld te vormen over de verschillende synths, zowel oude als nieuwe.
.
