Uiteraard hoort verantwoordelijkheid bij ondernemen. Maar het kan zo snel gaan, zoals ik in mijn voorbeeld aangaf, dat het geen onwil is maar gewoon een algehele bevriezing. daadkrachtige besluitvorming kan stil komen te vallen onder de stress en druk. Ook en waarschijnlijk juist bij een 1 pitter is het risico heel groot. Er is niemand die denkt dat een probleem echt lang gaat duren. Een 1 pitter heeft dezelfde parameters, wellicht zonder de huur van een werkplaats en personeel maar ook slechts 1 point of failure. Als je wat mensen in dienst hebt kan je makkelijker de tijd krijgen en nemen om even afstand te nemen en de moeilijke beslissingen te nemen.Dat klinkt logisch bij een MKB'er. Dan heb je een bedrijfspand, personeel, inkoop, verzekeringen, energie etc. Met toekomstige inkomsten dek je die kosten en blijft er onder de streep als het goed is winst over.
Als ik op de site van MDLRCase kijk, zie ik een eenpitter. Dikke kans dat die vanuit huis werkt en ik kan me niet voorstellen dat hij 100 orders op zich neemt. Of hij is echt totaal ongeschikt als ondernemer. Er staat ook dat hij al sinds 2002 bedrijfjes heeft. Dan neem ik aan dat je inmiddels wel een buffertje hebt.
Ik denk hardop en ken deze casus niet. Maar als het een puinzooi is en hij mijn geld wel gewoon aanneemt en niet levert, zou ik boos worden. Wat de omstandigheden ook zijn. Verantwoordelijkheid nemen hoort ook bij ondernemen.
Zonder de situatie te kennen kan ik er niets specifieks over zeggen, maar de ervaring leert dat de meeste mensen echt nooit de intentie hebben om niet te leveren wat ze beloven of niet een juiste oplossing te willen zoeken. Maar zoals ik aangaf risk happens fast. En juist buffers zijn berucht laag zowel bij ondernemers als bij privé personen als je ze afzet tegen het daadwerkelijke persoonlijke risico. Dat geldt voor de meeste mensen, laat ik het maar zo stellen dat de Nibud buffers niet toereikend zijn in de huidige staat van de individueel ingerichte maatschappij (en dan druk ik mij zacht uit).
Er kan zomaar in een paar weken of maanden zo'n groot gat geslagen worden dat er ineens zoveel geld bij moet dat het niet stil te zetten valt op een ordentelijke manier. Of men valt van het een in het ander. En het gaat langzaam. Het valt echt niet mee om in zo'n situatie het overzicht te bewaren en dan ook nog eens de juiste conclusie te trekken uit je risico analyse als je al ziet waar het echte risico zit.
Ik wil niet stellen dat de persoon in kwestie geen andere en betere keuzes had kunnen maken. Wat ik wel verwacht is dat er geen mensen in zijn omgeving zijn geweest die hem hebben kunnen voorzien van broodnodig advies en sanering van de puinhoop. En dan is vaak de enige oplossing voor veel mensen doorgaan en proberen erdoor heen te werken. En dat is vaak funest omdat je dan achter de feiten aanloopt.

