Inmiddels heb ik nog een andere
Book Review over het boek gevonden
Heb deze review gelezen en het bevat een interessant punt wat betreft het doel van algoritmische compositie: een verschil tussen
style imitation en
genuine composition, zoals men het noemt. Kennelijk komt dat in het boek niet zo goed uit de verf, maar het onderwerp is belangrijk genoeg om even bij stil te staan. Kijk
hier voor een presentatie dat o.a. over dit probleem gaat, het leunt sterk op een eerder werk dat
hier is te lezen.
Men stelt voor dat je voor systemen de zijn gericht op
style imitation een model moet ontwikkelen om werken daaraan te toetsen. Voor een werk dat onder de noemer valt van een
genuine composition stelt men voor dat je een model moet hebben van muziekcognitie. Dat is een mooi streven, maar eerlijk gezegd ben ik niet echt optimistisch dat dit binnen afzienbare tijd echt iets bruikbaars gaat opleveren. Wat men eigenlijk wil is een werk dat door algoritmische compositie tot stand komt, in het geval een potentiële
genuine composition, toetsen aan zo'n model om uit te maken of het "goede" of "slechte" muziek is, zonder dat b.v. culturele ballast van een luisteraar in de weg zit. Ten eerste zijn modellen van cognitie op dit moment waarschijnlijk nog lang niet goed genoeg, we begrijpen niet volledig hoe mensen precies naar muziek luisteren. Er zijn hypotheses (
dit is een interessante, bijvoorbeeld), maar het laatste woord is hier nog zeker niet over gezegd. Ten tweede, er zijn aanwijzingen dat sommige elementen van hoe mensen naar muziek luisteren als het ware "ingebakken" zit en universeel is, maar ik denk dat cultuur ook een belangrijke rol speelt. Beetje
nature vs
nurture, ook hier.
Het lijkt me erg moeilijk om die twee te ontkoppelen en op een hoger niveau tot een formalisme te komen dat als model kan dienen om uit te maken of een werk zo'n
genuine composition is, of niet. Je kunt tegenwerpen, een werk dat voldoet aan een zekere cognitieve standaard maar niet aan de huidige culturele standaard, dat dit in de toekomst anders kan zijn. Een beetje zoals het voorbeeld wat ik hierboven in een andere post al gaf. Dat kan, maar het
hoeft niet. Er kunnen werken zijn die
nooit aan zo'n culturele standaard zullen voldoen en dat slaat de bodem uit een standaard waarvan we willen dat het betrouwbaar is. Ik denk dat, in het kader van algoritmische compositie, het begrip
genuine composition een probleem blijft. En dat algoritmische compositie daarom voorlopig nog een bezigheid blijft van experiment en
trial and error. 
Maar stel dat dit best aardig is en ook leuk om mee te spelen, dan kun je het overal gebruiken als het op een smartphone draait. En het is gemakkelijk om het beschikbaar te stellen aan anderen, wie het wil gebruiken kan het zo op de telefoon zetten.
